Ik ben weer voor controle bij dr. Iyer in Roswell geweest. Dit is een supergespecialiseerde oogarts die alles weet van de behandeling van mensen met hersenletsel. Zij ontdekte bijvoorbeeld dat mijn hersenen mijn ogen niet overal even goed meer aanstuurden. Ik zie erg scherp, maar mijn gezichtsveld is kleiner geworden. En mijn ogen werken niet altijd even goed samen.
Na alle behandelingen en een speciale prismabril die ik draag, is mijn gezichtsveld blijkt nu een stuk breder geworden en reageren mijn ogen veel beter als duo. Dat heeft veel voordelen. Niet in de laatste plaats zorgt het ervoor dat mijn balans bij het lopen en staan veel beter is geworden.
In februari, vlak voordat ik terugkom naar Nederland, ga ik nog een keer langs. Ze is hartstikke goed en ook heel erg aardig. Maar dat geldt voor haar hele team van assistenten ook!
Learn More
Vandaag – woensdag 17 december – was ik om 17:40 op tv in Tijd voor Max. Het programma ging helemaal over hersenletsel door een ongeval. Ik zag ook Even terug, die ik nog ken uit de Leijpark. Hij was veel verder dan ik en ik hoopte toen dat ik ooit zo ver zou komen als hij. Als je op deze link klikt zie je een stukje over papa en mij: Max uitzending. Er hebben bijna 490.000 mensen gekeken!
Gelukkig vinden steeds meer professionals in Nederland dat er andere mogelijkheden moeten komen om – vooral ook jongeren – beter en succesvoller te behandelen. Niet iedereen heeft de kans zoals ik om naar Amerika te gaan en we zijn het verplicht aan iedereen om ervoor te zorgen dat iedereen de maximale herstelmogelijkheden krijgt.
Op de website van Tijd voor Max staat letterlijk: “Soms is er meer mogeljk dan we denken, dat bewijst Daan. Daan heeft hersenletsel en heeft een revalidatie op maat gekregen. Het werkt voor hem en dat moet voor iedereen in Nederland beschikbaar zijn. Maar hoe is dat te realiseren?”
Nu heb ik de revalidatie op maat beslist niet “gekregen” maar actief gezocht en gevonden. Maar het klopt: in Nederland was ik al uitbehandeld en in de afgelopen zes maanden heb ik waanzinnige stappen vooruit gemaakt. In elk opzicht. Spraak, geheugen, lopen, rechterarm… Natuurlijk ben ik (nog) niet de oude, maar wel veel verder dan iedereen voor mogelijk hield. Heel veel verder. Dat komt omdat we zelf de beste mogelijkheden zijn gaan zoeken en die gevonden hebben. In Atlanta bij het Shepherd Center.
Maar ik heel erg blij dat de Hersenstichting de missie omarmt dat er wat moet en kan gebeuren. Op hun website http://www.hersenstichting.nl/daan/ staat het helder omschreven. En natuurlijk ook op mijn fonds: www.daantheeuwesfonds.nl. Daar staan ook de activiteiten op die wij ondernemen. Want als het aan mij ligt mag het niet te lang duren voordat iedere jongere met hersenletsel dezelfde kansen krijgt als ik.
Learn More
Dat uis leuk ontbijten. Met roerei, kalkoenspek, jus en heel veel lieve wensen van net zo lieve mensen. Ik ben erg verwend – en dan moet mijn feest nog beginnen. Rituals, tijdschriften, mooie sokken, spellen, een scratch wereldkaart, lekkere geurtjes, een reisschaakspel en heel veel lieve kaarten. Van de Hersenstichting heb ik ook een kaart gekregen met een mooie theaterbon om in Nederland snel weer eens iets leuks te doen. Maar ook met de wensen van heel veel mensen die er werken.
Het wordt, nee: het is voor mij een heel bijzondere dag. Het is zo fijn om lieve vrienden en vrienden om je heen te hebben. Ik ga nu met Dominique naar Pathways en straks met papa naar het Shepherd. Met kleine cupcakes. Want je bent jarig in Amerika of je bent het niet.
Learn More
Zo lief en leuk: mijn eerste echte handgemaakte gingerbread huisje. En wat voor één. Het is echt een beauty van een huis. Met alles er op en er aan en helemaal
met de hand gemaakt door Sarah Nunn. Zo lief. Ook al moet ik me erg inhouden om er niet van te eten. Heerlijk ook als eye candy om naar te kijken. Dat is nog eens een verjaardagscadeau!.
Dominique is mijn aller, allergrootste steun. Ze is altijd bij me, staat altijd voor me klaar en zorgt er voor dat altijd alles goed geregeld is. Dank je wel superlieve Do.
Learn More
Het is echt hard werken. Vroeg op en dan meestal drie uur achter elkaar fysieke therapie. Ik kan uit het diepst van mijn hart zeggen dat dat erg vermoeiend is. Veel lange loopoefeningen, stretchen, speciale fietsen voor armen en benen met elektrostimulatie, zwemmen, lopen zonder hulpmiddelen, werken aan de balans, krachtoefeningen, arm- en handoefeningen… de hele bups.
Maar ik doe het allemaal lachend en met veel plezier. Want niet alleen zijn de mensen leuk die mij begeleiden – het levert ook geweldige resultaten op. Dat merk ik natuurlijk niet van de een op de andere dag, maar wat mij erg goed doet is als mensen mij zeggen hoe ik vooruit ben gegaan. Of dat ik de rolstoel lekker in de auto laat en lopend mijn dingen doe. Of met mijn rechterhand de liftknop indruk, het licht aan doe, een paar toetsen van de laptop bedien en natuurlijk iedereen een hand geef.
Ik weet dat ik nog een lange weg moet gaan, maar dat doe ik graag. Heel graag. Ik ben dan ook zo blij dat er zoveel goede mensen om me heen zijn die mij begeleiden en stimuleren!
O ja… ik begin ook weer te werken aan de buikspieren (-;
Learn More
Recente reacties