Op 1 september 2012 trouwden (tante) Priscilla Hart Nibbrig en (oom) Frank van Meeuwen. Een prachtig feest, waar ik – als altijd strak in het pak – bijna net zo straalde als het bruidspaar.
Kerst is elk jaar een hoogtepunt. Met Oma Joke, Dominique en papa en de andere kerstdag met Oma Cecile en mijn ooms, tantes, neven en nichten. Het afgelopen jaar was een topjaar – ook qua cadeaus. Zoals deze Kever die sprekend op mijn echte Lucy uit 1960 lijkt. Dominique had hem voor mij gevonden in Parijs. Van mij mag het wel drie keer Kerstmis per jaar zijn!
Het was opa’s voorlaatste verjaardag. Het ging al even iets minder met opa, maar elk bezoek aan hem was een klein feestje. Op de foto sta ik met hem en papa in het verzorgingshuis waar opa de laatste jaren woonde. Opa was echt een held en voorbeeld voor mij. Hij stond altijd voor iedereen klaar, was erg altruïstisch en zo waanzinnig lief. Opa Huub was stamhouder, papa is stamhouder en ik ben het. Wij zijn alledrie de enige jongens in de gezinnen....
Het was een lange papa-en-zoon reis in de zomer van 2005. We gingen eerst naar Washington DC. Van daarduit vlogen we naar Los Angeles, toen naar Mexico City en van daar uit gingen we onder meer naar Oaxaca en de piramides van Teotihucan. Waanzinnig! En toen nog terug via Los Angeles, Grand Canyon, Hoover dam, Las Vegas, Phoenix (route 66), Palm Springs en uiteindelijk weer Amsterdam. Vreemd eigenlijk dat de Maya een balspel hadden waarbij een stenen bal...
Wat kan de natuur overweldigend zijn en jij als men dan een klein wezentje. Dat gevoel bekruipt je als je over de Grand Canyon uit kijkt. Geweldig. Indrukwekkend.
Oma Cecile is in 2013 maar liefst 85 geworden en heeft ons allemaal meegenomen naar Istanboel. Voor ons – neven en nichten – dan ook de allerbeste reden om een speciaal lied te schrijven en te zingen. Compleet met danspasjes – hoewel die niet altijd synchroon gingen. Het lied: Oma Cecile op de muziek van Oh Champs Élysées….
Max werd dit jaar 21 en dus hadden we een spetterend 21 diner in Den Haag. Het zijn leuke jongens, maar om dan allemaal ook meteen met een ADO strik op de foto te gaan, zou normaal gesproken iets te ver gaan. Maar voor goede vrienden heb je iets over. Vandaar eenmalig maar met verve: in smoking met strik in ADO kleuren!
Het was nog voor mijn oude kamer op de Olympiakade. Dominique, kater Pim en ik. Pim is de afgelopen tijd met mij mee verhuisd, maar heeft in mei nieuw onderdak gevonden bij Dominique en papa. Het wonen op een etage zonder tuin was voor Pim net iets teveel van het goede. Nu maakt Pim nog steeds mijn oude buurt onveilig met collega-kater Ginger van de buren. Twee vrienden die onafscheidelijk zijn geworden.
Met papa mijn eerste scheerspullen gekocht bij Flris in Londen, maar daarna is het wel tijd voor de eerste scheerbeurt. Met zeep en mes. Op deze foto kun je zien dat ik daarbij zelfs de neus heb ingezeept. Beter te veel dan te weinig toch?
Best een goed idee van mij: een profielwerkstuk maken over John Lennon en papa zeggen dat het wel erg goed zou zijn voor de kwaliteit van het werkstuk als ik (samen) met hem naar Liverpool zou gaan. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, dus het volgende weekend vlogen wij al. Een topweekend werd het. Met bezoek aan alle ‘heilige’ plekken. Maar ook gesprekken met mensen die John Lennon ook echt gekend hebben. En het eindcijfer voor het...
Tsja het is een foto van mij, maar om nu afgebeeld te worden als een soort Swim Magazine onderwaterduikertje met natte haren gaat misschien iets te ver. Maar toegegeven: het is een mooie foto en ik sta er op.
Elk jaar ga ik met papa in principe naar de Conventie van Franchise Services in Amerika. Die wordt steeds in andere Amerikaanse steden gehouden. In 2012 was het in Baltimore. Op de foto sta ik met Dominique en papa tussen de presidents en CEO van Franchise Services Inc. Don Lowe (rechts) en Jim Rogers, de baas van KOA – Kampgrounds of America (links). Mannen die me heel wat tips hebben gegeven voor mijn studietijd in de VS.
On ne subit pas l'avenir, on le fait.
Men ondergaat de toekomst niet, men maakt haar. (Georges Bernanos)
Dat was een leuke zaterdag! Om 12 uur haalde René mij op om met Yvonne en hem lekker koffie en yoghurt te gaan eten bij de trendy zaak waar Jip werkt op de Albert Cuyp: de Yoghurt Barn. Superlekker. Maar daarna nog even lekker mensen kijken op het Leidseplein, haring en tonijn halen bij Wiebe, schaken met Mees bij hen thuis en daarna lekker eten. Zo mag het van mij wel elke dag even zaterdag zijn (-;
O ja: het schaken met Mees ging best goed.
Learn More
Voor het eerst na Atlanta had ik een afspraak met ‘mijn’ neurochirurg dr. Peerdeman. Ik was er met Dominique, papa en Evelien (rechts op de foto). Nou, dr. Peerdeman was diep onder de indruk van mij. Zo zelfs dat ze me vroeg of ik in 2016 samen met haar een groep studenten toe wil spreken over wat er allemaal met mij gedaan is, wat ik zelf gedaan heb en hoe ik teruggevochten heb en teruggekomen ben. Nou, dat vraagt ze me niet als ze niet trots op me is. Natuurlijk heb ik ja gezegd.
Learn More
Dat was een heel bijzonder moment woensdag toen ik in het VUmc was. En wat bijzonder dat zoveel mensen mij nog herkenden. De dames van het restaurant, de verpleegkundigen van de afdeling 2C en de artsen van de Intensive Care waar ik toen 7 weken heb gelegen. Niet dat ik me iets van de IC kon herinneren, maar het was wel heel bijzonder om te zien waar ik lag en de arts mevrouw Spoelstra die mij heeft ‘ingenomen’ toen ik met de ambulance bij het VUmc werd binnengebracht. Het voelde goed en iedereen was erg onder de indruk van hoe ik er uit zag en wat ik allemaal weer kan. Een opsteker! En dankjewel iedereen bij het VUmc die mij zo heeft geholpen!
Op de foto een aantal heel lieve verpleegkundigen van de afdeling 2C. Rechts staat Annette. Haar voetmassages mis ik nog elke dag (-; Maar ze heeft me beloofd dat ik er binnenkort weer een krijg!
Learn More
Pimmetje is weer erg aan mij aan het wennen na een kleine twee jaar. Mijn kat komt nu weer spontaan naar me toe en springt zelfs op mijn schoot. Toegegeven, dat doet hij bij Evelien ook, maar hij laat zich weer lekker knuffelen, aaien en vraagt mij om eten.
Vandaag ook even met papa gepraat over hoe geweldig ik het doe in zijn ogen. Toen we naar Atlanta gingen had hij het gevoel dat we in de Olympiastraat het beneden helemaal aan moesten passen. Met een bed beneden, beugels bij de wc, de kleden uit de kamers, sommige deuren er uit. Maar ja: dat is dus helemaal niet nodig. Ik loop gewoon overal naar toe, loop de trappen op, ga onder de douche (wel nog met een krukje en een klein greepje) en slaap in mijn oude kamer in mijn eigen bed.
Tsja… papa kan wel eens te snel zijn. Net als met de auto die hij gekocht had omdat daar de rolstoel dan gemakkelijk in mee kon en ik gemakkelijk in kon stappen. Nou, als het aan mij ligt kan die ingeruild worden (-;
Learn More
Alsof ik nooit ben weggeweest: ik ben de afgelopen drie dagen al vier keer naar de glasbak gelopen. Die staat ongeveer 100 meter verder en ik draag dan de lege flessen met mijn rechterhand en stop ze ook met rechts in de glasbak. Erg leuk! Alleen jammer dat ik zelf niets uit de glazen flessen mag drinken. Maar ach, dat komt misschien ooit wel weer (-; En ik mis het niet.
Learn More
De eerste week terug in Amsterdam. Na een geweldige ontvangst op het vliegveld, lekker eten en heel lang slapen in mijn eigen bed maar wel op de Olympiastraat is de donderdag begonnen. Dennis kwam langs en papa is met hem naar de VU gegaan om de locaties te bekijken voor de acute voortzetting van mijn revalidatieprogramma. Hij was erg enthousiast. Ik kan niet wachten om er naar toe te gaan.
Evelien heeft al veel voor me gedaan. Opstaan, ontbijten., samen lezen, wandelen, stretchen, praten, regelen. Ik ben erg blij met haar. Zij hoop ik ook met mij (-;
We gaan er vandaag verder een rustige dag van maken. Papa gaat bij de toko Indisch halen. Lekker. En ik heb weer veel vrienden en familie gezien en gesproken. Natuurlijk mis ik Atlanta en de mensen daar, maar het is ook goed om weer op honk te zijn. En mijn huis: dat wordt echt heel prachtig!
Pimmetje moet een beetje aan mij wennen na bijna twee jaar. Maar ik heb hem net eten gegeven en geaaid. Hij begint me weer te herkennen. Ik hoop dat hij snel weer echt ‘mijn’ kat is. Ik heb hem heel erg gemist.
Vrijdag was een gezellige dag. Er is veel bezoek geweest en ook Evert heeft meegegeten. Evelien is echt geweldig. Die doet alles voor me, helpt me en ze oefent met mij. Ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten. We wandelen ook veel en hebben een leuk café op de Marathonweg ontdekt dat er nog niet was toen ik mijn ongeluk kreeg.
Zaterdag moesten papa en Dominique naar België voor de begrafenis van oom Gerrit. Het liefst was ik meegegaan, maar dat vonden ze nog niet verstandig. Ze zijn wel eerst naar een heel mooi sportcentrum gaan kijken in Amsterdam-Noord. Daar waren ze erg van onder de indruk en misschien kan ik daar gebruik maken van het zwembad.
Ik ben de hele dag met Evelien bezig geweest. We hebben dagelijkse dingen samen gedaan, hebben geoefend en we zijn naar René, Jip en Mees gegaan. René heeft ons eerst gebracht waar Jip werkt. Trendy hoor! En toen bij René thuis lekker gegeten. Max I. is ook nog even langs gekomen. En ’s avonds kwamen Do en papa weer terug. Nog even lekker een filmpje gekeken.
Zondag met Dominique de dag begonnen. Dat wordt vast ook weer hard werken, want Dominique is ook best streng voor mij. ’s Middags gingen we naar omaatje Cecile want die is jarig. Iedereen was er. Zo goed om je familie weer te zien.
Maandag was nog een dag van regelen, maar ook meteen mijn laatste dag voordat de therapie weer gaat beginnen. Ik ben ook naar mijn nieuwe huis gaan kijken. Dat wordt mooooooi! Wow. Ik kan niet wachten tot alles af is.
Dinsdag de eerste therapiedag. Met Tim bij het VU Sportpark. Die zijn echt geweldig en werken en denken heel erg goed met ons mee. Zo geweldig om te zien wat er allemaal kan als mensen echt willen en mee willen helpen om iets te veranderen en te verbeteren.
Woensdag was de dag van het VUmc. Naar dr. Peerdeman, maar ook naar de afdelingen waar ik allemaal heb gelegen. Dat was heel bijzonder, maar iedereen – ook dr. Peerdeman – was supertrots op mij. We hebben daarna veel thuistherapie gedaan. Ik ben echt heel blij met Evelien. Dat gaat geweldig goed samen.
Donderdag weer therapie. Dat is maar goed ook, want er wordt thuis aan de verwarming gewerkt. Die staat daarom uit en dan is het wel erg koud voor mij. Vandaag is Dennis mijn therapeut.
Vrijdag weer therapie, daarna een afspraak met mijn nieuwe muziektherapeute die heel prima is. Volgende week gaan we al aan de slag. Met zingen en gitaar.
’s Avonds afgesproken met Marsh, Cornine en Evelien om even bij te praten en te kijken wat we allemaal samen zouden kunnen doen.
En toen was het al weer weekend. Zaterdag is helemaal te gek geweest. Met de hele familie Toonen heb ik een dag vol variatie gehad. Mensen kijken, trendy yoghurt bars, schaken, eten… Niks mis mee. Voldaan gaan slapen.
Zondag hadden we een heerlijk feestje bij Evert en Robert. Dat was erg leuk. Veel lieve mensen en ik heb ook weer voor het eerst gedanst. Rustig, dat wel, maar toch!
Ik begin weer een beetje te wennen!
Wordt vervolgd.
Learn More
Dat was weer even lekker maar vooral gezellig eten met een aantal lieve vrienden. Ik voel me weer een beetje thuis. Zeker met alle plannen voor het weekend. Ik kan niet wachten om met iedereen bij te praten!
Learn More
Voor het eerst heb ik mijn nieuwe huis gezien. Een plaatje! Wat ziet dat er mooi uit. En dan te bedenken dat de mannen nog zeker twee weken bezig zijn om alles af te maken. Dankjewel. Ik ga er met heel veel plezier wonen!
Learn More
Wat een verrassing op Schiphol! Nooit gedacht dat er zoveel mensen mij op zouden staan wachten. Mijn huisgenoten Max en Nanne, mijn Haagse vrienden Willem-Geert, Vincent en Hidde, Evelien, Esther, Evert en Robert, Yvonne, René en Mees! Wow. Dat is nog eens thuis komen! We hebben eerst even koffie gedronken op Schiphol en zijn toen naar huis gegaan. Dat was helemaal versierd door Yvonne en Robert. Met ballonnen, een banner, taart, champagne… En toen naar Wiebe voor de tonijncarpaccio en LB voor een hapje met vrienden. En er was een echte fotograaf: Ferry. Dank je wel voor de mooie beelden!
PS Papa is van de foto afgevallen. Maar hij moet ook afvallen (-;
Learn MoreVanochtend heb ik iedereen heftig verrast! In het Shepherd Center ben ik zes keer de gymzaal op en neer gelopen. In een lekker tempo. Met een riem die vastgehouden werd door Brandon om te voorkomen dat ik zou vallen, maar ik bleef prima in balans. En het bijzondere? Dat ik helemaal zonder krukken liep! Tralalala! Volgens Brandon kan ik over een tijdje – als ik hard blijf trainen – helemaal zonder kruk en band lopen. De marathon van New York? Het komt binnen handbereik!
Learn More
De laatste twee dagen Atlanta. Maandag was het een drukke dag met eerst trainen in de Shepherd, want het werk moet gewoon doorgaan. Ik heb hele stukken gelopen zonder kruk. Het filmpje staat op deze site en ik moet heel eerlijk zeggen dat ook ik best wel trots op mezelf was. Wat een einde van acht-en-een-halve maand.
Alle therapeuten hebben afscheid van me genomen. Iedereen had een paar sokken gekocht voor mij. Kleurig, in hun eigen persoonlijke stijl. Zo lief! Ik ga met wel vijftien paar nieuwe sokken terug naar Nederland.
Op het Shepherd ook afscheid genomen van James Shepherd en Gary: de president en de CEO van het Shepherd Center.
En toen naar Shepherd Pasthways. Afscheid genomen van Etta (mijn lieve vriendin uit het archief waarmee ik op de foto sta). Vasn haar heb ik ook drie paar sokken meegekregen. Afscheid van Thersita en Leanne, de case manager en de program director, van de therapeuten en natuurlijk ook van Lucius en Gloria. Het was allemaal zo emotioneel. Ze hebben heel lieve woorden gesproken en een mooie kaart mee gegeven met persoonlijke wensen. Die ga ik inlijsten.
Het is echt en ik kan het niet geloven. Ik ga weg uit Atlanta. Maar ik mag terug komen en zal dat ook zeker doen. Voor opfrissen, verder trainen en mijn lieve vrienden te zien die me weer hebben leren praten, lopen, mijn arm gebruiken en meer. Dankjewel iedereen van het Shepherd Center. Ik ben jullie eeuwig dankbaar!
’s Avonds de Bonte Avond gehad in de Cheesecake Factory. Normaal hadden we die elke keer als iemand terug ging naar Nederland, maar nu ben ik het.
Howard is ’s avonds nog wat spullen op komen halen en we zijn nu helemaal ingepakt. Nou ja: bijna. papa moet zijn kantoor nog opruimen en inpakken.
Nu op naar de laatste nacht in Alexander Road…
Learn More
Wat heb ik een mooie afscheidsborrel gehad in Manuel’s. Nou ja, eigenlijk een tot-snel-weer-ziens-borrel. Mijn liefste vrienden uit Atlanta waren er bijna allemaal. Sarah en Lee, Rioelien en Howard (jammer dat Kathy en Rick in California zijn), maar ook mijn leukste therapeuten van Shepherd’s BT. Inclusief Jorie Paszkowski. een schatje! Maar iedereen – zoals Katie, Beth, Josh, Brandon, Taylor, Becky en alle anderen – is er helemaal top, geweldig en briljant. Ook in Pathways. Ik ga iedereen zo erg missen, maar ik kom terug. Vandaag hebben we samen gedronken en Dogzilla’s gegeten: de super hotdogs van Manuel. Fully loaded! En zo kom ik ook weer terug naar Nederland!
Learn More
Recente reacties