Mijn ‘”vaste” rolstoel is terug naar Nederland! Ik heb hem eigenlijk niet meer nodig. Voor de lange afstanden (en shoppen) heb ik een lichtgewicht stoel, maar eigenlijk loop ik alleen maar. Toen zaterdagavond papa op Atlanta met de rolstoel incheckte was dat eigenlijk een erg emotioneel moment. Daar stond die dan. De rolstoel. Met zijblad, voetensteun,. speciale zitting, aangepaste rug… Symbool van een periode die nu gelukkig voor een groot deel achter me ligt.
Het inchecken ging alleen niet zonder slag of stoot. De KLM in Atlanta vond dat we extra moesten betalen voor de rolstoel. En dat terwijl we als veelvliegers extra bagage mee mogen nemen, rolstoelen sowieso vrij zijn en de KLM in het afgelopen half jaar al ruim 35 dikbetaalde tickets dankzij mij heeft mogen verkopen. Gelukkig is na veel vijven en zessen de rolstoel toch meegegaan. En toen kwam nog een verrassing: een parkeerbon. Omdat we net iets te lang bij de incheckbalie hebben gestaan. Zo zie je maar, de rolstoel gaf zich niet zonder slag of stoot gewonnen. Maar ik heb er dan ook heel lang lekker in gezeten en ben er in op veel plekken geweest!
Learn More
Ik heb thuis nog een wii op zolder. Nooit geweten dat het zo’n belangrijk iets kan zijn voor mijn therapie. Vanochtend heb ik ruim een uur moeten balanceren op de Fit-plaat van de wii.Met oefeningen zoals staan, knie rechthouden, naar rechts en links gaan om ballen terug te koppen op het tv-scherm en ga zo maar door. Het is best leuk, maar tegelijkertijd is het wel een beetje lummelig dat de punten worden bijgehouden alsof je een olympisch kampioen zou zijn. Voor mij is alles nu nog even wat moeilijker, maar dat is een kwestie van tijd hoop ik. Als ik terug ben in Nederland: de wii staat klaar. Net als de koffie.
Learn More
Dat was even schrikken toen UPS voor de deur stond met een gigantisch grote doos. Er zouden volgens papa drie kerstsokken in zitten met onze naam er op. Een ideetje van oma Cecile. Maar papa heeft vast niet naar de maten gekeken, want de sokken zijn echt gigantisch. Als je ze aan de deurknop hangt raken ze de vloer!
Maar mooi zijn ze wel. En al die ruimte is voor mij natuurlijk hoopgevend!
Learn More
Zoals jullie misschien weten hebben papa, Dominique en ik het Daan Theeuwes Fonds opgericht. Dat is een fonds dat ervoor wil zorgen dat alle jongeren en jongvolwassenen met traumatisch hersenletsel in Nederland de maximale kansen krijgen om een stuk beter te worden. Kansen die ik in Amerika krijg, moeten ook in Nederland beschikbaar komen als ze blijkbaar voor grote groepen jongeren met hersenletsel veel beter werken. Alle jongeren verdienen dat. Dat zijn wij aan hen allemaal verplicht.
We willen onder andere een expertisecentrum opzetten waar alle wereldwijde kennis over de behandeling van jongeren met hersenletsel wordt verzameld. Dat doen we samen met de VU, zodat er ook wetenschappelijke conclusies kunnen worden getrokken die dan in de praktijk kunnen worden gebracht. Maar we willen meer. Niet alleen woorden, maar vooral ook daden. Dat lees je allemaal op de website van het fonds: www.daantheeuwesfonds.nl. We werken bij voorkeur nauw samen met andere organisaties. Zoals de Hersenstichting die we een erg warm hart toedragen.
Ook jij kunt ons helpen. Bijvoorbeeld met een gift. Niet voor mij, maar om de grotere doelen te realiseren. Omdat het fonds een ANBI-status heeft, zijn giften fiscaal aftrekbaar.
Kijk eens op de website. Wij gaan er voor!
Learn More
Het is een beetje moeilijk om afscheid te nemen van de lieve verpleging bij Shepherd Pathways. Gelukkig blijf ik ze wel zien de komende tijd als ik out-patient ben. Gloria en Lucius zijn echt schatten. Met Lucius heb ik altijd veel plezier. Hij neemt me mee uit naar football, naar restaurants op de dinsdag en we spelen samen veel wii. Soms wint hij – dat zijn dan de momenten dat ik hem minder aardig vind (-;
En Gloria? Dat is een schatje. Jammer dat Barrett verliefd op haar is, maar ze is erg leuk, grappig en lief. Maar ook Mira en alle anderen. Schatjes zijn het. Allemaal!
Learn More
Hij schrok er eerst van, maar was supertrots op mij. Toen papa even zat te werken heb ik helemaal zelf koffie gezet. Water in de kan, water in de koffiezetter, filter uit de kast, koffie uit de bus, koffiezetter aan, kopjes uit de kast… Van A tot en met Z heb ik de koffie vanmiddag gemaakt. Dat is misschien voor de meesten normaal, maar ik heb dit voor het eerst in anderhalf jaar helemaal in mijn eentje gedaan. En de koffie was nog erg lekker ook! En papa… die moest er een beetje van huilen.
Learn More
Recente reacties