Op 1 september 2012 trouwden (tante) Priscilla Hart Nibbrig en (oom) Frank van Meeuwen. Een prachtig feest, waar ik – als altijd strak in het pak – bijna net zo straalde als het bruidspaar.
Kerst is elk jaar een hoogtepunt. Met Oma Joke, Dominique en papa en de andere kerstdag met Oma Cecile en mijn ooms, tantes, neven en nichten. Het afgelopen jaar was een topjaar – ook qua cadeaus. Zoals deze Kever die sprekend op mijn echte Lucy uit 1960 lijkt. Dominique had hem voor mij gevonden in Parijs. Van mij mag het wel drie keer Kerstmis per jaar zijn!
Het was opa’s voorlaatste verjaardag. Het ging al even iets minder met opa, maar elk bezoek aan hem was een klein feestje. Op de foto sta ik met hem en papa in het verzorgingshuis waar opa de laatste jaren woonde. Opa was echt een held en voorbeeld voor mij. Hij stond altijd voor iedereen klaar, was erg altruïstisch en zo waanzinnig lief. Opa Huub was stamhouder, papa is stamhouder en ik ben het. Wij zijn alledrie de enige jongens in de gezinnen....
Het was een lange papa-en-zoon reis in de zomer van 2005. We gingen eerst naar Washington DC. Van daarduit vlogen we naar Los Angeles, toen naar Mexico City en van daar uit gingen we onder meer naar Oaxaca en de piramides van Teotihucan. Waanzinnig! En toen nog terug via Los Angeles, Grand Canyon, Hoover dam, Las Vegas, Phoenix (route 66), Palm Springs en uiteindelijk weer Amsterdam. Vreemd eigenlijk dat de Maya een balspel hadden waarbij een stenen bal...
Wat kan de natuur overweldigend zijn en jij als men dan een klein wezentje. Dat gevoel bekruipt je als je over de Grand Canyon uit kijkt. Geweldig. Indrukwekkend.
Oma Cecile is in 2013 maar liefst 85 geworden en heeft ons allemaal meegenomen naar Istanboel. Voor ons – neven en nichten – dan ook de allerbeste reden om een speciaal lied te schrijven en te zingen. Compleet met danspasjes – hoewel die niet altijd synchroon gingen. Het lied: Oma Cecile op de muziek van Oh Champs Élysées….
Max werd dit jaar 21 en dus hadden we een spetterend 21 diner in Den Haag. Het zijn leuke jongens, maar om dan allemaal ook meteen met een ADO strik op de foto te gaan, zou normaal gesproken iets te ver gaan. Maar voor goede vrienden heb je iets over. Vandaar eenmalig maar met verve: in smoking met strik in ADO kleuren!
Het was nog voor mijn oude kamer op de Olympiakade. Dominique, kater Pim en ik. Pim is de afgelopen tijd met mij mee verhuisd, maar heeft in mei nieuw onderdak gevonden bij Dominique en papa. Het wonen op een etage zonder tuin was voor Pim net iets teveel van het goede. Nu maakt Pim nog steeds mijn oude buurt onveilig met collega-kater Ginger van de buren. Twee vrienden die onafscheidelijk zijn geworden.
Met papa mijn eerste scheerspullen gekocht bij Flris in Londen, maar daarna is het wel tijd voor de eerste scheerbeurt. Met zeep en mes. Op deze foto kun je zien dat ik daarbij zelfs de neus heb ingezeept. Beter te veel dan te weinig toch?
Best een goed idee van mij: een profielwerkstuk maken over John Lennon en papa zeggen dat het wel erg goed zou zijn voor de kwaliteit van het werkstuk als ik (samen) met hem naar Liverpool zou gaan. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, dus het volgende weekend vlogen wij al. Een topweekend werd het. Met bezoek aan alle ‘heilige’ plekken. Maar ook gesprekken met mensen die John Lennon ook echt gekend hebben. En het eindcijfer voor het...
Tsja het is een foto van mij, maar om nu afgebeeld te worden als een soort Swim Magazine onderwaterduikertje met natte haren gaat misschien iets te ver. Maar toegegeven: het is een mooie foto en ik sta er op.
Elk jaar ga ik met papa in principe naar de Conventie van Franchise Services in Amerika. Die wordt steeds in andere Amerikaanse steden gehouden. In 2012 was het in Baltimore. Op de foto sta ik met Dominique en papa tussen de presidents en CEO van Franchise Services Inc. Don Lowe (rechts) en Jim Rogers, de baas van KOA – Kampgrounds of America (links). Mannen die me heel wat tips hebben gegeven voor mijn studietijd in de VS.
On ne subit pas l'avenir, on le fait.
Men ondergaat de toekomst niet, men maakt haar. (Georges Bernanos)
Dominique is mijn aller, allergrootste steun. Ze is altijd bij me, staat altijd voor me klaar en zorgt er voor dat altijd alles goed geregeld is. Dank je wel superlieve Do.
Learn More
Ik vind zelf dat ik dat wel af en toe heb verdiend: even uitrusten na het werk. Als ik dan – sporadisch – mijn lichtgewicht rolstoel bij me heb in het Shepherd, dan ga ik even lekker zitten, mijn stol naast me op de steun en mijn voeten lekker over elkaar. Heerlijk. Maar er weer uit opstaan is eigenlijk een nog lekkerder gevoel!
Learn More
Allemaal afstemmen op Tijd voor Max op woensdag 17 december. Op NPO 2 en het begint al om 17:40 uur. Het programma gaat voor een groot deel over jongeren met hersenletsel en wat er allemaal gedaan kan worden. Het programma wordt mede mogelijk gemaakt door de Hersenstichting die dit onderwerp inmiddels (gelukkig) hoog op de agenda heeft gezet.
In het programma kom ook ik aan bod. Samen met papa. We kijken terug naar de vorige aflevering van Geef om je Hersenen in het voorjaar en laten zien wat er allemaal mogelijk is na een half jaartje gespecialiseerde therapie zoals ik hier in Atlanta heb.
Kijken zou ik willen zeggen!
O ja… hier is alvast een voorproefje:
Learn More
Het is echt hard werken. Vroeg op en dan meestal drie uur achter elkaar fysieke therapie. Ik kan uit het diepst van mijn hart zeggen dat dat erg vermoeiend is. Veel lange loopoefeningen, stretchen, speciale fietsen voor armen en benen met elektrostimulatie, zwemmen, lopen zonder hulpmiddelen, werken aan de balans, krachtoefeningen, arm- en handoefeningen… de hele bups.
Maar ik doe het allemaal lachend en met veel plezier. Want niet alleen zijn de mensen leuk die mij begeleiden – het levert ook geweldige resultaten op. Dat merk ik natuurlijk niet van de een op de andere dag, maar wat mij erg goed doet is als mensen mij zeggen hoe ik vooruit ben gegaan. Of dat ik de rolstoel lekker in de auto laat en lopend mijn dingen doe. Of met mijn rechterhand de liftknop indruk, het licht aan doe, een paar toetsen van de laptop bedien en natuurlijk iedereen een hand geef.
Ik weet dat ik nog een lange weg moet gaan, maar dat doe ik graag. Heel graag. Ik ben dan ook zo blij dat er zoveel goede mensen om me heen zijn die mij begeleiden en stimuleren!
O ja… ik begin ook weer te werken aan de buikspieren (-;
Learn More
Mijn vader is nog niet weg of Dominique en ik zijn lekker gaan shoppen! Voor mij lekker een nieuw dik jack van Abercrombie. Zit heerlijk en is ook lekker warm. Hier in Atlanta kan het de ene dag 20 graden zijn, maar een dag later weer 10 graden of zelfs kouder. Maar dan ook weer omgekeerd. Vandaga lekker in mijn nieuwe jack na de therapie een koffie drinken bij Starbucks. Wat kan het leven mooi zijn!
Learn More
Alles is back to normal. De week is weer begonnen met een druk programma op zowel Shepherd Center als Shepherd Pathways. We gaan er nog strikter tegen aan. Met veel therapiesessies, veel oefeningen en ook thuis veel doen. Ik wil op mijn verjaardag echt iedereen verbazen dat ik weer een paar stappen verder ben gekomen.
Op dit moment ben ik met Dominique ook al bezig met de voorbereidingen voor mijn verjaardag. Ik weet in elk geval ook dat neef Nand en Sandra uit Washington over komen. Maar ook dat veel vrienden uit Atlanta komen en een aantal van mijn therapeuten. Ik kan niet wachten. Nog even en ik ben een kwart eeuw!
Vandaag lekker een koffie gedronken met Dominique in de Starbucks nadat we terugkwamen van de Shepherd. Was hard werken en dan is een capootje altijd lekker. Op naar huis en dan breinspelletjes doen.
Dinsdag een mooie dag in Pathways met Aunie en Nancy. Nancy is mijn counselor en met haar heb ik lange gesprekken over zaken die mij bezig houden. Daar heb ik heel veel aan omdat ik natuurlijk best wel wat te verwerken heb. En Aunie: dat is gewoon de leukste speech therapist van de hele wereld. Zij vindt dat ik erg vooruit ga. Elke dag opnieuw. Dat is natuurlijk erg leuk om te horen en daar ben ik dan ook best trots op. Dominique in ik zijn mijn verjaardag aan het voorbereiden. Er komen dan best veel mensen hoop ik.
Woensdag weer veel therapie. Met aan het eind van de dag weer lekker zwemmen. Het is meer lopen, maar de therapeut vindt dat ik ook weer moet leren zwemmen omdat dan mijn rechterarm wordt gedwongen om mee te doen. En mijn rechterbeen. Hij vindt het niet erg als het een beetje stuntelig gaat en ook met drijvers, maar het gaat gebeuren.
Wat lekker is van zwemmen op woensdag is dat ze die dag het water extra warm maken. Dat is lekker.
Met Do bizon steak gegeten (eindelijk weer eens) en veel in huis gedaan. Er is een lijstje van wat ik allemaal moet doen van de Shepherd. Van was opvouwen tot zelf ook dingen klaar maken om te eten. Ik ben ook de laatste hand aan het leggen aan een plafondtegel voor de Shepherd met daarop de Nederlandse vlag en een leuke tekst. Daar zal ik een foto van posten.
En nu is het al weer donderdag. De tijd vliegt als je iets ouder begint te worden (-; Na de therapiesessies ben ik samen met Dominique boodschappen gaan doen voor mijn verjaardag. We maken er ‘drinks and snacks’ van. En die snacks die ben ik nu allemaal aan het uitzoeken. Lekkere hapjes. Vis, vlees, quiches, groentetjes, kaasjes… de hele mikmak. Ik mag alleen niet alles voorproeven van Dominique en ik ben best blij dat papa past maandag invliegt, zodat ik zeker weet dat alle hapjes er dinsdag op mijn verjaardag nog zijn.
Vrijdag is als het goed is de mailing van de Hersenstichting verstuurd aan de donateurs die helemaal over mijn verhaal gaat. Ik ben zo blij dat er nu veel aandacht komt voor de kansen van jongeren en jongvolwassenen met hersenletsel. Dat werd tijd! Zeker omdat we weten dat er zoveel meer kan dan nu in Nederland gebeurt. Ik heb nu de kansen, maar die moet iedere jongere krijgen. Dat zijn we verplicht! Ik hoop dat iedereen gul blijft steunen.
Vrijdag heb ik een zware therapiedag gehad. Twee uur op het Shepherd, drie uur op Pathways. Daar had ik speech, muziek en de cognitiegroep. Ik ben best bevoorrecht dat ze me zo lang willen houden in Shepherd Pathways. Dat doen ze alleen omdat ze zien hoeveel ik nog vooruit ga. Gek eigenlijk dat ze dat in Nederland niet zo zagen.
Met Dominique lekker op stap geweest en thuis gegeten. Lekker tv kijken en dan naar bed. Ik ben best moe na al die therapie en het lopen. Wat dat betreft had een rolstoel toch voordelen. Maar lioever de stok. Of beter: helemaal niks. En dat gaat komen voorspelt iedereen me.
Zaterdag een lekker dagje gehad. Met veel spelletjes, er even op uit (lekker koffie gedronken bij Starbucks) en veel praatoefeningen gedaan. Je merkt wel dat je na zo’n week best even bij wilt komen en uit wil rusten. We hebben inmiddels al toezeggingen van ongeveer 20 mensen die op mijn verjaardag komen. Ik ben er klaar voor!
Zondag ook nog lekker op stap gegaan. Met Howard wilden we naar de Botanic Gardens, maar het was zo druk, dat we bij vrienden van hem thee zijn gaan drinken. Was een erg gezellige dag. Morgen komt papa weer. Kan ik hem weer lekker plagen…
Learn More
Mijn ‘”vaste” rolstoel is terug naar Nederland! Ik heb hem eigenlijk niet meer nodig. Voor de lange afstanden (en shoppen) heb ik een lichtgewicht stoel, maar eigenlijk loop ik alleen maar. Toen zaterdagavond papa op Atlanta met de rolstoel incheckte was dat eigenlijk een erg emotioneel moment. Daar stond die dan. De rolstoel. Met zijblad, voetensteun,. speciale zitting, aangepaste rug… Symbool van een periode die nu gelukkig voor een groot deel achter me ligt.
Het inchecken ging alleen niet zonder slag of stoot. De KLM in Atlanta vond dat we extra moesten betalen voor de rolstoel. En dat terwijl we als veelvliegers extra bagage mee mogen nemen, rolstoelen sowieso vrij zijn en de KLM in het afgelopen half jaar al ruim 35 dikbetaalde tickets dankzij mij heeft mogen verkopen. Gelukkig is na veel vijven en zessen de rolstoel toch meegegaan. En toen kwam nog een verrassing: een parkeerbon. Omdat we net iets te lang bij de incheckbalie hebben gestaan. Zo zie je maar, de rolstoel gaf zich niet zonder slag of stoot gewonnen. Maar ik heb er dan ook heel lang lekker in gezeten en ben er in op veel plekken geweest!
Learn More
We hebben hier in Atlanta voor een deel andere feestdagen dan in Nederland. Sinterklaas kennen we hier niet. Groot was dan ook mijn verrassing toen we na het avondeten ineens allerlei Sinterklaas lekkernijen op tafel kregen. Van pepernoten tot banketstaaf; van marsepein tot chocoPieten. En… er stonden pakjes in de schoenen! Zo lief en leuk. Van een heleboel verschillende Sinten. Met rijmpjes en leuke wensen. Een klein pillendoosje met mijn naam met pepermunstjes erin; een paar sokken, een CD, een kraslot, een trui, een paar kerstsokken… Zo lief allemaal. Ook per mail kwamen gedichten van SInt en Piet.
Vanuit Atlanta roep ik dan ook hard door de schoorsteen: dank u Sinterklaasjes!
Learn More
Ik heb thuis nog een wii op zolder. Nooit geweten dat het zo’n belangrijk iets kan zijn voor mijn therapie. Vanochtend heb ik ruim een uur moeten balanceren op de Fit-plaat van de wii.Met oefeningen zoals staan, knie rechthouden, naar rechts en links gaan om ballen terug te koppen op het tv-scherm en ga zo maar door. Het is best leuk, maar tegelijkertijd is het wel een beetje lummelig dat de punten worden bijgehouden alsof je een olympisch kampioen zou zijn. Voor mij is alles nu nog even wat moeilijker, maar dat is een kwestie van tijd hoop ik. Als ik terug ben in Nederland: de wii staat klaar. Net als de koffie.
Learn More
Dat was even schrikken toen UPS voor de deur stond met een gigantisch grote doos. Er zouden volgens papa drie kerstsokken in zitten met onze naam er op. Een ideetje van oma Cecile. Maar papa heeft vast niet naar de maten gekeken, want de sokken zijn echt gigantisch. Als je ze aan de deurknop hangt raken ze de vloer!
Maar mooi zijn ze wel. En al die ruimte is voor mij natuurlijk hoopgevend!
Learn More
Na een lekker lang weekend was het vanochtend weer vroeg opstaan. Het begon al om 9 uur met twee uur achter elkaar fysieke therapie op het Shepherd. Dominique heeft me gebracht, zodat papa lekker door kon werken. Het was wel weer even wennen, maar gelukkig ging het goed. Vanmiddag mag ik al weer terug voor een extra uurtje fietsen. En dan nog de thuistherapie…
Mijn grote rolstoel staat nog op Pathays. Papa wil die mee terug naar Nederland nemen, nu ik eigenlijk steeds loop met een stok. We hebben ook nog een lichtgewicht stoel voor de wat langere afstanden tijdens uitstapjes, maar mijn conditie wordt eigenlijke steeds beter. Ik probeer ook steeds iets meer te doen met mijn rechterhand. Dat valt niet mee, maar het zal er toch van moeten komen.
Vanavond lekker Maleis gegeten met Howard, Roelien en Sonia. Wat een lieve mensen allemaal. Howard is kunstschilder, makelaar en landschapsarchitect, Roelien zorgt – net als Rick van Kathy – er voor dat Delta vliegtuigen veilig vertrekken, vliegen en landen (ze is een soort grondpiloot van een aantal vliegtuigen tegelijk) en Sonia coördineert gezondheidsonderzoek in onder meer Afrika, waarvoor ze deze week weer naar Ethiopië vertrekt. Met hen zit je dan aan tafel. Heerlijke verhalen, leuke mensen. En ook nog eens lekker eten.
Dinsdag weer om 9 uur bij Pathways voor speech therapy. Daarna heb ik papa naar de kapper gebracht. Dat was hoognodig. En daarna weer een paar uur hard werken in het grote Shepherd. Ik ben zo blij met al die mensen daar om me heen. Zij doen zo hun best en zorgen er voor dat ook ik mijn best blijf doen.
Aan het eind van de sessie dinsdag heb ik alleen een spier verdraaid of teveel gerekt. Dat deed erg vel pijn. Voorzichtigheidshalve maar een dag weer in de rolstoel en kijken hoe het morgen is.
’s Avonds hadden we een borrel in het appartementencomplex. Met eten. En wat denk je? Weer kalkoen, gravy, corn bread relish en aardappelpuree. Had ik net een aantal dagen achter elkaar gehad en hoopte zo op iets anders. Heb denk ik nu al voor vijf Thankgivings gegeten (-;
Bij de post zaten een paar leuke kaarten van lieve vrienden en mensen die ik (nog) niet persoonlijk ken, maar die mij erg volgen op dit blog. Zo lief, zo leuk en zo prettig om die te krijgen. Het motiveert enorm.
Woensdag opgestaan en eerst naar Pathways voor counseling en speech therapy. Vanmiddag weer naar Shepherd voor het BT programma. Ik hoopte even dat ze het even rustiger met me aan zouden doen vanwege mijn spier, maar er was volgens hen niks aan de hand (de bikkels). Ik had het niet vervelend gevonden, maar ach… alleen van hard werken word ik steeds beter.
Daarna zwemmen en terug naar huis waar papa weer eens een pizza heeft gemaakt. Hij heeft eindelijk iets in de keuken onder de knie (-;
De eerste pakjes voor Sint en Kerst zijn binnen. Net als de (net iets te grote) sokken die papa had besteld met onze namen er op. Morgen ga ik cadeautjes kopen met papa na de ochtendtherapie. Kan Dominique een keertje lekker uitslapen.
Donderdag was een werkdag met papa. ’s Ochtends naar Shepherd voor het zware werk. Het is eigenlijk steeds leuker omdat ik zelf nu ook resultaat begin te zien. Ik word echt veel gecomplimenteerd.
Vanmiddag even met papa op stap geweest, zodat Dominique rustig haar dingen kan doen. Kerstkaarten schrijven bijvoorbeeld. En daarna lekker spaghetti meatballs gegeten. En de dag was weer voorbij. Time flies.
Vrijdagochtend nieuwe therapie gekregen in Shepherd. Ik moet balanceren op een wii-Fit. Dat klinkt gemakkelijk, maar tsjeetje wat is het moeilijk om goed rechtop te blijven staan en tegelijkertijd ballen weg te koppen op het tv-scherm. Maar ook dit lukt steeds een beetje beter. Het is belangrijk om mijn knie weer automatisch beter te gaan strekken. En natuurlijk meer kracht te krijgen in mijn rechterbeen.
En na een uur staan, gaat het weer gewoon verder hier. Loopoefeningen, armoefeningen,… Er komt geen eind aan lijkt het wel. Maar vanmiddag weer lekker nog even muziektherapie van Thomas. Om lekker aan het weekend te kunnen beginnen. Maar eerst eten op Sinterklaasavond.
Het werd pizza met grote garnalen. Inmiddels een succesnummer uit de keuken van papa. Maar de verrassing kwam bij het toetje. Dat waren allemaal Sinterklaas lekkernijen. Boterstaaf van Avezaath, marsepeinen aardappeltjes, pepernoten, chocolade Pietjes… Heerlijk. En toen bleken er drie schoenen te staan met cadeautjes. Bij elkaar met vijf gedichtjes van verschillende Sinten. Zo leuk. Ook al is Sinterklaas hier niet echt een feestdag, voor mij werd het dat wel. Dank u Sinterklaasjes!
Zaterdag even uitslapen. Papa vliegt vandaag even terug naar Nederland voor zijn werk. Dan hebben Do en ik het rijk alleen (-; We zijn ’s middags naar de outlets gegaan voor wat nieuwe kleren en kerstversiering. Daarna wilde papa met ins naar Ine Star Ranch in Buckhead. Een Texaans restaurant waar ze de lekkerste baby ribs en ook pure beef ribs schijnen te maken. Nou, het was een hole in the wall, maar het eten was briljant. Gigantische porties (mocht ook wel, want de prijzen waren heftig) en lekker! Jammie. We kregen niet alles op en hebben – voor het eerst – eten mee naar huis genomen in een doggy bag.
Daarna papa naar het vliegeveld gebracht. Met koffers en… mijn grote rolstoel! Want die gebruik ik niet meer. Ik heb een lichtgewicht stoel voor de lange afstanden, maar verder loop ik. Tralalala! Papa is over een week gelukkig al weer terug. Anders heb ik niemand om te pesten )-;
Zondag was een topdag. ’s Middags ben ik met Clint – een goede vriend van Thomas Combe die in Atlanta studeert en een keer samen met Thomas bij ons is komen eten – bij hem thuis met vrienden van hem football gaan kijken. Was supergezellig. Dat gaan we vaker doen. Clint komt ook naar mijn verjaardag op de 16e.
Het was verder ook gezellig met Dominique samen. We hebben samen heerlijk thuis gegeten.
Learn More
Dat was best spannend: met Howard, Dominique en papa naar één van de meeste spraakmakende nachtclubs in Atlanta: de Clermont Lounge. Bekende filmsterren komen er, politici, rockers, advocaten.. you name it. Dus ook wij. Maar wat is Clermont Lounge? Een aftandse, bijna vervallen, kelder in de ruïnes van het Clermont Hotel. Dat laatste wordt binnenkort verbouwd tot een super-de-luxe designers hotel. Maar de Clermont Lounge? Die blijft zoals die is.
We waren vroeg en bleven heel kort. Volgens Howard moesten we het gewoon een keertje gezien hebben. En we hadden echt alle geluk van de wereld. Er traden heel dikke dames op, oude dames, gekke dames, maar ook de enig echte Blondie. Er zijn films over haar gemaakt, boeken geschreven en ja… daar was ze. Als je wilt zien hoe ze er uit ziet, google dan Blondie en Clermont Lounge. Je weet niet wat je ziet. Ik heb wel een souvenir. Een gedeukt bierblikje met een persoonlijk door haar geschreven tekst. Maar een tweede keer er naar toe? Nou nee. Maar blij dat ik het gezien heb!
Learn More
Recente reacties