Vrijdag 14 november was het zo ver. Ik had mijn Graduation op Shepherd Pathways. Mijn eerste fase in Atlanta heb ik afgesloten compleet met diploma en morter board. Mijn doelen van het begin heb ik gehaald en misschien zelfs wel overtroffen in het Shepherd. Het was een erg emotioneel moment waar papa, Dominique en oma Cecile ook bij waren. Ben Barrett, mijn Shepherd-maat die speciaal hiervoor drie-en-een-half uur heen en drie-en-een-half uur terug heeft gereden!
Je neemt afscheid van een aantal therapeuten, je krijgt lieve toespraken en je realiseert dat je en belangrijke stap hebt gezet.
Het is best gek dat ik nu hier met een morter board op mijn hoofd sta. Ik heb er superhard voor gewerkt, maar tegelijk is – net als in het gewone leven – afstuderen nog maar de eerste stap naar je toekomst. Ik ga nu mijn voorbereiden om te promoveren.
Mijn Pathways programma stopt, maar daarvoor in de plaats komt een nog intensiever programma. Met elke dag drie uur aan elkaar therapie in het Shepherd Center (het grote centrum) waar puur gewerkt wordt aan mijn arm en been. En aanvullend nog elke dag speech-, cognitie- en muziektherapie op Pathways om ook dat allemaal nog verder te versterken. En ook nog eens een dag Club House om me weer op het gewone leven verder voor te bereiden. Plus nog veel thuisoefeningen. Nee, ik denk wel eens met weemoed terug aan het studeren op de UVA. Dat was een stuk relaxter (-;.
’s Avonds hebben we mijn Graduation gevierd met bizon steak bij Ted’s. Samen met oma Cecile, Dominique, Barrett en papa. Het was een geweldig mooie dag!
Learn More
Het was even erg gezellig in Atlanta met oma Cecile en Dominique. Zeker ook toen Alexandra en Pieter kwamen. Mijn tante en oom. Pieter zit ook in het Daan Theeuwes Fonds en samen hebben we dan ook werkelijk alles bekeken. De opstart in de Shepherd, de therapieën, de therapeuten, de case manager, mijn favoriete stekjes en we zijn naar The Club House in Stone Mountain gaan kijken. Het was erg leuk allemaal. Zeker ook toen we met z’n allen heerlijk bij Coast zijn gaan eten. Weer lekker scallops. Dat begint toch een van mijn favorieten te worden.
Het is wel even hard werken omdat ik ook extra speech therapie krijg na mijn seziure. Extra hard werken, maar daar krijg ik dan ook heel wat voor terug. Woensdag zijn Alexandra en Pieter weer vertrokken. Jammer, maar morgen komt papa weer terug uit Amsterdam. Dan heb ik in elk geval weer iemand om een beetje te plagen.
Learn More
Het is weer maandag en dus begint een nieuwe week. De week is even iets anders na de ziekenhuisopname, maar is wel als vanouds. Duis eerst de ochtendstart met Thomas om negen uur en een lekker kopje koffie van de Starbucks van Dominique.
Dokter Fadia heeft me onderzocht en er komt weer een nieuw schema voor deze en volgende week voor mij. Maar vandaag is een thuisdag in het appartement op Alexander Road. Dast is was opvouwen, dingen opruimen, lezen, breinspelletjes, arm- en beenoefeningen en een tripje naar het grote Shepherd voor elektroden training op de fiets voor mijn benen. Kortom: misschien nog wel drukker en intensiever dan op Pathways. Ik ben best wel moe, maar dat kan ook door de medicijnen komen. Maar wel supergelukkig.
Maandagavond kwamen Alexandra en Pieter. Dat was supergezellig. Zeker ook omdat zij alles wilden weten wat ik doe, hoe het met me gaat, waar en met wie ik therapie krijg, wat de volgende stappen zijn en ga zo maar door. Zij zijn dinsdag en woensdag dan ook overal mee naar toe gegaan. Naar pathways, naar de dagopening, naar een paar sessies en gesprekken met de artsen en Thersita, naar de Shepherd, naar The Club House in Stone Mountain en ga zo maar door. Pieter zit ook in het bestuur van het Daan Theeuwes Fonds en heeft er veel zin in om er mee voor te zorgen dat jongeren met hersenletsel het in Nederland een stuk beter gaan krijgen.
We hebben lekker in Coast vis gegeten en zijn op heel veel van mijn favoriete plekjes in Atlanta geweest. Jammer dat ze weer vertrokken zijn.
Mijn therapieprogramma is heftig omdat ik nu extra therapie krijg voor spraak en cognitie. De seizure heeft wel een klein spoortje nagelaten en dat moet snel worden uitgewist. Daar werk ik met iedereen erg hard aan en dat gaat dan ook zeker goed komen.
Op woensdag heb ik van oma een nieuw shirt gekregen voor mijn Graduation. Zo mooi! Ik ben er helemaal trots op. Ik moet wel mijn kleerkast aanpassen ant ook in Atlanta kan het koud worden in de winter. We hebben zelfs al min twee graden gehad. Dat is niks voor mij omdat ik het eigenlijk snel koud heb na het ongeluk. Gelukkig heb ik nog genoeg in de kast en binnenkort gaan wat zomerspullen terug en worden omgeruild voor dikkere winterkleren.
Het is best gek dat ik me aan het voorbereiden ben op mijn Graduation. Het zag er even naar uit dat die uitgesteld zou worden, maar vrijdag is het zo ver. Dan sluit ik het eerste deel van mijn therapie bij Shepherd Pathways af en heb ik mijn eerste doelstellingen bereikt. Maar dat is niet het einde, want daarna volgt een intensief nieuw programma.
Donderdag was de eerste thuisdag na de korte opname in het Piedmont ziekenhuis. Best heftig, omdat ik met de nieuwe medicatie eigenlijk best snel moe ben. Dat dus ook donderdag. Ik kan zeggen dat ik ’s middags echt een geweldige power nap heb gehad die wat langer duurde dan normaal (-;.
’s Avonds kwam papa weer aan in Atlanta. Natuurlijk wilde hij bij mijn Graduaten zijn. Toen hij aan kwam, lag ik lekker te slapen.
Vrijdag was spannend. Ik had mijn laatste therapieschema van het Pathways-oude-stijl. Van een aantal therapeuten moest ik afscheid nemen en kreeg van hen de laatste therapie. Ik kan je wel zeggen: die was minstens zo heftig als een gemiddelde sessie daarvoor. Dominique en papa kregen kopieën mee van mijn huiswerk en de oefeningen die ik verder moet gaan doen.
Het was best zwaar en emotioneel. Zeker ook toen ’s middags in de residence van het Pathways de Graduation plaats vond. Compleet met een diploma en een gigantische morter board op mijn hoofd. Echt afgestudeerd!
Ik heb natuurlijk iedereen cadeautjes gegeven: Delfts blauwe molens, klompen en huisjes met Haagse hopjes. Het was zo leuk dat het merk daar mijn was vernoemd: Dutch Heroes! Maar ik ben nog niet weg. Voorlopig blijf ik nog even in de residence en ik heb een nieuw programma dat misschien wel veel intensiever is geworden.
Op het Shepherd Center krijg ik elke dag drie volle uren (aan elkaar) therapie voor mijn arm en been. Met veel oefeningen en bijzondere apparatuur. En daarnaast krijg ik nog aanvullend allerlei oefeningen, maar ook nog speech, cognitie en muziek therapie in het Shepherd. Ook Nancy, mijn counselor, blijft mij terzijde staan. En dan komt er ook nog eens Club House bij. Het is na afgestuurd te zijn een beetje een aanzet tot promoveren lijkt het wel!
Nou… ik ben er klaar voor maar we gaan door tot het bittere eind. Ik heb mijn doelen al opnieuw gesteld.
Zaterdag hebben we de laatste dag gevierd met Dominique en oma Cecile. Jammer dat ze zaterdagavond weer terug gaan naar Nederland, maar gelukkig komt Dominique weer snel terug. We hebben lekker in het appartement gegeten en ik heb met papa heel veel breinspelletjes gedaan. CatchPhrase is echt mijn favoriet. En Farkle. Daarmee heb ijk papa echt helemaal ingemaakt. We hebben ook herinneringen opgehaald aan opa Huub die eigenlijk 16 november jarig zou zijn geweest. Ik mis hem heel erg, want hij is mijn grote voorbeeld. Iedereen vindt dat ik erg op hem lijk in mijn gedrag en mijn praten. Als dat zo is, dan vind ik dat een erg grote eer. Niets liever dan dat.
Zondag was ik alleen met papa. We hebben er een lazy Sunday van gemaakt. Met een paar oefeningen, lekker rusten, lezen, tv kijken en koken. Papa heeft pizza gemaakt. Voor het eerst in zijn leven. En hij was best goed – ook al kan het beter (-;
Vannacht lekker thuis slapen en morgen eerst naar Pathways en dan naar het Shepherd op Peachtree.
Learn More
Elke keer als vrienden of familie vertrekken dan hebben we een bonte avond. Nu gingen zaterdagavond René en Yvonne weg. Wel jammer, want ik zou nog wat leuks met René zijn gaan doen maar dat is er even niet van gekomen. Volgens Dominique moet ik nog even rustig aan doen. En dat kan ook geen kwaad. We hebben daarom met zijn vijfjes lekker gegeten bij de Thai. Beetje vroeg omdat René en Yvonne al om halt negen ’s avonds op het vliegveld moesten zijn, maar daarom niet minder lekker.
Learn More
Dinsdag kreeg ik op de Shepherd ineens een seizure – een aanval die de meeste mensen met hersenletsel soms kunnen krijgen. Voor mij was het de eerste keer en omdat ze geen risico nemen, ben ik meteen met een ambulance naar de ER van het Piedmont Hospital gebracht. Daar kreeg ik een heleboel onderzoeken en alles leek goed te zijn. Alleen… ik had best veel moeite met praten en het vinden van de juiste woorden.
Ze hebben besloten mij een nachtje te houden. Met nog meer onderzoek. En omdat ze vonden dat ik nog niet de oude was, hebben ze er nog een tweede nacht aan vastgeplakt. Toen was alles weer redelijk normaal en mocht ik terug naar het Shepherd.
Wat erg leuk was, was dat op woensdag al mijn therapeuten van de Shepherd bij mij op bezoek kwamen in het ziekenhuis. Zij wilden allemaal zien hoe het met me ging en vertelden dat het zonder mij wel erg saai in de Shepherd is. Ze hoorden mijn lach natuurlijk niet de hele dag!
Nu weer over tot de orde van de dag!
PS. Wist je dat je in het Piedmont ziekenhuis à la carte kunt eten?
Learn More
Het is mijn voorlaatste week in Shepherd Pathways. Vandaag eerst afscheid genomen van René en Yvonne die op doorreis zijn naar New Orléans. Dominique is vanochtend naar de Shepherd gekomen – met capo – en we hebben samen mijn kamer opgeruimd. Alle zomerspullen bij elkaar gepakt die terug naar Nederland kunnen omdat ook hier de herfst begint. Daarna een sessie over hoe ik verder ga. Ook over het gebruik van alcohol bijvoorbeeld, dat ik voorlopig zeker nog niet mag drinken.
Thuis hebben we de lunch klaar gemaakt en daarna naar het grote Shepherd voor een armtherapie. Het is nu een thuisdag. Dus straks weer naar het appartement en dan nog breinspelletjes, lezen en een videootje opnemen. De film van mijn optreden in de Shepherd heeft in een dag al meer dan 3.000 kijkers getrokken op Facebook. Dat is toch helemaal te gek eigenlijk. Misschien komt het nummer nog in de Top 40? Wie weet. Overigens: ik ben vanaf februari te boeken voor de betere feesten, partijen en zalen (-; Overigens staan ‘My Friends’ ook leuk op de colablikjes…
Vanavond blijf ik thuis slapen, zodat papa ook aan Dominique kan laten zien wat er allemaal gedaan moet worden.
Lekker geslapen. Dominique heeft alles onder de knie. Ook het eten, want dat was erg lekker. Het vervelende is dat het als het leuk is, het ook moeilijker is om vroeg op te staan. Maar het is gelukt. Om acht uur was ik helemaal klaar, dus op via Starbucks naar het Shepherd waar de dinsdag/werkdag kon beginnen.
Die dag verliep heel anders dan ik dacht. Net tijdens de lunch kreeg ik ineens stuipjes. De diagnose was dat ik een seizure had – een aanval. Dat komt jammer genoeg heel vaak voor bij mensen met hersenletsel, maar mij was het ruim anderhalf jaar bespaard gebleven.
De dokter besloot me met een ambulance naar het Piedmont ziekenhuis te brengen. Daar stonden Dominique en papa me al op te wachten. Nou, ze nemen daar geen halve maatregelen. Meteen scans, EEG’s, bloedonderzoek, een neurologisch onderzoek, de hersenchirurg die erbij kwam… Het was voor iedereen wel schrikken, want ik wist nog wel alles, maar kon niet op de woorden komen.
Ik moest die nacht blijven omdat ze wilden dat ik pas weer weg ging als ik de oude was. Woensdag weer onderzoeken en het leek dat ik regelmatig heel kleine aanvalletjes kreeg. Lopen ging heel goed, maar praten even wat minder. Na een aantal testjes wilden ze me nog een nachtje houden. En pas op donderdag, toen oma Cecile er ook was, mocht ik weer naar het Shepherd.
Papa had zijn vlucht uitgesteld, maar is donderdagavond vertrokken omdat alles weer rustig is. Vrijdag ga ik ook weer gewoon aan de slag in het Shepherd.
Vrijdagochtend kwam Dominique al vroeg langs. We hebben eerst een gesprek gehad met Thersita en mijn programma is gewoon als vanouds van start gegaan. Het was dan ook een drukke dag. Dokter Fadia heeft me nog gezien en ik ben eigenlijk best moe. Dat kan ook van de medicijnen zijn.
Vanavond hebben we lekker om de hoek gegeten bij de Koreaan. Met oma, Dominique, René en Yvonne. Was supergezellig. Ik vind het maar niks dat René en Yvonne zaterdag al weer weg gaan. Maar gelukkig blijft oma en komen maandag Alexandra en Pieter. En donderdag komt papa al weer terug. Weer lekker gaan slapen. Zaterdag mag ik lekker lang blijven liggen!
Zaterdag was de bonte avond met Yvonne en René. Ik ben de hele dag thuis geweest, maar we hebben natuurlijk weer een Starbucks gedaan en we hebben lekker bij de Mexicaan gegeten. Van de plannen die ik met René had gemaakt is die dag niks gekomen, maar het goede nieuws is wel dat ik me een stuk beter voel dan daarvoor. Ik ben nog best een beetje moe, maar ik ben weer bijna helemaal de oude. De medicijnen werken echt goed lijkt het wel.
Zaterdagavond zijn René en Yvonne weer vertrokken. Nu slapen en dan een lekkere lazy zondag met Dominique en oma Cecile. Ik ga ook oma Joke bellen om even lekker bij te kletsen.
Zondag een fijne dag gehad. Met oma en Do naar Virginia Highlang geweest. Prachtig. Heerlijk weer, mooie terrassen, huizen en mensen. Een heel mooie middag gehad. En daarna weer als vanouds thuis eten. Toen nog even wii met Lucius gespeeld en lekker gaan slapn. Maandag is weer een thuisdag. Met therapie op het grote Shepherd.
Learn More
Hij staat nu online op YouTube. Kijk maar op
Donderdagmiddag tijdens de lunch was het zo ver: ik heb gezongen voor alle therapeuten, collega’s, artsen en verpleegkundigen van Shepherd Pathways. Thomas had een geweldige band geregeld en ik zou met hen het nummer van de Beatles zingen: With A Little Help From My Friends. Het enige probleem: ze speeelden de sterren van de hemel maar laat ze nou geen Beatles op hun repertoire hebben… Dat werd dus zingen met een karaokeversie die Thomas, mijn muziektherapeut, gelukkig bij de hand had.
Het was een succes. Staand heb ik gezongen en ik kreeg ook een staande ovatie.
Learn More
Hij wordt echt ouder! Papa heeft op 1 november zijn verjaardag in Atlanta gevierd. Met Dominique, Yvonne, René en mij. We hadden een verrassingsbrunch voor hem gemaakt met allemaal erg lekkere dingen. Zalm, croissants, tonijn, gehaktballetjes, tomaat met mozzarella en meer. Papa was erg jarig. ’s Avonds hebben we lekker gegeten bij Coast. Weer met lekkere oesters en vis. Sarah en Lee waren er ook bij. Reuze leuk. En papa, René en ik hebben ook tussendoor nog even gefeest. Topdag!
Learn More
Tijdens het Fall Fest hebben we ook een pompoen moeten snijden. We hebben er een kat van gemaakt. Compleet met ‘mijn’ oren die ik als Pimmetje de hele dag heb gedragen. Ook al zag de kat er een beetje scary uit met alles wat uit z’n mond kwam, heeft en ander team gewonnen. Maar die hadden ook ene waanzinnig mooie pompoen, En wij hadden de chili prijs al.
Learn More
Het was Halloween, dus zijn we naar een spooky restaurant gegaan waar de spinnenwebben boven de tafel hingen en iedereen verkleed was. Wij hadden een aparte tafel waar we gelukkig een beetje uit het zicht zaten. Dominique en Yvonne hadden zich verkleed als kleine heksen. Met een mini heksenmuts met spinnenwebben op hun hoofd en een dikke spin op hun blouses. Het zag er heel natuurlijk uit (-;.
Maar ondanks alles hebben we heel erg lekker gegeten en was het supergezellig om met zijn allen samen te zijn.
Learn More
Tijdens het Fall Fest – de dag voor Halloween – hebben we met het groene team de competitie gewonnen voor de beste chili. En – precies – wij hebben gewonnen. Met een heel bijzonder recept van Dominique. Daarin zat ook banaan. En dat kende niemand hier. Maar ze vonden het wel heel erg lekker. Het pittige van de pepers en het zoete van de banaan. Er zaten wel 15 ingrediënten in. Nou, van de vijf teams met vijf grote pannen was die van ons het eerste helemaal leeg. Tot de laatste boon. Het kon dan ook niet anders dan dat wij er met de hoofdprijs vandoor zijn gegaan.
O ja… en ik was voor Halloween verkleed als Pimmetje Boyo, mijn kat. Die mis ik erg. Links zie je nog een stuk van mijn staart.
Learn More
Recente reacties