Op 1 september 2012 trouwden (tante) Priscilla Hart Nibbrig en (oom) Frank van Meeuwen. Een prachtig feest, waar ik – als altijd strak in het pak – bijna net zo straalde als het bruidspaar.
Kerst is elk jaar een hoogtepunt. Met Oma Joke, Dominique en papa en de andere kerstdag met Oma Cecile en mijn ooms, tantes, neven en nichten. Het afgelopen jaar was een topjaar – ook qua cadeaus. Zoals deze Kever die sprekend op mijn echte Lucy uit 1960 lijkt. Dominique had hem voor mij gevonden in Parijs. Van mij mag het wel drie keer Kerstmis per jaar zijn!
Het was opa’s voorlaatste verjaardag. Het ging al even iets minder met opa, maar elk bezoek aan hem was een klein feestje. Op de foto sta ik met hem en papa in het verzorgingshuis waar opa de laatste jaren woonde. Opa was echt een held en voorbeeld voor mij. Hij stond altijd voor iedereen klaar, was erg altruïstisch en zo waanzinnig lief. Opa Huub was stamhouder, papa is stamhouder en ik ben het. Wij zijn alledrie de enige jongens in de gezinnen....
Het was een lange papa-en-zoon reis in de zomer van 2005. We gingen eerst naar Washington DC. Van daarduit vlogen we naar Los Angeles, toen naar Mexico City en van daar uit gingen we onder meer naar Oaxaca en de piramides van Teotihucan. Waanzinnig! En toen nog terug via Los Angeles, Grand Canyon, Hoover dam, Las Vegas, Phoenix (route 66), Palm Springs en uiteindelijk weer Amsterdam. Vreemd eigenlijk dat de Maya een balspel hadden waarbij een stenen bal...
Wat kan de natuur overweldigend zijn en jij als men dan een klein wezentje. Dat gevoel bekruipt je als je over de Grand Canyon uit kijkt. Geweldig. Indrukwekkend.
Oma Cecile is in 2013 maar liefst 85 geworden en heeft ons allemaal meegenomen naar Istanboel. Voor ons – neven en nichten – dan ook de allerbeste reden om een speciaal lied te schrijven en te zingen. Compleet met danspasjes – hoewel die niet altijd synchroon gingen. Het lied: Oma Cecile op de muziek van Oh Champs Élysées….
Max werd dit jaar 21 en dus hadden we een spetterend 21 diner in Den Haag. Het zijn leuke jongens, maar om dan allemaal ook meteen met een ADO strik op de foto te gaan, zou normaal gesproken iets te ver gaan. Maar voor goede vrienden heb je iets over. Vandaar eenmalig maar met verve: in smoking met strik in ADO kleuren!
Het was nog voor mijn oude kamer op de Olympiakade. Dominique, kater Pim en ik. Pim is de afgelopen tijd met mij mee verhuisd, maar heeft in mei nieuw onderdak gevonden bij Dominique en papa. Het wonen op een etage zonder tuin was voor Pim net iets teveel van het goede. Nu maakt Pim nog steeds mijn oude buurt onveilig met collega-kater Ginger van de buren. Twee vrienden die onafscheidelijk zijn geworden.
Met papa mijn eerste scheerspullen gekocht bij Flris in Londen, maar daarna is het wel tijd voor de eerste scheerbeurt. Met zeep en mes. Op deze foto kun je zien dat ik daarbij zelfs de neus heb ingezeept. Beter te veel dan te weinig toch?
Best een goed idee van mij: een profielwerkstuk maken over John Lennon en papa zeggen dat het wel erg goed zou zijn voor de kwaliteit van het werkstuk als ik (samen) met hem naar Liverpool zou gaan. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, dus het volgende weekend vlogen wij al. Een topweekend werd het. Met bezoek aan alle ‘heilige’ plekken. Maar ook gesprekken met mensen die John Lennon ook echt gekend hebben. En het eindcijfer voor het...
Tsja het is een foto van mij, maar om nu afgebeeld te worden als een soort Swim Magazine onderwaterduikertje met natte haren gaat misschien iets te ver. Maar toegegeven: het is een mooie foto en ik sta er op.
Elk jaar ga ik met papa in principe naar de Conventie van Franchise Services in Amerika. Die wordt steeds in andere Amerikaanse steden gehouden. In 2012 was het in Baltimore. Op de foto sta ik met Dominique en papa tussen de presidents en CEO van Franchise Services Inc. Don Lowe (rechts) en Jim Rogers, de baas van KOA – Kampgrounds of America (links). Mannen die me heel wat tips hebben gegeven voor mijn studietijd in de VS.
On ne subit pas l'avenir, on le fait.
Men ondergaat de toekomst niet, men maakt haar. (Georges Bernanos)
Het mag dan bijna Kerstavond zijn, maar hier gaat het werk gewoon door. Vanochtend om kwart voor negen heb ik me al gemeld bij het Shepherd Center. Op het programma staat: lopen zonder brace, arm- en handoefeningen en ‘endurance’ oftewel: uithoudingsvermogen. En de rolstoel? Die ligt gewoon lekker in de auto. Is er al drie dagen niet uit geweest!
Straks kort lunchen en dan naar Shepherd Pathways voor nog een laatste passing van de nachtbrace en dan Kerstavond. Morgen vrij, maar Tweede Kerstdag? Om kwart voor negen ’s ochtends weer gewoon in het Shepherd!
Learn More
Overdag is het hard werken, maar ’s nachts gaat het werk ook gewoon door. Met een speciale gipsen brace aan mijn rechterarm en rechterenkel en -onderbeen. Geen pretje om die ’s nachts om te hebben, maar het zorgt er wel voor dat mijn spieren rekken en ik mede daardoor elke dag weer iets verder kom.
Aan mijn been had ik wat irritaties zodat ik een nieuwe brace heb gekregen. Met drie man en een hond (Barboza) hebben ze me die aangemeten. Niet dat ik zo onrustig was, maar het gaf wel een beetje extra gezelligheid. Emmerson heeft de brace ook gekleurde striping gegeven.
Learn More
Met recht Hoge Kunsten: de door mij persoonlijk geschilderde en geschreven plafondtegel in het Shepherd Center. De Nederlandse vlag, mijn naam, mijn stad Amsterdam, mijn land. Alles in één. Hoog boven alle collega-revalidanten. Ik moet zeggen: het ziet er simpeler uit dan het is omdat ik alles met links heb geschreven en geschilderd. Maar hij is af, hij hangt en ik zeg: niks meer aan doen.
Learn More
De Kerstweek is begonnen. Niet dat het voelt als kerstvakantie, want Kerst wordt hier niet zo heftig gevierd als in Nederland. Sterker: Tweede Kerstdag moet ik gewoon trainen in de Shepherd.
Vandaag begonnen we in het Shepherd en daarna naar Pathways. In Pathways heb ik nog tot het einde van het jaar Speech Therapy van Aunie. Daarna stopt dat, maar ga ik door met Nancy en Thomas. Wel jammer want Aunie is echt erg leuk.
Vanmiddag ook dr. Fadia gezien voor een controle van mijn rechterhand. Die is de laatste tijd soms erg koud en daar moet wat aan gebeuren.
We hebben maandag met Howard thuis gegeten. Supergezellig met hem altijd. We hebben gevulde courgettes gegeten en appeltaart toe. Zelfgemaakt door Dominique. Maar toen kwam er een waanzinnige verrassing. Howard heeft een vriend die om de hoek woont en als hobby ijs maakt. Trav Carter. Hij is eigenlijk advocaat maar maakt het meest waanzinnige ijs onder de naam de Leaping Cow. Nou… dat is lekker! Hij heeft twee bekers gehaald: chocolade en pistache. Allebei supervers met alleen natuurlijke ingrediënten. Lekker! Waanzinnig. De pistaches komen uit Syrië en zijn in Istanbul op de markt gekocht. Te gek allemaal.
Goed geslapen en vandaag weer een therapie in Pathways – inclusief het maken van een nieuwe nachtspalk voor mijn enkel – en hard werken in het Center. Om 13 uur heb James Shepherd ontmoet, de zoon van de oprichters van het Shepherd Center en waarvoor het allemaal begonnen is. Hij is nu de Chairman of the Board. En we spraken ook met de CEO: Gary R. Ulicny. Met hen praten we over mijn verhaal, het Daan Theeuwes Fonds, onze plannen en hoe we samen sterker kunnen worden. Erg spannend. Zeker ook omdat ze ons erg willen helpen om ook in Nederland de goede revalidatiemogelijkheden te krijgen voor jongeren.
Woensdag was een normaal programma hier – ook al was het Kerstavond. Ik heb gewoon hard gewerkt en de nachtspalk opgehaald en gepast. Toen naar huis om ons te verkleden voor een heerlijke Kerstavond bij Sarah en Lee Nunn. Hun leuke dochter Nora en haar vriend Usman waren er ook. We hebben heerlijk gegeten en een erg gezellige avond gehad. Laat naar bed.
Op Eerste Kerstdag (hier hebben we er maar één) lekker uitgeslapen, een mooi Kerstontbijt gehad en daarna naar Pathways waar Barrett heerlijk voor ons allemaal heeft gekookt. Een Turducken. Wat dat is? Dat vertel ik in een ander verhaal maar het was superlekker. En gezellig.
Ons eigen Kerstdiner hebben we maar uitgesteld, maar wel cadeautjes onder de kerstboom uitgepakt. Ik ben erg verwend. Met luchtjes, spellen, een trui en meer. Ik had zelf ook cadeautjes uitgezocht en gekocht voor Dominique en papa. Ook die vielen erg in de smaak. Papa moest zelfs een keertje huilen.
Vrijdag leek het wel zaterdag. Het was hier een werkdag, maar toch bleek dat veel mensen vrij hadden genomen. Ik moest ’s ochtends werken (hard) en daarna werd er nog even naar mijn nachtbrace gekeken. Die deed pijn. Er is wat aan gedaan, maar het is nog niet helemaal top.
’s Middags hebben we de ring die ik Dominique heb gegeven geruild voor een andere maat. Ik kan ook niet alles weten. En we hebben lekker aangerommeld. En de Kerstham stond eindelijk op tafel. Erg lekker met de glaze.
Zaterdag lekker veel gedaan. Ontbijten, daarna naar Lenox Mall om nog wat cadeautjes te kopen voor verjaardagen in Nederland, een lekkere Starbucks espresso te drinken en daarna met papa even de stad in. Thuis nog veel geoefend met lezen, het huiswerk van Aunie, rekenspellen en meer. Maar daarna wel lekker gaan eten bij Twin Peaks. Dat is een soort Hooters met frisse bediening maar dan met veel lekkerder eten. Twin Peaks blijkt hier om de hoek te zitten en we zijn er nog nooit eerder geweest. De moeite waard kan ik zeggen. Thuis nog even het boek van dr. Seuss in en Quizduel spelen. En voor je het weet is het zondag.
Zondag ben ik – samen met papa – naar Top Nails gegaan. Voor een pedicure en manicure. Ik heb dat nodig na de operatie aan mijn grote teen en mijn vingernagels groeien echt als kool. Die moeten bijna elke week worden geknipt. Dat is belangrijk omdat ik ’s nachts de neiging heb nog wel eens op mijn hoofd te krabben en dan blijkt de operatiewond na 8 keer open en dicht toch nog steeds erg kwetsbaar.
Papa was erg angstig bij de pedicure. Wel lachen. Daarna boodschappen bij Kroger gedaan en naar huis om wat te lezen en tv te kijken. We hebben het laatste stuk ham gegeten. Ik moet zeggen: erg lekker.
Morgen begint de laatste week van het jaar. Een jaar dat voor mij de wereld weer positief veranderde.
Learn More
In de Botanic Garden van Atlanta heb je rond de Kerst altijd het Garden Lights evenement. Dat is echt prachtig en feestelijk. We zijn er – wel in de rolstoel – naar toe gegaan. Het is misschien een tikkeltje kitsch, maar wel heel feestelijk en leuk. Met overal blije mensen om je heen.
Je hebt ook een mooi uitzicht op de stad, inclusief de gouden toren. En… er is een geweldig goed restaurant in de tuinen. Daar hebben we waanzinnig lekker gegeten met z’n drietjes. Al was het best koud (maar dat hoort een beetje bij de sfeer) was het een geweldig leuk uitstapje. Let it glow, let it glow, let it glow. O ja: ik heb een leuke kerstbal gevonden. Met een dikke sneeuwman (papa), een dunne sneeuwvrouw (Dominique) en een klein sneeuwmannetje (ik dus). Hangt al in de boom!
Hert Shepherd in Atlanta heeft een groot verschil gemaakt in mijn leven. Maar ook in dat van duizenden andere jongeren met traumatisch hersenletsel. Het is zo mooi als je leest wat hun motto is: Restoring hope, Rebuilding lives. En dat is precies wat ze ook bij mij hebben gedaan. Ik ben zo blij dat wij het Shepherd hebben gevonden. Ze hebben ook een heel mooie website: www.shepherd.org. En ook waanzinnig goede films die duidelijk uitleg geven over wat bijvoorbeeld traumatisch hersenletsel is. Maar ook een film van het programma dat ik een deel van de dag volg: Beyond Therapy. Dat is hard werken. Heel hard werken. Drie uur achter elkaar! Kijk maar eens op http://www.shepherdtv.org/videos/31. Dat is wat anders!
Learn More
Toegegeven: Barrett komt uit Troy, hij rijdt bijna elke auto in de deuken en hij kan geen minuut stil staan, maar hij is geweldig. Hij was in de Shepherd mijn leukste collega toen ik in juni daar aan kwam. Hij heeft een lange weg afgelegd, maar is er bijna helemaal weer bovenop. Hij stimuleert mij en is ook een beetje mijn mentor. Barrett is nu weer thuis in Troy, maar ik zie hem regelmatig. Zoals op mijn verjaardag. En over een paar dagen is hij jarig. Het leukste is dat Barrett in maart naar Amsterdam komt. Dan kan iedereen deze geweldige man ontmoeten. En genieten van zijn humor!
Learn More
Ik ben weer voor controle bij dr. Iyer in Roswell geweest. Dit is een supergespecialiseerde oogarts die alles weet van de behandeling van mensen met hersenletsel. Zij ontdekte bijvoorbeeld dat mijn hersenen mijn ogen niet overal even goed meer aanstuurden. Ik zie erg scherp, maar mijn gezichtsveld is kleiner geworden. En mijn ogen werken niet altijd even goed samen.
Na alle behandelingen en een speciale prismabril die ik draag, is mijn gezichtsveld blijkt nu een stuk breder geworden en reageren mijn ogen veel beter als duo. Dat heeft veel voordelen. Niet in de laatste plaats zorgt het ervoor dat mijn balans bij het lopen en staan veel beter is geworden.
In februari, vlak voordat ik terugkom naar Nederland, ga ik nog een keer langs. Ze is hartstikke goed en ook heel erg aardig. Maar dat geldt voor haar hele team van assistenten ook!
Learn More
Vandaag – woensdag 17 december – was ik om 17:40 op tv in Tijd voor Max. Het programma ging helemaal over hersenletsel door een ongeval. Ik zag ook Even terug, die ik nog ken uit de Leijpark. Hij was veel verder dan ik en ik hoopte toen dat ik ooit zo ver zou komen als hij. Als je op deze link klikt zie je een stukje over papa en mij: Max uitzending. Er hebben bijna 490.000 mensen gekeken!
Gelukkig vinden steeds meer professionals in Nederland dat er andere mogelijkheden moeten komen om – vooral ook jongeren – beter en succesvoller te behandelen. Niet iedereen heeft de kans zoals ik om naar Amerika te gaan en we zijn het verplicht aan iedereen om ervoor te zorgen dat iedereen de maximale herstelmogelijkheden krijgt.
Op de website van Tijd voor Max staat letterlijk: “Soms is er meer mogeljk dan we denken, dat bewijst Daan. Daan heeft hersenletsel en heeft een revalidatie op maat gekregen. Het werkt voor hem en dat moet voor iedereen in Nederland beschikbaar zijn. Maar hoe is dat te realiseren?”
Nu heb ik de revalidatie op maat beslist niet “gekregen” maar actief gezocht en gevonden. Maar het klopt: in Nederland was ik al uitbehandeld en in de afgelopen zes maanden heb ik waanzinnige stappen vooruit gemaakt. In elk opzicht. Spraak, geheugen, lopen, rechterarm… Natuurlijk ben ik (nog) niet de oude, maar wel veel verder dan iedereen voor mogelijk hield. Heel veel verder. Dat komt omdat we zelf de beste mogelijkheden zijn gaan zoeken en die gevonden hebben. In Atlanta bij het Shepherd Center.
Maar ik heel erg blij dat de Hersenstichting de missie omarmt dat er wat moet en kan gebeuren. Op hun website http://www.hersenstichting.nl/daan/ staat het helder omschreven. En natuurlijk ook op mijn fonds: www.daantheeuwesfonds.nl. Daar staan ook de activiteiten op die wij ondernemen. Want als het aan mij ligt mag het niet te lang duren voordat iedere jongere met hersenletsel dezelfde kansen krijgt als ik.
Learn More
Ze hebben hier jammer genoeg geen respect voor de ouderdom. Het was maandag, de dag voor mijn verjaardag, gewoon bikkelhard werken in het Shepherd. Keihard. En daarna nog even boodschappen doen, uit eten dan en papa ophalen op het vliegveld. Hij had wel een koffer vol met cadeautjes van vrienden en familie bij zich. Kijk, daar verheug ik me nu al op.
Neef Nand en Sandra zijn al in Atlanta. Zij zijn uit Washington speciaal voor mijn verjaardag gekomen. Gisteren hebben we al met ze geheten en vanavond zijn we met zijn viertjes naar de Cheesecake Factory gegaan. Zo lief, omdat ze weten dat dit echt mijn favoriete restaurant in Atlanta is. Het is de tweede keer dat ze voor mij zijn overgekomen. Maar neef Nand, een gepensioneerde professor, is dan ook altijd mijn studiekeuze klankbord op de achtergrond geweest.
Op het vliegveld daarna was ik best moe, dus zijn we snel naar huis gegaan en ben ik mijn mandje ingedoken. Mijn laatste nacht als 24-jarige, hoewel ik door het tijdsverschil in Nederland al 25 geweest zou zijn.
Ik heb net even stiekem gekeken naar de ontbijttafel voor morgen. Alles is versierd en Dominique heeft een pompoentaart voor mij gebakken voor ’s ochtends. Want er staat heel wat op het programma voor dinsdag. Vijf uur therapie, maar ook een party met 29 man!
Het is nu dinsdag. Nog erg vroeg in Atlanta, maar ik ben toch best een beetje opgewonden. Het wordt een feestdag, maar tegelijkertijd realiseer ik me ook dat ik al 25 ben en me af vraag hoe de rest van mijn leven gaat worden. Daarover praat ik – ook vandaag – met Nancy, mijn counselor op het Shepherd. En natuurlijk met Dominique en papa. Alles is toch anders, maar er zijn gelukkig heel veel kansen voor mij. Er liggen zoveel uitdagingen en zaken waarin ik een verschil kan maken. Daar ga ik voor.
Zo, nu eerst onder de douche om fris mijn nieuwe levensjaar te beginnen! En dat is goed gelukt. Voordat ik naar Pathways ging hebben we een heerlijk ontbijt gehad met z’n drietjes. Met veel kaarten en cadeautjes. Teveel om op te noemen. Ik ga iedereen persoonlijk bedanken per mail, Whatsapp of sms.
Om half vijf was ik thuis en ik had bijna niet eens de tijd om me om te kleden. Barrett was er, neef Nand en Sandra, Clint en zijn vrienden Gerald en Martijn die op Georgia Tech onderzoek doen, Sarah en Lee, Howard en Roelien, Kail en zijn vader Graig, Jan, bijna alle therapeuten van het Green Team van Pathways, heel veel therapeuten van het Shepherd Center.
Dominique had zichzelf echt overtroffen met lekkere happen. Meat loafs, quiches, mozzarella sticks, kippetjes, eigengemaakt corn bread, taart en natuurlijk (dank je) de enig echte tonijn carpaccio van Wiebe uit Amsterdam. Zo waanzinnig lekker! En papa had wijnen meegenomen uit mijn geboortejaar 1989.
Ik ben erg verwend. Heel erg. Maar dat mag ook wel een keertje toch?! Ik heb dan ook heel lekker geslapen!
Woensdag was weer een erg volle dag. Met veel therapie op beide Shepherd locaties, maar ook een consult bij de oogarts dr. Iyer. Zij is gespecialiseerd in ogen van mensen met neurologische problemen. De vorige keer zei ze dat ik erg vooruit was gegaan. En: nu zei ze hert weer. Ik krijg daardoor steeds een betere balans en een breder gezichtsveld!
Op de terugweg hebben we sushi gegeten in Roswell. Dat is daar dan erg lekker en super goedkoop. We hebben met z’n drietjes samen voor nog geen 40 euro heel veel sushi en sashimi gegeten. Met de drankjes erbij. Dat is toch wel supergoedkoop – maar alleen op maandag t/m donderdag. Dan eet je daar voor half geld.
De uitzending op tv heeft heel veel reacties opgeleverd. De telefoon stond roodgloeiend hier en ook veel mailtjes, appjes en sms-jes. Als je mijn stukje niet gezien hebt, dan is dit de link: Daan op Max.
Donderdag was misschien wel de drukste dag van de maand. Van negen tot vijf non-stop gewerkt. Inclusief het aanmeten van een nieuwe gipsen arm die ik ’s nachts moet dragen om mijn rechterarm rechter te krijgen. Dan rekken de spieren uit. Het is geen pretje om die aan te hebben, maar het werkt wel.
Lekker de restjes gegeten van mijn feestje, zoals Dominique’s meat loaf en chocolade taart toe. Lekker vroeg naar bed vandaag. Iedereen in huis is best moe.
Vrijdagochtend om negen uur weer begonnen in het Shepherd. Twee uur op de grond, een uur in het zwembad. En dan meteen weer door naar Pathways. Begrijp je dat ik vaak met weemoed terugdenk aan hoe relaxt het was op de UvA? Ook hard werken een studie, maar ik kan je zeggen: dat valt in het niets met hier. Vrijdagavond lekker thuis gegeten.
Zaterdag thuis veel geoefend. Ook met lezen. ’s Middags zijn we naar de Botanic Gardens gegaan. Daar hebben ze een prachtige lichtshow. Ik geloof met anderhalf miljoen lampjes. In de tuinen heb je ook een heel mooi restaurant waar we met z’n drietjes heerlijk hebben gegeten. Een beetje op chique. En toen weer lekker door de tuinen gegaan. Wel in de rolstoel omdat het best heuvelachtig is. Maar daarna snel weer op de been.
Zondag was het oefendag. Het huiswerk van Aunie gemaakt, stretchen, schrijven… En natuurlijk ook nog even naar Lenox Mall om de laatste kerstcadeautjes te kopen. Het was erg druk daar. Maar ik ben nu wel helemaal klaar voor de Kerst.
Learn More
Dat uis leuk ontbijten. Met roerei, kalkoenspek, jus en heel veel lieve wensen van net zo lieve mensen. Ik ben erg verwend – en dan moet mijn feest nog beginnen. Rituals, tijdschriften, mooie sokken, spellen, een scratch wereldkaart, lekkere geurtjes, een reisschaakspel en heel veel lieve kaarten. Van de Hersenstichting heb ik ook een kaart gekregen met een mooie theaterbon om in Nederland snel weer eens iets leuks te doen. Maar ook met de wensen van heel veel mensen die er werken.
Het wordt, nee: het is voor mij een heel bijzondere dag. Het is zo fijn om lieve vrienden en vrienden om je heen te hebben. Ik ga nu met Dominique naar Pathways en straks met papa naar het Shepherd. Met kleine cupcakes. Want je bent jarig in Amerika of je bent het niet.
Learn More
Zo lief en leuk: mijn eerste echte handgemaakte gingerbread huisje. En wat voor één. Het is echt een beauty van een huis. Met alles er op en er aan en helemaal
met de hand gemaakt door Sarah Nunn. Zo lief. Ook al moet ik me erg inhouden om er niet van te eten. Heerlijk ook als eye candy om naar te kijken. Dat is nog eens een verjaardagscadeau!.
Recente reacties