Het is echt hard werken. Drie uur fysio achter elkaar in hert Shepherd Center. Er wordt gewerkt aan mijn been, mijn arm, mijn hand, mijn balans, mijn knie, mijn enkel… En op kracht en uithoudingsvermogen. Het vervelende is dat ze dat ook allemaal heel vriendelijk en met een smile doen. Ik moet wel doorzetten. ook als ze nog tien minuten over hebben van het drie-uur-programma. Dan wordt er nog even aan mijn abs gewerkt. Buikspieroefeningen als dessert. Maar ja… wie weet komt daarmee ook mijn sixpack terug?
Learn More
Dat is tegenwoordig echt mijn lievelingseten: groene asperges met kaas uit de oven en gevulde courgettes. Dominique maakt die als geen ander. Maar ik heb nog veel meer lievelingseten hier: steak, bizonburgers, oesters, tonijn, rijke salades… Gek eigenlijk: ik ben hier nu al bijna zes maanden en ben nog niet een keer in een fastfood zaak geweest. Zo vreemd dat er mensen zijn die denken dat je hier alleen maar vette happen eet.
Learn More
Vrijdag 14 november was het zo ver. Ik had mijn Graduation op Shepherd Pathways. Mijn eerste fase in Atlanta heb ik afgesloten compleet met diploma en morter board. Mijn doelen van het begin heb ik gehaald en misschien zelfs wel overtroffen in het Shepherd. Het was een erg emotioneel moment waar papa, Dominique en oma Cecile ook bij waren. Ben Barrett, mijn Shepherd-maat die speciaal hiervoor drie-en-een-half uur heen en drie-en-een-half uur terug heeft gereden!
Je neemt afscheid van een aantal therapeuten, je krijgt lieve toespraken en je realiseert dat je en belangrijke stap hebt gezet.
Het is best gek dat ik nu hier met een morter board op mijn hoofd sta. Ik heb er superhard voor gewerkt, maar tegelijk is – net als in het gewone leven – afstuderen nog maar de eerste stap naar je toekomst. Ik ga nu mijn voorbereiden om te promoveren.
Mijn Pathways programma stopt, maar daarvoor in de plaats komt een nog intensiever programma. Met elke dag drie uur aan elkaar therapie in het Shepherd Center (het grote centrum) waar puur gewerkt wordt aan mijn arm en been. En aanvullend nog elke dag speech-, cognitie- en muziektherapie op Pathways om ook dat allemaal nog verder te versterken. En ook nog eens een dag Club House om me weer op het gewone leven verder voor te bereiden. Plus nog veel thuisoefeningen. Nee, ik denk wel eens met weemoed terug aan het studeren op de UVA. Dat was een stuk relaxter (-;.
’s Avonds hebben we mijn Graduation gevierd met bizon steak bij Ted’s. Samen met oma Cecile, Dominique, Barrett en papa. Het was een geweldig mooie dag!
Learn More
Het was even erg gezellig in Atlanta met oma Cecile en Dominique. Zeker ook toen Alexandra en Pieter kwamen. Mijn tante en oom. Pieter zit ook in het Daan Theeuwes Fonds en samen hebben we dan ook werkelijk alles bekeken. De opstart in de Shepherd, de therapieën, de therapeuten, de case manager, mijn favoriete stekjes en we zijn naar The Club House in Stone Mountain gaan kijken. Het was erg leuk allemaal. Zeker ook toen we met z’n allen heerlijk bij Coast zijn gaan eten. Weer lekker scallops. Dat begint toch een van mijn favorieten te worden.
Het is wel even hard werken omdat ik ook extra speech therapie krijg na mijn seziure. Extra hard werken, maar daar krijg ik dan ook heel wat voor terug. Woensdag zijn Alexandra en Pieter weer vertrokken. Jammer, maar morgen komt papa weer terug uit Amsterdam. Dan heb ik in elk geval weer iemand om een beetje te plagen.
Learn More
Elke keer als vrienden of familie vertrekken dan hebben we een bonte avond. Nu gingen zaterdagavond René en Yvonne weg. Wel jammer, want ik zou nog wat leuks met René zijn gaan doen maar dat is er even niet van gekomen. Volgens Dominique moet ik nog even rustig aan doen. En dat kan ook geen kwaad. We hebben daarom met zijn vijfjes lekker gegeten bij de Thai. Beetje vroeg omdat René en Yvonne al om halt negen ’s avonds op het vliegveld moesten zijn, maar daarom niet minder lekker.
Learn More
Dinsdag kreeg ik op de Shepherd ineens een seizure – een aanval die de meeste mensen met hersenletsel soms kunnen krijgen. Voor mij was het de eerste keer en omdat ze geen risico nemen, ben ik meteen met een ambulance naar de ER van het Piedmont Hospital gebracht. Daar kreeg ik een heleboel onderzoeken en alles leek goed te zijn. Alleen… ik had best veel moeite met praten en het vinden van de juiste woorden.
Ze hebben besloten mij een nachtje te houden. Met nog meer onderzoek. En omdat ze vonden dat ik nog niet de oude was, hebben ze er nog een tweede nacht aan vastgeplakt. Toen was alles weer redelijk normaal en mocht ik terug naar het Shepherd.
Wat erg leuk was, was dat op woensdag al mijn therapeuten van de Shepherd bij mij op bezoek kwamen in het ziekenhuis. Zij wilden allemaal zien hoe het met me ging en vertelden dat het zonder mij wel erg saai in de Shepherd is. Ze hoorden mijn lach natuurlijk niet de hele dag!
Nu weer over tot de orde van de dag!
PS. Wist je dat je in het Piedmont ziekenhuis à la carte kunt eten?
Learn More
Recente reacties