Roline is bijna jarig, maar dan zijn wij al terug in Nederland. Daarom hebben we samen met Howard een kleine pre birthday party georganiseerd aan het zwembad. Met papa als grillmaster.
Het was beregezellig met wijn, bier (en water voor mij )-;), worsten, beef kababs, kip, dogs en meer. En het hoogtepunt was natuurlijk een knalroze Amerikaanse verjaardagstaart van de Kroger. Meer roze heb ik ze nog nooit gezien. En zoeter niet geproefd.
Happy Birthday Roline!
Learn More
Papa was er al met Dominique geweest en nu ben ik zondag met Do samen naar CineBistro gegaan. We hebben de film
The Man from U.N.C.L.E. gezien (een aanrader – schijnt een remake te zijn van een bekende tv-serie uit de jaren zeventig en tachtig). Maar dan wel in de dikke stoelen van CineBistro. Daar kun je tijdens de voorstelling lunchen of dineren. En omdat wij er ’s middags waren, werd het dus de lunch.
Heerlijk kip- en garnalenpopcorn gegeten met een frisje. Die popcorn is geweldig. Lekker snacken met tussen de popcorn een als popcorn bereid stukje kip of hele garnaal er tussen. Licht en lekker,
Ik zou het geweldig vinden als dit soort bioscopen ook in Nederland zouden openen. Topconcept!
Learn More
De afgelopen twee dagen waren heel bijzonder. Niet omdat ik elke dag moest douchen na de therapie (ze hebben me echt in het zweet laten werken bij Shepherd Pathways), maar ook omdat ik twee waanzinnig leuke avonden achter de rug heb.
Donderdag ben ik uit eten gegaan met Kira die ik in Atlanta heb leren kennen. Gezellig in de Cheesecake Factory gegeten en vel verteld over Amsterdam. Misschien komt ze een keer.
Vrijdag ben ik samen met Howard en Roline de hort op gegaan. We hebben gegeten bij Ted’s Montana Grill, maar ook nog heel wat andere plekken bezocht. Dat was supergezellig. Papa en Do zijn ondertussen naar een restaurant-bioscoop gegaan. Daar kun je heerlijk (echt goed) eten tijdens de film. Compleet met een fles wijn.
We hebben afgesproken dat ik daar ook snel naar toe ga. Misschien wel dit weekend.
Learn More
Genieten is dat: zwemmen in het lekker warme water van het Shepherd Center. Ma
ar helemaal omdat ik ook weer kan zwemmen. Op mijn rug in elk geval en we beginnen morgen met het weer leren zwemmen op mijn buik. Het voelt zo lekker en zo vrij.
En als je denkt dat ik in een kinderbadje zwem: het is hier ruim 11 voet diep. Dat is zo’n drie-en-een-halve meter. Eigen kracht, dus weer klaar om mijn zwemdiploma weer in ere te herstellen!
Learn More
Weer een kleine overwinning vandaag. Ze beulen me hier wel af in het Shepherd, maar vandaag heb ik staan squaten zonder handen en zonder grip. Gewoon op de eigen balans. Ik merk dat ik toch steeds iets meer kracht en balans begin te krijgen (ja: ik blijf vinden dat het allemaal nog wat te langzaam gaat). Ik krijg in elk geval wel complimenten, ook al verlaat ik Beyond Therapy echt zwetend en soms met trillende benen.
Vandaag had ik vijf uur therapie! Counseling (waar ik met Nancy heb gesproken over het feit dat ik soms best boos ben dat ik mijn ongeluk heb gehad), muziek met Thomas en Speech met Arialia. Daar werk ik alvast mee aan mijn studie. Zo moet ik mijn studieboeken lezen en herinneren. Dat begint steeds iets beter te gaan.
En vanmiddag twee uur fysio en een uur fysio-wemmen met Nick D.
Learn More
Eindelijk was daar de grote Barrett, mijn collega en vriend uit Troy 
Alabama. We hebben bijgepraat – ook al was ik moe en bezweet na een heel intensieve therapie vandaag – en zijn naar Twin Peaks gegaan. Een prima restaurant om de hoek met heel vrolijke bediening met een opvallend stralende lach en witte tanden.
Ik heb weer genoten van alle verhalen, de humor en de avonturen van Barrett. Barrett is echt een voorbeeld van hoe ver je kunt komen na traumatisch hersenletsel. Fijn dan hij nu echt naar Amsterdam komt in de herfst.
Learn More
Hier heb ik heel lang naar uitgekeken: een etentje met Jorie! Jorie is met voorsprong mijn favoriete therapeute bij Shepherd. Jammer genoeg ben ik nu veel verder dan toen en volg niet meer het type therapie waarin Jorie is gespecialiseerd. Dat is aan de ene kant natuurlijk geweldig, maar aan de andere kant wel een grote tegenvaller.
Niet getreurd: ik heb Jorie uitgenodigd voor een lunch à deux in het restaurant van het Shepherd. Dat was een hoogtepunt! Jorie is erg leuk en samen moeten we ook altijd heel veel lachen. Ik heb in elk geval met haar afgesproken dat we het nog een keertje herhalen voordat ik terugga naar Amsterdam.
Learn More
Er is veel veranderd bij Shepherd Pathways. Zo is de residence die naast de kliniek ligt helemaal verbouwd. Het wordt een vast onderdeel van de kliniek en alle kantoren gaan daar bijvoorbeeld ook naar toe. De residence zit nu in een mooie villa op ongeveer een halve mijl van Pathways vandaan. Daar zijn ook mijn twee favoriete verplegers: Gloria en Lucius. Gloria is geen dag ouder geworden en Lucius blijft imposant. Zeker nu hij er ook nog eens een baard bij heeft gekregen. Ik ben zo gelukkig dat zij beiden in mijn leven zijn gekomen!
Learn More
Dat is het leuke van Atlanta: het weer. Bij ons appartement is een heel mooi zwembad en elke dag lig ik daar wel even in Nou ja: liggen is misschien iets te passief. Ik zwem tegenwoordig al een beetje op mijn rug en loop ook door het water. Zo combineer ik het nuttige met het aangename.
Natuurlijk vind ik nog steeds dat alles voor mij veel te langzaam gaat. Ik zou het liefst gewoon mijn oude leven terug willen. Maar dat kost tijd – hoe moeilijk dat ook voor me is. En hoe ver ik kom? Ik hoop heel ver. Daar werk ik aan!
Learn More
Het leuke van ‘wonen’ in Atlanta is niet alleen het mooie weer, maar ook dat elk appartementencomplex waaninnig mooie barbecues heeft. Wij hebben er hier vier, maar Post Alexander is dan ook best groot. Ze staan bij het zwembad en gisteravond hebben we lekker buiten gegeten. Papa was de grillmaster (nou ja: master tussen aanhalingstekens). We hadden verse hamburgers, kababs, biefstukjes en worsten. Howard heeft erg goed ervan gegeten. Ik was halverwege al klaar zal ik maar zeggen.
Gisteren gezwommen en vandaag gaan we weer. Papa aan het werk, maar met Do ga ik weer zwemmen. Op mijn rug gaat het best goed. We gaan in Shepherd verder oefenen zodat ik ook op mijn buik kan zwemmen. Zo worden steeds de grenzen verlegd.
Learn More
Nou nee – niet echt. Het lijkt er wel op, maar ik moet op mijn armen en knieën zitten en dan naar links en naar rechts buigen. Dat is goed als balansoefening. Het is wel hartstikke vermoeiend omdat je dan ook om en om de volle kracht en het volle gewicht op je rechterkant brengt. Maar het gaat wel steeds beter.
Gisteren heb ik trouwens een vol uur door het Shepherd moeten lopen zonder stok. In Nederland deed ik dat ook, maar hier krijg ik een volle bepakking mee. Zowel links als rechts in mijn hand. Grote kussens, koffers… ze nemen me hier wel te grazen. Maar het resultaat is er dan ook naar!
Learn More
Er zijn vrouwen waar je je hele leven lang van blijft houden. Twee ervan zijn 
Etta en Gloria van Shepherd Pathways. Gloria was mijn nurse toen ik residential was. En Etta is van het medisch archief. Met beiden moet ik altijd lachen, knuffelen en praten. We hebben aan halve woorden genoeg en kijken er altijd naar uit om elkaar te zien.
Vandaag zag ik Gloria voor het bureau van Etta. We gave elkaar een dikke knuffel en toen kwam Etta er meteen aan. Een tikkeltje jaloers. Toen heb ik haar – met liefde – ook maar een stevige hug gegeven.
Learn More
Oma Cecile is weer terug naar Nederland. We hadden dit keer onze bonte avond in de Buckhead Diner. Van buiten ziet het er uit als een hele mooie klassieke diner met veel chroom en vijftiger jaren accenten. En binnen is het er zo mogelijk nog mooier. Met booths en veel mooie accenten.
We hebben er lekker gegeten. En Do heeft oma helemaal mee naar de gate mogen brengen op het vliegveld. Dankzij Roline.
Lekker geslapen en vanochtend weer fris en fruitig aan mijn werkdag begonnen. Straks ga ik ook weer lekker zwemmen in het Shepherd. Maar wel na alle therapiesessies. Ze zijn hier wel veel strenger…
Learn More
Zo voel ik me als ik in zo’n elektrische boodschappenracer zit en door de Walmart scheur. Toegegeven, ik kan het ook lopend af en zelfs gewoon achter een kar. Maar het is nu eenmaal leuk om gewoon even lekker dat Formule 1-gevoel te hebben – ook al gaan ze niet echt hard.
De grijze zakken in de kar is (nog) niet de vuilnis maar zijn de zakken met boodschappen. De inhoud is een stuk smakelijker dan de verpakking doet vermoeden. En ja, omdat papa nu ook weer in Atlanta zit, zit er ook een pakje beef hotdogs in een van de zakken…
Learn More
De bujnaam van Atlanta is Hotlanta en dat merk je als je hier in de zomer bent. Papa en ik gingen even naar de dierentuin en de buitentemperatuur was maar liefst 100 graden. Toegegeven, Fahrenheit maar in Celcius is dat toch zo’n 38 graden en dus net zo warm als je eigen temperatuur.
En de weersverwachting? Onverminderd warm!
Learn More
Recente reacties