Op 1 september 2012 trouwden (tante) Priscilla Hart Nibbrig en (oom) Frank van Meeuwen. Een prachtig feest, waar ik – als altijd strak in het pak – bijna net zo straalde als het bruidspaar.
Kerst is elk jaar een hoogtepunt. Met Oma Joke, Dominique en papa en de andere kerstdag met Oma Cecile en mijn ooms, tantes, neven en nichten. Het afgelopen jaar was een topjaar – ook qua cadeaus. Zoals deze Kever die sprekend op mijn echte Lucy uit 1960 lijkt. Dominique had hem voor mij gevonden in Parijs. Van mij mag het wel drie keer Kerstmis per jaar zijn!
Het was opa’s voorlaatste verjaardag. Het ging al even iets minder met opa, maar elk bezoek aan hem was een klein feestje. Op de foto sta ik met hem en papa in het verzorgingshuis waar opa de laatste jaren woonde. Opa was echt een held en voorbeeld voor mij. Hij stond altijd voor iedereen klaar, was erg altruïstisch en zo waanzinnig lief. Opa Huub was stamhouder, papa is stamhouder en ik ben het. Wij zijn alledrie de enige jongens in de gezinnen....
Het was een lange papa-en-zoon reis in de zomer van 2005. We gingen eerst naar Washington DC. Van daarduit vlogen we naar Los Angeles, toen naar Mexico City en van daar uit gingen we onder meer naar Oaxaca en de piramides van Teotihucan. Waanzinnig! En toen nog terug via Los Angeles, Grand Canyon, Hoover dam, Las Vegas, Phoenix (route 66), Palm Springs en uiteindelijk weer Amsterdam. Vreemd eigenlijk dat de Maya een balspel hadden waarbij een stenen bal...
Wat kan de natuur overweldigend zijn en jij als men dan een klein wezentje. Dat gevoel bekruipt je als je over de Grand Canyon uit kijkt. Geweldig. Indrukwekkend.
Oma Cecile is in 2013 maar liefst 85 geworden en heeft ons allemaal meegenomen naar Istanboel. Voor ons – neven en nichten – dan ook de allerbeste reden om een speciaal lied te schrijven en te zingen. Compleet met danspasjes – hoewel die niet altijd synchroon gingen. Het lied: Oma Cecile op de muziek van Oh Champs Élysées….
Max werd dit jaar 21 en dus hadden we een spetterend 21 diner in Den Haag. Het zijn leuke jongens, maar om dan allemaal ook meteen met een ADO strik op de foto te gaan, zou normaal gesproken iets te ver gaan. Maar voor goede vrienden heb je iets over. Vandaar eenmalig maar met verve: in smoking met strik in ADO kleuren!
Het was nog voor mijn oude kamer op de Olympiakade. Dominique, kater Pim en ik. Pim is de afgelopen tijd met mij mee verhuisd, maar heeft in mei nieuw onderdak gevonden bij Dominique en papa. Het wonen op een etage zonder tuin was voor Pim net iets teveel van het goede. Nu maakt Pim nog steeds mijn oude buurt onveilig met collega-kater Ginger van de buren. Twee vrienden die onafscheidelijk zijn geworden.
Met papa mijn eerste scheerspullen gekocht bij Flris in Londen, maar daarna is het wel tijd voor de eerste scheerbeurt. Met zeep en mes. Op deze foto kun je zien dat ik daarbij zelfs de neus heb ingezeept. Beter te veel dan te weinig toch?
Best een goed idee van mij: een profielwerkstuk maken over John Lennon en papa zeggen dat het wel erg goed zou zijn voor de kwaliteit van het werkstuk als ik (samen) met hem naar Liverpool zou gaan. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, dus het volgende weekend vlogen wij al. Een topweekend werd het. Met bezoek aan alle ‘heilige’ plekken. Maar ook gesprekken met mensen die John Lennon ook echt gekend hebben. En het eindcijfer voor het...
Tsja het is een foto van mij, maar om nu afgebeeld te worden als een soort Swim Magazine onderwaterduikertje met natte haren gaat misschien iets te ver. Maar toegegeven: het is een mooie foto en ik sta er op.
Elk jaar ga ik met papa in principe naar de Conventie van Franchise Services in Amerika. Die wordt steeds in andere Amerikaanse steden gehouden. In 2012 was het in Baltimore. Op de foto sta ik met Dominique en papa tussen de presidents en CEO van Franchise Services Inc. Don Lowe (rechts) en Jim Rogers, de baas van KOA – Kampgrounds of America (links). Mannen die me heel wat tips hebben gegeven voor mijn studietijd in de VS.
On ne subit pas l'avenir, on le fait.
Men ondergaat de toekomst niet, men maakt haar. (Georges Bernanos)
Wat was dat smikkelen! Barrett Foster – mijn vriend en overbuurman in Shepherd – heeft speciaal voor mij baby ribs gegrilld. Dat is het lekkerste stuk rib van het varken, maar met een geheime marinade gemaakt door Barrett die vroeger ook een restaurant aan een strand in Florida had. Dat proef je, want het zijn echt de aller, allerlekkerste ribs die ik ooit gegeten heb. Martijn en papa vonden dat ook. Martijn heeft zelfs wel vijf keer opgeschept! Ik heb me ingehouden, want ik wil mijn atletische figuur wel behouden.
Learn More
“Something in the way, she moves”… Het is één van de teksten op mijn gips arm en wat The Beatles zongen, dat is precies wat het is: er is beweging! Ik krijg voor ’s nachts een nieuwe brace voor arm en been dat alles wat gestrekter houdt, zodat ik een betere balans krijg en alles ook beter en natuurlijker aan voelt. Dat klinkt wel gek, want voorlopig voelt het helemaal niet natuurlijk aan. Maar het goede nieuws is dat ik al steeds meer voel in mijn rechterarm. Ik doe kleine oefeningen en ook met elektrostimulatie worden de paden tussen hersenen en arm en been steeds meer ontwikkeld. Ik merk al echt resultaat.
Op maandag had ik een lange therapiedag omdat naast mijn vijf uur ik ook de elektrostimulatiesessie erbij kreeg. Dat heb ik minstens twee keer per week. Als extraatje. Alsof ik nog niet hard genoeg werk – maar het is de moeite waard.
Ik moet zeggen dat ik therapie best leuk vind hier. Vooral ook muziek. Maar ook alle andere vormen. Dat komt ook omdat iedereen zo aardig is en mij precies weet te motiveren waar het heet meest effect heeft. Vandaag is mijn rolstoel aangepast. Nooit geweten dat papa op dat punt nog handiger was dan de therapeut, maar hij heeft alles goed voor elkaar gekregen. Hoewel hij de band die vorige week geklapt was niet zo goed verwisseld zou hebben als toen door Brian. Maar dat terzijde.
Martijn, papa en ik hebben bij het appartement gebarbecued. Kalkoen en grote garnalen. Was lekker en vertrouwd. Ik heb als verrassing mijn eerste biertje gekregen. Wel alcoholvrij en licht, maar toch. Die krijg ik nu een keer per week totdat ik mijn doelen heb gehaald. Dat wordt doorwerken!
Op dinsdag is papa vroeg naar de Shepherd gekomen omdat het gips van mijn arm ging. Dan wil ik graag iemand knijpen omdat dat geen pretje is. Het gips moet er namelijk goed afkomen omdat er een brace van wordt gemaakt. Maar daarna weer vol therapie! Het was een vermoeiende dag, omdat ik ook elektrostimulatie kreeg aan mijn rechterarm. Dan moet je met je armen fietsen met elektroden en proberen met beide armen evenveel kracht te zetten. Dat gaat me al redelijk goed af, waardoor de therapeuten best hoopvol zijn. Net als ik.
’s Middags de nieuwe brace gedragen als proef. Wel even wennen en geen pretje omdat ook mijn vingers erin worden gestrekt. Gelukkig hoef ik hem alleen ’s nachts aan, maar ze hebben ook een dag brace voor me gemaakt…. Ben benieuwd!
Snel nog even met Martijn en papa naar Hollister voor een paar korte broeken, dan de outing naar een pizzeria met mijn mede-revalidanten. Daarna is Martijn og met een decaf capo naar me toe gekomen. Nog lekker bijgepraat en toen vermoeid naar bed.
Woensdag begon vroeg omdat Reena van Occupational Therapy weer alles met mij door wil nemen m.b.t. opstaan, douchen, aankleden, ontbijten. Ze wil dat ik zoveel mogelijk zelf doe en dat lukt ook steeds beter. Daarna veel therapie, waaronder ook weer muziektherapie gehad. Ik moet zeggen dat ik dat wel heel erg leuk vind. Bij de lunch is het laatste stuk tonijncarpaccio van Wiebe opgegaan. Jammie, maar nu weer over op de komijnekaas.
’s Middags heb ik weer elektrotherapie gehad voor mijn rechterbeen. Het is een extra bovenop mijn schema, maar ik vind het wel heel prettig. Ik moet alleen in korte broek komen. Martijn en papa zijn een beetje aan het inpakken geweest in het appartement. Dominique en papa gaan verhuizen naar een ander appartement in Buckhead met ook een lift, zodat ik er gemakkelijker kan komen. Op 4 juli – als alles hier vrij is – gaan we in het nieuwe appartement eten. Ik mag uitzoeken wat ik wil en Martijn en papa gaan koken. Martijn vertrouw ik daarmee omdat ik weet dat hij goed kan koken, maar hulpPiet?
Donderdag was een erg drukke dag. Niet in de laatste plaats omdat we morgen allemaal vrij zijn vanwege the 4th of July! Veel therapie (met ook weer iets extra’s) en… mijn vriend Barett is weer aangekomen in het Shepherd. Barrett heeft drie jaar geleden een ongeluk gehad en kon tijden niet lopen. Nu is hij super actief. Hij is wat ouder (hij heeft zelfs kinderen van bijna mijn leeftijd) maar is zo leuk en hij motiveert me zo goed, dat ik erg gelukkig ben dat hij vlakbij me is. Zeker ook omdat ik – denk ik – de enige ben die vind dat alles niet snel genoeg gaat. Maar goed revalideren duurt ook volgens Barrett lang en je ziet aan hem het resultaat!
’s Middags even met Martijn en papa naar Starbucks en toen was het moment daar dat Barett zijn bekende baby ribs ging maken. Eerlijk is eerlijk: ze zijn voortreffelijk! Alleen die zijn de eis naar Shepherd als waard. Martijn kon zelfs niet stoppen met eten en was het met mij helemaal eens dat ze lekkerder niet bestaan.
Vrijdag ben ik begonnen met lekker lang uitslapen. Het is Independence Day en dat is de grootste feestdag hier. Vanmiddag ga ik leuke dingen doen met Martijn en papa. Barrett gaat de Peachtree Road Race lopen. Kun je nagaan: drie jaar geleden kreeg hij nog te horen dat hij nooit meer zou kunnen lopen! Vanavond werd een verrassing. Barrett heeft speciaal voor mij zijn grootste sirloin steak staan grillen. Dat is zijn traditie op Onafhankelijkheidsdag – en voor mij misschien het begin van een nieuwe. Het was echt heerlijk! Ook nu weer had Martijn het meeste naar binnen weten te werken, maar hij heeft het verdiend nu hij gehoord heeft dat hij de belangrijkste tentamens heeft gehaald. Na het eten zijn we – voor het eerst – Atlanta in gegaan voor een borrel. Nou ja, een cola light. Was erg leuk!
Zaterdag was het de laatste dag dat Martijn in Atlanta en ik heb eerst lekker uitgeslapen. ’s Middags ben ik met Martijn en papa naar het appartement van Dominique en papa gegaan. Erg mooi. En met een aangepaste wc voor mij. We hebben lekker naar voetbal gekeken, Papa had popcorn gemaakt. Maar toen het 0-0 bleef was het even spannend wat we gingen doen, We hebben de wedstrijd gelukkig uitgekeken en papa heeft thuis iets te eten gemaakt. Toen naar het Shepherd, afscheid nemen van Martijn en naar bed.
Zondag was een lazy Sunday. apa heeft me opgehaald en we hebben op de bank in het appartement lekker tv gekeken. Daarna zijn we – op mijn speciaal verzoek – samen bij Hooters gaan eten. Dat is traditie sinds ik daar samen met Willem-Geert op Aruba naar toe ben geweest. Het eten is niet echt lekker, maar er zijn leuke meisjes. Voor papa was het wel hard werken omdat we wel vlakbij konden parkeren, maar wel een steile weg op (en later weer af) moesten. Daar wordt hij sterk van – en hopelijk ook iets dunner. Daarna vroeg naar bed, want morgen is het vroeg op.
Learn More
Er worden veel oefeningen met mij gedaan met elektrostimulatie van spieren. Met zowel mijn rechterbeen als mijn rechterarm. Dat laatste gaat steeds beter, want ik moet met mijn armen fietsen waarbij ik evenveel kracht zet met mijn rechterarm als met mijn linkerarm. Alleen zo blijf ik ‘op het midden van de weg’ op de monitor. En dat gaat me steeds beter af. Kijk maar op dit filmpje: http://youtu.be/P4yyslBBdrg
Learn More
Ik sta en loop steeds beter. Mijn houding wordt rechter en mijn balans beter. Natuurlijk: ik heb wel een houvast nodig zoals een vierpoot en loop nog geen tientallen meters, maar het begin is er! En hoe. Elke dg merk ik verschil. Kijk ook maar eens naar dit filmpje http://youtu.be/VO-o-OLXcFY. Daarop loop ik trappen. Helemaal in mijn eentje! Op deze foto stap ik samen met Martijn in de auto. Wordt vervolgd!
Learn More
Dat was nog eens een verrassing! Wiebe had papa een groot stuk tonijncarpaccio meegegeven met zeewier. In een koeltas met ijszakken was het meegekomen. Net als een paar pakjes gerookte zalm. Meteen na aankomst heb ik er al lekker van gesmikkeld samen met Martijn. Zo zelfs dat toen Martijn even niet keek, ik een extra plakje van zijn bord heb gepikt (-;. De lieve mensen in Shepherd die er zondag waren vonden het ook heel lekker. Maar ik heb ook voor de komende dagen nog genoeg om van te genieten. Dank je wel Wiebe!
Learn More
Dat is genieten… Komen Evert en Robert in een knalrode Mustang bij het appartement van papa en Dominique aanrijden. Dan kan het niet anders dan dat ik ook een ritje ga maken. In dit geval uiteindelijk helemaal naar The Green Manor (het spookhuis) in Union City. Is toch een klein uurtje rijden met de mannen (-; Het filmpje staat hier: http://youtu.be/evjBbI8zyNs
Learn More
Twee nieuwe talenten in de CNN studio’s in Atlanta. Rechts Daan Theeuwes met links zijn side kick en hulpPiet. Het was best leuk die studiorondleiding bij CNN. Nooit geweten dat het zo groot en zo imposant is. Maar CNN kan dan ook door bijna 2 miljard mensen op de wereld worden ontvangen. Dus al ben je maar anchorman voor een minuut… je voelt je echt even belangrijk in de wereld van het nieuws!
Learn More
Het was weer vroeg opstaan en dat is nooit leuk als het weekend net achter je ligt. Vandaag weer veel therapie met ook extra aandacht voor mijn brace (daar schijnt mijn hiel bij elke stap iets uit te komen) en mijn rolstoel. Ik zit te vaak iets onderuit en dat moet veranderen om een goede houding te krijgen en te houden.
Deze week is er ook veel aandacht voor mijn rechterarm, mijn balans bij het staan, het lopen en het antwoorden in volle zinnen. Ik moet zeggen dat ik er zin in heb. Zeker omdat vrijdag de doelen zijn geformuleerd voor de komende periode. Die zijn erg hoopgevend en stimulerend op alle terreinen. Zoals mijn rechterarm in 25% van de situaties gebruiken, binnenshuis lopen met een vierpoot en steeds beter spreken. Ik teken er voor. En dan te bedenken dat het daar niet bij gaat stoppen!
Vandaag (maandag) vliegt papa voor een paar dagen terug naar Amsterdam, maar het blijft hier gelukkig erg druk. Met familie en vrienden die om me heen zijn. En er komen er deze week nog veel binnenvliegen. Christiaan, Nand, Sandra, Evert en Robert. En aan het eind van de week is papa ook weer terug.
Door mijn strakke agenda van vandaag kan ik niet naar Nederland-Chili kijken. Maar heb wel een oranje onderbroek aan voor het geluk! Na de therapiesessie met de hele bubs naar CNN. In Atlanta heeft CNN haar hoofdkwartier met 4.000 mensen. Een mooie privé rondleiding gehad omdat we de enigen waren die van de liften gebruik maakten. Janice, onze gids, is normaal VJ. Zij regelt alles van teleprompters tot deadlines en instarts. Was erg boeiend. Zeker ook de nieuwe technieken, de manier waarop het nieuws wordt verzameld en gecontroleerd, de nieuwste studio’s met robotcamera’s en de wereldwijde redactiezaal. Daar worden 20 talen gesproken! Overigens was Janice erg onder de indruk van mijn wereldreis! Ze staat rechts op de foto.
Dinsdag was het therapie met een extra. Dominique moest namelijk mee om ook zelf getraind te worden in transfers. Ze is vlak voordat ze ’s ochtends vroeg aankwam gestoken door een insect. Vlak boven haar oog. Dat is geen pretje, maar ze heeft zich dapper gehouden. Ze heeft voor haar training in Daan van mij een dikke 10 gekregen!
Bij de therapie heb ik mijn eerste elektrostimulatie gekregen voor mijn rechterarm. Dat ging goed, maar ik heb even iets te enthousiast met mijn armen bewogen waardoor het apparaat bijgesteld moest worden. Was erg spannend. Deze week krijg ik het weer. Allemaal gericht op het stimuleren van mijn rechterarm. Voor mij dus superbelangrijk!
‘s Middags met Johan, oma en Do een capo gedronken bij Starbucks. Was welverdiend. Voor allemaal eigenlijk.
Woensdag was een mooie therapiedag. Met veel afwisseling, maar ook een bezoek van de specialist in rolstoelen,. Die van mij moet worden aangepast en gelukkig is papa in Nederland., Hij heeft meteen alle onderdelen opgehaald bij Harting Bank in Weesp. Geweldig hoe je daar wordt geholpen. Reserve banden, bekleding voor mijn collegetafel op de stoel, wielblokkers en zelfs een nieuwe rugleuning. Hij neemt het allemaal zondag mee naar Atlanta. Gezellige dag verder gehad met Johan. Ook Wii gespeeld en andere spelletjes.
Donderdag was het even schrikken omdat een slotje op mijn tanden los was gaan zitten en het tandvlees raakte. Met spoed een orthodontist gevonden die alles weer vast kon zetten. Niet goedkoop, maar gelukkig wel een vakman gevonden zo vlak voor de feestweek van de 4th of July. Mijn rolstoel had een klapband en die is gemaakt door Brian. Aan Johan heb je veel, maar hij heeft nog noot een band geplakt laat staan gewisseld. Donderdag is ook de laatste avond met Johan. Een bonte avond.
Vrijdag is een heel drukke dag geworden. ’s Ochtends kwamen Evert en Robert aan uit San Francisco. Ze hadden een knalrode Mustang cabrio gehuurd! Ook oom Nand en Sandra uit Washington waren de avond ervoor aangekomen. Iedereen wilde zien wat ik allemaal al had bijgeleerd, hoe ik woonde en wat ik allemaal deed. Gelukkig was er heel wat te zien. Zo kon ik met elektrostimulatie heel goed fietsen vanuit de rolstoel. Maar ook andere trainingen deed ik enthousiast. Ik heb ook een gips aangemeten gekregen om mijn arm en krijg er ook nog een aan mijn been. Dat is tijdelijk voor ’s nachts om alles beter in evenwicht te krijgen. Ik heb geen krimp gegeven. Leuk is het niet, maar het is goed voor de toekomst. En daar gaat het om. Ik ben supergemotiveerd.
’s Middags is Johan teruggevlogen naar Nederland. Ik mis hem wel, want het was supergezellig. Vanavond is Martijn aangekomen die de komende tijd blijft. Met Dominique, Evert, Robert, Nand en Sandra hebben we ’s avonds in het spookhuis gegeten., Echt mijn favoriet omdat het zo lekker en leuk is. Iedereen heeft genoten. Het was een erg gezellige avond. Genieten!
Zaterdag zijn we naar het nieuwe museum over gelijkheid en mensenrechten gegaan. Oom Nand wil het graag zien, maar ik ook. En de rest van de groep. Ik ben benieuwd. We zitten per slot van rekening in de stad van Auburn Avenue, Martin Luther King en iedereen die een groot verschil heeft gemaakt in de gelijkheid. Gek eigenlijk dat nog geen 50 jaar geleden zelfs in het vrije Amerika rassen gescheiden moeten leven.
Zaterdag was een mooie dag, maar ook één van afscheid. Evert en Robert vertrekken zondag naar Dallas en oom Nand en Sandra gaan terug naar Washington. Het werd dus de bonte avond.Met z’n allen naar de Cheesecake Factory en toen naar bed. Oh what a week!
Zondag kam papa weer terug uit Amsterdam. Met koffers vol met onderdelen voor de rolstoel en andere zaken die voor mij belangrijk zijn. ’s Middags kwam hij aan en hij had een extra verrassing voor mij: tonijncarpaccio van Wiebe en zijn lekkere zal. Dat was smikkelen! We hebben met z’n allen bij Outback gegeten en toen was het afscheid nemen van Dominique en oma Cecile die terug naar Nederland gingen. Dominique gelukkig maar kort. Ik mis hun beiden nu al. Maar gelukkig kan ik bellen een zijn papa en Martijn bij me.
Het was me een weekje wel.
Wordt vervolgd
Learn More
Nu Johan bij me in Atlanta is, zijn er eigenlijk ineens vier, vijf vrienden. Want niemand heeft zoveel namen als Johan. Wammes, Steve, Jokie, Lucas… En het leuke is, hij reageert op allemaal. Gelukkig had hij een flesje cola met één van zijn namen er op: Steve! Nu maar wachten op flessen met al die andere namen….
Learn More
Het Shepherd Center is opgericht door familie Shepherd in Atlanta toen zij geen goede behandeling konden vinden voor hun zoon James. Zij richtten toen zelf een kliniek op voor jongeren met niet-aangeboren hersenletsel of een dwarslaesie. Nu is het een van de beste, super gespecialiseerde klinieken. In Europa zijn die (jammer genoeg) niet te vinden. Revalidatiecentra richten zich op het probleem, niet op de leeftijd. En jongeren hebben een heel andere therapie nodig dan ouderen. Foutloos (bijna) alles opnieuw leren en dat met een zeer frequente herhaling
In het Shepherd heb ik erg jonge therapeuten om me heen, die elke dag minstens vijf uur met me in de weer zijn (hard werken voor hen, maar zeker ook voor mij). Er worden duidelijke doelen gesteld, maar ze lokken me ook uit de tent. Zo laten ze met basketbal spelen, maar baal ik dat ik nog niet scoor. Ik krijg muziektherapie met zang, maar ook met gitaarspelen zodat ik mijn rechterarm meer moet stimuleren. Ik moet rekenen met bankbiljetten en munten die ik zelf moet pakken met mijn rechterhand.
Ze willen dat ik met meer dan twee woorden spreek, dat ik rechtop sta, een goede balans krijg, zelf kan koken en wassen (waarom eigenlijk?), dat ik mijn rolstoel steeds vaker vervang door de vierpoot. Ook al staan hier veel looprobots (Lokomats), ze willen liever dat ik op een loopband loop met geen zwaartekracht. Dan moet ik harder werken en zien ze beter wat goed gaat en wat niet. Maar ik ga ook de buurt in, moet mezelf sterk en weerbaar maken, boodschappen doen en gesprekken aangaan.
Ik vind het hier heerlijk. Leuke mensen, strak programma, hoopvolle doelen, lekker weer en goed eten. Mooie kamer, grote tv en een hoop menen om me heen waarvan ik houd. Ik blijf hier nog wel even (-;. Hoop ik.
O ja, weet je wat de familie Shepherd zelf zegt: In a time of crisis, it may be reassuring to know that there is another family that’s been in your shoes: the Shepherds. Dat stimuleert papa, Dominique en mij weer om ook wat te gaan doen in Nederland. Wordt vervolgd kan ik zeggen!
Learn More
Mijn vriend Barrett, de overbuurman op kamer 22, was even terug op zaterdag om voor mij zijn famous crab cakes te maken. Dat was smullen! Echt de allerlekkerste crab cakes die ik ooit gegeten heb! Barrett staat rechts op de foto. En die man met die blote benen links: dat is mijn hulpPiet.
Learn More
Samen met papa heb ik het restaurant uitgezocht waar we de verjaardag van Dominique hebben gevierd: The Optimist. Een heerlijk visrestaurant in Atlanta. Trendy en erg leuk. Maar het leukst is natuurlijk de naam: The Optimist. Misschien is het wel naar mij vernoemd (-;
Learn More
Recente reacties