Op 1 september 2012 trouwden (tante) Priscilla Hart Nibbrig en (oom) Frank van Meeuwen. Een prachtig feest, waar ik – als altijd strak in het pak – bijna net zo straalde als het bruidspaar.
Kerst is elk jaar een hoogtepunt. Met Oma Joke, Dominique en papa en de andere kerstdag met Oma Cecile en mijn ooms, tantes, neven en nichten. Het afgelopen jaar was een topjaar – ook qua cadeaus. Zoals deze Kever die sprekend op mijn echte Lucy uit 1960 lijkt. Dominique had hem voor mij gevonden in Parijs. Van mij mag het wel drie keer Kerstmis per jaar zijn!
Het was opa’s voorlaatste verjaardag. Het ging al even iets minder met opa, maar elk bezoek aan hem was een klein feestje. Op de foto sta ik met hem en papa in het verzorgingshuis waar opa de laatste jaren woonde. Opa was echt een held en voorbeeld voor mij. Hij stond altijd voor iedereen klaar, was erg altruïstisch en zo waanzinnig lief. Opa Huub was stamhouder, papa is stamhouder en ik ben het. Wij zijn alledrie de enige jongens in de gezinnen....
Het was een lange papa-en-zoon reis in de zomer van 2005. We gingen eerst naar Washington DC. Van daarduit vlogen we naar Los Angeles, toen naar Mexico City en van daar uit gingen we onder meer naar Oaxaca en de piramides van Teotihucan. Waanzinnig! En toen nog terug via Los Angeles, Grand Canyon, Hoover dam, Las Vegas, Phoenix (route 66), Palm Springs en uiteindelijk weer Amsterdam. Vreemd eigenlijk dat de Maya een balspel hadden waarbij een stenen bal...
Wat kan de natuur overweldigend zijn en jij als men dan een klein wezentje. Dat gevoel bekruipt je als je over de Grand Canyon uit kijkt. Geweldig. Indrukwekkend.
Oma Cecile is in 2013 maar liefst 85 geworden en heeft ons allemaal meegenomen naar Istanboel. Voor ons – neven en nichten – dan ook de allerbeste reden om een speciaal lied te schrijven en te zingen. Compleet met danspasjes – hoewel die niet altijd synchroon gingen. Het lied: Oma Cecile op de muziek van Oh Champs Élysées….
Max werd dit jaar 21 en dus hadden we een spetterend 21 diner in Den Haag. Het zijn leuke jongens, maar om dan allemaal ook meteen met een ADO strik op de foto te gaan, zou normaal gesproken iets te ver gaan. Maar voor goede vrienden heb je iets over. Vandaar eenmalig maar met verve: in smoking met strik in ADO kleuren!
Het was nog voor mijn oude kamer op de Olympiakade. Dominique, kater Pim en ik. Pim is de afgelopen tijd met mij mee verhuisd, maar heeft in mei nieuw onderdak gevonden bij Dominique en papa. Het wonen op een etage zonder tuin was voor Pim net iets teveel van het goede. Nu maakt Pim nog steeds mijn oude buurt onveilig met collega-kater Ginger van de buren. Twee vrienden die onafscheidelijk zijn geworden.
Met papa mijn eerste scheerspullen gekocht bij Flris in Londen, maar daarna is het wel tijd voor de eerste scheerbeurt. Met zeep en mes. Op deze foto kun je zien dat ik daarbij zelfs de neus heb ingezeept. Beter te veel dan te weinig toch?
Best een goed idee van mij: een profielwerkstuk maken over John Lennon en papa zeggen dat het wel erg goed zou zijn voor de kwaliteit van het werkstuk als ik (samen) met hem naar Liverpool zou gaan. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, dus het volgende weekend vlogen wij al. Een topweekend werd het. Met bezoek aan alle ‘heilige’ plekken. Maar ook gesprekken met mensen die John Lennon ook echt gekend hebben. En het eindcijfer voor het...
Tsja het is een foto van mij, maar om nu afgebeeld te worden als een soort Swim Magazine onderwaterduikertje met natte haren gaat misschien iets te ver. Maar toegegeven: het is een mooie foto en ik sta er op.
Elk jaar ga ik met papa in principe naar de Conventie van Franchise Services in Amerika. Die wordt steeds in andere Amerikaanse steden gehouden. In 2012 was het in Baltimore. Op de foto sta ik met Dominique en papa tussen de presidents en CEO van Franchise Services Inc. Don Lowe (rechts) en Jim Rogers, de baas van KOA – Kampgrounds of America (links). Mannen die me heel wat tips hebben gegeven voor mijn studietijd in de VS.
On ne subit pas l'avenir, on le fait.
Men ondergaat de toekomst niet, men maakt haar. (Georges Bernanos)
Echt zin om mee naar de Walmart te gaan had ik niet totdat papa vertelde over de elektrische boodschappenwagentjes. Geweldige dingen. Je kunt lekker door de supermarkt scheuren. Maar… het is wel even wennen. Ik ben zo tegen een display met honderden muesli repen geknald. Alles op de grond. Oma, Dominique en papa gebben alles opgeruimd. Kon het niet laten om te lachen. Volgende keer weer maar ik mag van papa niet bij de glazen flessen. Beetje flauw!
Learn More
Het wordt steeds drukker in Atlanta! Oma Cecile is er al, zaterdag komt Johan Steinvoort en volgende week wordt het helemaal een ‘gekkenhuis’. Dan komen Christiaan Hart Nibbrig, oom Nand en Sandra, Evert en Robert en Martijn Broersma. Papa is dan even terug in Nederland, maar die komt na vier dagen weer terug in Atlanta. Dat is maar goed ook, want op 3 juli verhuizen Dominique en huij naar een nieuw appartement in Atlanta. Dat kan niet zonder mijn hulpPiet (-;
Overigens: iedereen zegt dat ik er steeds beter uit ga zien. Ik ben natuurlijk de laatste om dat te ontkennen….
Learn More
Hieperdepiep hoera! Dominique is vandaag jarig. Met papa kwam ze al vroeg naar het Shepherd met een heleboel gezellige cupcakes. In oranje voor op mijn eigen ‘residential’ afdeling en in blauw met molentjes voor de therapeuten en de andere mensen daar. Vanavond ga ik met oma Cecile, Dominique en papa lekker uit eten. Papa heeft – ook een beetje voor mij – een tafel gereserveerd in ‘The Optimist’.
Learn More
Dat is eigenlijk het enige wat vervelend is in het Shepherd: het vroege opstaan. Want maandag was het weer vroeg uit de veren voor een nieuwe revalidatieweek. Dominique en papa waren er ook al vroeg omdat zij de euro’s waren vergeten die ik nodig heb bij Occupational Therapy. Had ik niks op tegen, want het is altijd gezellig als zij er zijn. Zeker nu Barett, mijn overbuurman, een paar dagen naar huis is.
De nieuwe week ziet er mooi uit. Veel leuke activiteiten ook, zoals woensdag wanneer we naar de Atlanta Braves gaan. Een baseball wedstrijd waar we met z’n allen naar toe gaan. En dinsdag hebben we weer ons uitje naar een restaurant in de buurt die we zelf uit mogen zoeken. Vrijdag komt er de eerste analyse over mijn vooruitgang en wordt de rest van het programma voor de komende tijd vastgesteld. Dat laatste is best spannend. Maar eerst er tegen aan. Maandag heb ik zelfs mee mogen doen met basketbal op het buitenterrein. Best moeilijk met je linkerhand, maar het lukt. ’s Middags met Dominique gaan wandelen, daarna eten op Shepherd (roastbeef!) en toen met papa en Do nog een Starbucks decaf capo. En toen naar bed. Want dinsdag is het weer vroeg op.
Dinsdag was een relaxte dag. Weer vijf uur therapie (van 9 tot 2) en daarna met Dominique en papa lekker bijkletsen, een Starbucks drinken en om vijf uur met de collega-revalidanten de wekelijkse ‘outing’. Dit keer naar Steak & Shake. Niet echt een culinair hoogtepunt, maar wel lekker en gezellig. Het letten op mijn gewicht gaat me goed af. Gewoon doseren en niet vet eten. ’s Avonds op tijd naar bed.
Woensdag begon met twee uur therapie en daarna naar het stadion van het bekende honkbalteam van Atlanta: de Braves. Ze speelden tegen de Phillies. Erg imposant dat Turner stadion waar ze spelen. We waren met een hele groep uit het Shepherd. Geweldig trouwens hoe ze hier in Amerika rekening houden met rolstoelen. Overal zijn op- en afritten, zijn wc’s met ruimte en reling en voel je jezelf erg welkom. Vandaag is ook oma Cecile aangekomen. Morgen komt ze gezellig bij mij langs!
Voordat ze op het vliegveld aan kwam heb ik nog even lekker eten bij Outback met papa en Dominique. Die zit hier om de hoek. Een lekker gegrilde steak! Yammie. O ja, ik heb dus weer geen voetbal gezien. Ik vind het niet erg, maar wel leuk dat we nu al twee keer hebben gewonnen.
Donderdag had ik naast alle gebruikelijke therapieën ook weer muziektherapie. Hartstikke leuk om weer even lekker met muziek bezig te zijn. Tussen de middag kwam papa de lunch voor mij maken. Het eten is hier echt heel goed. Dominique heeft komijnekaas meegenomen, maar verder wordt voor iedereen speciaal ingekocht. Zo heb ik lekker volkorenbrood, veel fruit – zoals appels, peren en bananen – en mineraalwater. Maar ook speciale harde kazen, magere vleeswaren en meer. ’s Avonds is het eten echt prima. Je kunt kiezen uit veel verse groenten en vis- en vleessoorten. We hebben een keer gamba’s gegeten en gisteren – tien ik niet mee heb gegeten – was de keuze uit varkensfilet en gehakte biefstuk.
Donderdag is ook de dag dat oma Cecile kwam. Zo leuk om haar weer te zien. Ze had een mooi cadeautje van Allie bij zich. We hebben lekker gegeten bij Ted’s (vernoemd naar Ted Turner van CNN). Een burger van bizon. Bizonder lekker noemde ik dat. En daarna naar Starbucks. Voor oma Cecile de eerste keer dat ze daar kwam.
Vrijdag kwam Dominique al vroeg met papa. Het is haar verjaardag en het leuke is dat zij hier zes uur jonger is dan in Nederland. Dat kun je ook wel aan haar zien hoor. Ze had lekkere cupcakes bij zich, waar ik iedereen op kan trakteren namens haar. Oranje en met molentjes. In de ochtend had ik veel therapie. Ook muziek. Dat houdt niet alleen in dan ik zing, maar ook weer oefen om weer gitaar te kunnen spelen.
Ook al zijn hier veel Lokomats, ik maak er geen gebruik van. Ze vinden dat ik daar anders lui van ga worden. Ik oefen op een loopband met een harnasje aan. Dan moet ik zelf al het werk doen. En ach, opa Huub heeft het altijd al gezegd: van hard werken is nog nooit iemand dood gegaan….
’s Avonds lekker jakobsschelpen en zwaardvis gegeten in The Optimist, een trendy restaurant in Atlanta. En een klein toetje: karamelijs met zout. Heel bijzonder. Was een erg gezellige avond met cadeautjes voor de jarige Do. Ik had een leuke cover van Kate Spade uitgezocht voor haar iPad. In knalrood en knalroze van binnen. Zaterdag ben ik vrij en ga lekker uitslapen. ’s Middags naar de Lenox Mall. Daar heb ik bij Diesel mijn oranje trui opgehaald. Daarna eten terwijl papa op het vliegveld Johan ophaalde. De eerste van mijn vrienden die over is gekomen. Vanuit Lenox zijn we toen naar Shepherd gegaan om hem mijn kamer te laten zien Daarna slapen.
Zondag lekker uitgeslapen Toen kwam de hele groep me halen. Het was al wat later en we zijn toen naar de outlet mall gegaan. Daar heb ik lekker dunne shirts gescoord met korte mouwen. Het moet er toch van komen bij 35 graden. Daarna naar het appartement van papa en Dominique waar we met z’n allen hebben gebarbecued. Een lekker relaxte dag. Johan en papa hebben me teruggebracht naar Shepherd. Snel naar bed, want morgen begint de werkweek weer vroeg.
Learn More
Heel eerlijk: ik heb geen voetbalwedstrijd gezien. Toegegeven, ik ben geen groot voetbalfan, maar als Oranje speelt, dan kijk ik toch meestal wel. De eerste twee gewonnen partijen heb ik gemist. Te druk met werken! En Australië-Nederland heb ik gemist omdat ik live in het Turner stadion zat waar de Atlanta Braves de Phillies versloegen. Ook leuk.
Op mijn kamer is er gelukkig wel voldoende Oranje. Waaronder het shirt van Bert met de namen en wensen van veel van mijn vrienden, de pet, mijn eigen vlag (paars met gouden ster), de medaille van Nevil en… tsja, alvast voor de 4e juli een Amerikaanse vlag. Sport verbroedert!
Learn More
Altijd lekker: een goede kop cappuccino bij Starbucks. Vlakbij is een goede Starbucks waar je ook buiten kunt zitten. We rijden dan voor en met de vierpoot loop ik dan naar een tafel om daar lekker aan te schuiven. Even lekker zonder rolstoel. Jammie!
Learn More
Als achterkleinzoon van Janus Theeuwes die in 1920 olympisch goud heeft gewonnen op de Olympische Spelen van Antwerpen is het natuurlijk prachtig de echte Olympische fakkel vast te houden waar in Atlanta in 1996 de Olympische vlam mee is aangestoken. Het kon in de World of Coca Cola. Nu heb ik ook wat met Coca Cola omdat de familie Woodruff van Coca Cola een van de grootste sponsors is van het Shepherd. Dus: drink Coca Cola zou ik zeggen!
Learn More
Zondag de 15e was het Vaderdag en dat is voor mij ook hulpPietendag, want papa is mijn hulpPiet. Zo noem ik hem al een aantal maanden en hij doet ook echt zijn best – ook al is hij niet altijd even handig. Ik heb een paar cadeautjes voor hem gekocht, want vorig jaar lag ik op Vaderdag in het ziekenhuis. Hij was zo blij met mijn kaart en cadeautjes dat hij er rode oogjes van kreeg. Maar desondanks heb ik zijn contract voor volgend jaar verlengd!
Learn More
Precies een week nadat ik met papa naar Atlanta was gevlogen, is Dominique aangekomen. Daar heb ik zo naar uitgekeken. Ik heb haar best gemist, maar gelukkig blijft ze bijna de hele tijd van de revalidatie bij me. Ook al gaat ze – afwisselend met papa – soms even terg naar Nederland om haar werk te doen. En er komen veel vrienden over. Never a dull moment zeggen ze hier!
Learn More
Het klinkt een beetje gek, maar het is vandaag precies een jaar geleden dat ik mijn ongeluk had . Niet iets om bij stil te staan, anders dan dat de tijd vliegt. Ik ben blij en trots op wat er was, maar focus me op wat komt. Ik beloof je: ik ga iedereen verbazen en verrassen. Daarvoor ben ik nu aan het werk!
Learn More
Maandag 9 juni was het erg vroeg opstaan omdat ik al om half negen bij Shepherd Pathways moest zijn. Met het verkeer hier betekende dat, dat ik al om kwart voor zes uit de veren moest. Maar toch kwamen we iets te laat aan.
We werden opgevangen door mijn ‘case manager’: Theresita. Ze vroeg mij van alles, maar omdat ik te laatb was, wilde zij mij tussen de middag terug zien om de tijd in te haken,
Daarna had ik Physical Therapy, Counseling, check up en intake van de verpleegkundigen en Occupational Therapy. Zonder uitzondering allemaal erg gemotiveerde en lieve mensen. Het voelt meteen goed.
Mijn kamer heb ik helemaal alleen voor mezelf. Met een mooie badkamer. Alle kasten zijn vol en papa heeft een heel groot prikbord gehaald zodat ik ook al mijn meegenomen foto’s op kan hangen.
’s Avonds voor het eerst warm gegeten (was goed, maar wordt beter), met papa nog wat nagepraat en gedronken en toen naar bed. Eigenlijk verrassend goed geslapen.
Op dinsdag moest ik voor doen wat ik allemaal al kan. Transfers, douchen, aankleden… Het ging allemaal best goed met een beetje hulp. Iedereen hier isnook erg te spreken over mijn website omdat ze zo een goede indruk van mij krijgen.
Daarna Speech Therapy, Physical Therapy, nog een keer Occupational Therapy en dan de lunch. Ze hebben speciaal voor mij lekker brood gehaald, stevige kaas, peren, appels en kiwi’s. Niets lijkt ze teveel!
In de middag had ik Recreational Therapy. Was benieuwd wat dat is, maar het zijn spelletjes doen, tuinieren, samen een klein feestje bouwen en meeer van dat. Erg leuk. En vanavond gaan we – net als elke dinsdag – met de andere residents van het Shepherd uit eten. Dat was erg gezellig. We hebben samen Chilli’s uitgezocht. Was lekker en het was natuurlijk goed de anderen betere te leren kennen.
Mijn arts is dr. Payal Fadia. De rest van mijn team bestaat uit Liv als nurse manager, Yvette als nurse, Brian als physical therapist, Reena als occupational therapist, Auni als speech therapist, dr,. Gary James als neuroposychologist, Nancy als rehabilitatuion counselor, Patrick als vocational therapist en Bridget als recreation therapist. En daar komen er nog een paar bij. Zoals voor muziek en extra oefeningen met mijn arm.
Ze werken hier wel anders dan in Reade. Het zijn voor mij vee langere dagen, maar hun aanpak is ook anders. Ze zijn erg vriendelijk maar ook streng en direct. Ze vragen misschien wel iets meer van mij en dat is goed. Ik ben hier tenslotte om mijn doelen te bereiken.
Het is nu woensdag. De dag is begonnen met een recreatietherapie met de hele groep van een man/vrouw of 12. Best leuk om veel dingen ook samen te doen. Daarna een vol programma. Voor de ouders zijn er vandaag, zoals elke woensdag, speciale bijeenkomsten zodat ook zij iets leren. Belangrijk, want waarom zou ik de enige zijn die moet werken hier (-;. ’s Avonds ben ik met papa uit eten gegaan bij een goede Japanner. Mocht ook wel, want het was de laatste avond helemaal samen omdat Dominique morgen in Atlanta aan komt. Kan niet wachten.
Donderdag goed uitgeslapen (tot half zeven). Ik sliep al goed maar nu het blauwe engeltje naast mij staat, slaap ik nóg beter. Vanochtend weer veel therapie gehad en heel goed nieuws uit Nederland. Charlotte is geslaagd! En Jip Post! Mocht ook wel, want zij zijn de besten.
Ook goed nieuws uit Atlanta. Met maar een heel beetje hulp heb ik – voor het eerst – een blikje met mijn rechterhand vastgehouden en die met een licht gesteunde rechterarm naar mijn mond gebracht. Een overwinning van de eerste orde! Hier ga je meer over horen!
Straks lunchen met alle revalidanten en hun begeleiders. Dat doen we elke dag. Papa toast dan een paar boterhammen voor me. Eén met kaas en één met vruchtenhagel. En wat fruit. Dan nog een keer therapie en dan is het wachten op Dominique. Zij zou pas laat landen, maar tot mijn grote verrassing kwam Dominique met papa nog om half tien langs. Geweldig fijn. Ze had ook nog een paar foto’s en kaarten bij zich. Heel goed geslapen.
De volgende ochtend was het 13 juni. Ik heb er eigenlijk niet bij stil gestaan dat het precies één jaar geleden is dat ik mijn ongeluk heb gehad. Het was een gewone dag. Met veel therapie, hard werken maar nu met Dominique ook aan mijn zij. Zo blij dat zij er nu ook is. Bij een paar therapieën is Do mee geweest. En ja, ze was hartstikke trots op mij.
’s Avonds hebben we in the Green Mansion gegeten. Dat was mijn idee. Het is het spookhuis in Union City waar ik met Kathy en Rick ben geweest. Kim was er ook weer, een echte Southern Belle. Ze heeft voor mij gebeden. Na een rugmassage van Do naar bed en op naar morgen, de veertiende! Het eerste wat ik ga doen is uitslapen na een week hard werken met mooie resultaten!
Zaterdag uitgeslapen. Na een kleine brunch zijn we met z’n drietjes naar Lenox Mall gegaan. Daar heb ik cadeautjes voor Vaderdag gekocht, maar ook kleding voor mij. Drie nieuwe broeken bij Abercrombie, een mooie dunne trui bij Diesel, een paar luchtige shirts. Ik ben goed verwend, maar dat mag in dit geval echt we omdat het hier heel lekker warm is. Vandaag 31 graden en de zomer moet nog echt beginnen. ’s Avonds een lekkere biefstuk gegeten en toen naar bed.
Zondag was het vaderdag. Ik had zeven cadeautjes voor mijn hulpPiet gekocht en een mooie kaart. Daar moest hij erg om huilen. De huilebalk. We zijn Atlanta in geweest. Naar de World of Coca Cola. Niet echt heel leuk, maar wel een mooie 4D film met schokkende stoelen en water in je gezicht. De reacties van Dominique waren het leukst. Daarna zijn we naar de tuin van het appartement op Collier Hill gegaan voor een BBQ. Papa achter het vuur en ik moet zeggen: het was allemaal lekker wat hij gemaakt heeft. En nog licht ook. Daarna bij Starbucks een decaf capo en terug naar Shepherd.
Mijn eerste week zit er op. Morgen om half zeven opstaan en week twee begint. Kan niet wachten!
Wordt vervolgd.
Learn More
Het zijn lange dagen die ik in Shepherd maak. ’s Ochtends heel vroeg opstaan, oefenen met wassen en aankleden en dan minstens 5 therapieën per dag. Soms nog meer. Maar het is geen straf (alleen vermoeiend). Ik ben erg blij met wat iedereen hier met mij doet. Ze leggen alles goed uit en begeleiden me super. Er is zelfs al een aantal adviezen uit naar voren gekomen waar ik wat mee kan. Het is heel erg intens en professioneel gericht op mensen vn mijn leeftijd. Ik ben erg blij dat ik bij Shepherd ben. O ja, wil je meer info over Shepherd? Kijk dan op www.shepherd.org of – waar in ben – op www.shepherdpathways.org.
Learn More
Recente reacties