Dat is het motto van het Shepherd en dat is precies wat ze voor mij ook doen. Het is wel eens interessant om de site van Shepherd te bekijken (www.shepherd.org) en het verhaal te lezen van hoe de ouders van een zoon nergens goed terecht konden voor goede revalidatie van de jongen die in het buitenland een ernstig ongeluk had gehad.
Vandaag zijn dr. Henk Eilander (de man van de Leijpark methode) en dr. Marsh Königs in Atlanta aangekomen. Ze hadden wel pech met het onweer net nadat ze geland waren. Dan mag de babage niet uit het vliegtuig gehaald worden, dus dat was even lang wachten voor hen.
Henk Eilander en Marsh Königs onderzoeken mij voortdurend om te zien hoe goed de ‘Shepherd methode’ voor mij werkt. Dus ook morgen. Daarnaast spreken ze met artsen, researchers, therapeuten en met anderen. Zo kan kennis en ervaring worden uitgewisseld. Hopelijk gaat dat leiden tot een frisse kijk op succesvoller revalideren voor jongeren en jongvolwassenen in Nederland.
Learn More
Het is ruim 12 jaar geleden dat ik met Willem-Geert in Aruba voor het eerst in Hooters kwam. De foto staat ergens op deze site. Donderdag ben ik met Barrett en papa weer bij Hooters geweest, maar nu iets noordelijks van Atlanta. De chicken wings waren weer als vanouds en ook de cola light wordt nog in dezelfde soort matplastic bekers geschonken. Met free refills. Ik kon dan ook rechtop de zaak uit lopen, maar het lukt me niet lang alleen te blijven. Binnen no-time werd ik omringd (-;
Learn More
De bijnaam van Atlanta is Hotlanta. En dat klopt. Vandaag was het zo waar 100 graden! Weliswaar Fahrenheit, maar toch. In gewone Nederlandse Celsius is dat toch zo’n kleine 38 graden! Lekker temperatuurtje en dan te bedenken dat dit nog maar het begin lijkt te zijn. Het kan nog warmer worden!
Learn More
Esquire noemt het één van de beste bars van Amerika: Manuel’s Tavern in Atlanta. En het is ook heel bijzonder. Presidenten kwamen er, vakbondsvoormannen, agenten, boeven, schrijvers, wetenschappers, loodgieters en ik. Samen met Barrett en papa hebben we er een soda gedronken en lekker gegeten. Wilde zalm. Echt een aanrader. Je komt ogen tekort als je alle foto’s ziet en andere memorabilia van mensen die je alleen maar van naam kent. Daar zit je dan ineens tussen.
Learn More
Hebbes! De kaarten voor het concert voor Paul McCartney zijn binnen. Paul komt op 15 oktober naar Atlanta en papa had beloofd dat als ik goed mijn best zou doen, hij kaarten zou regelen. Ik heb hartstikke goede plaatsen voor mezelf en ‘een begeleider’. Dat zal of Dominique of papa zijn – afhankelijk van wie er dan is. Ik kan niet wwachten als life-long Beatles fan!
Learn More
Bij ons appartement in Atlanta is een parkeergarage waar we een vaste plek hebben. Die ligt zeker 100 meter van de lift. Dan nog eens naar de hal, de lift in, de lift uit en dan is het maar twintig meter naar de voordeur. Normaal een afstand waar ik toch graag de rolstoel voor pakte. Maar die tijd is voorbij. Ik wil nu het liefst zoveel mogelijk lopen. Met papa met een lege rolstoel achter me aan (-; Een lekker gevoel!
Learn More
Wow, wat een vlees serveren ze bij Fogo de Chão. Samen met Kathy, Rick en papa heb ik daar zondag gegeten en het was goud! Een lekker saladebuffet met artisjok, palmharten, asperges en tientallen andere groenten. Maar het mooist waren de mannen die steeds langs je tafel kwamen met spiesen en zwaarden met het allerlekkerste Braziliaanse vlees. Als je je kaartje op groen had gedraaid kwamen ze bij jou en sneden een lekker stukje af. Precies zoals je het hebben wou.
Maar het gezelligst was natuurlijk dat ik Kathy en Rick weer zag. Dat maakte de avond helemaal compleet!
Learn More
De laatste dag dat Charlotte in Atlanta was, heeft ze me verslagen met Wii bowling. Ik moet er wel bij zeggen dat ik haar ook een beetje heb laten winnen hoor – maar ze was erg goed. Ik vind het heel erg jammer dat Charlotte nu weg is. We hebben twee heel mooie weken gehad. In Atlanta en in Disneyland.
Maar gelukkig komt ze in september weer een keertje terug. Ik kan niet wachten (-;
Ik ben erg blij dat ik hier in het Shepherd in Atlanta kan revalideren. Ik merk zelf dat ik erg vooruit ga. Met alles. Met spreken, met lopen, met mijn rechterarm… Maar ik vind dat iedere jongere in Nederland met niet-aangeboren-hersenletsel dezelfde kansen moet hebben dan ik hier nu in Amerika. Er is – terecht – veel aandacht voor de revalidatie van ouderen, maar wij jongeren hebben nu eenmaal een andere aanpak nodig. Daarvan ben ik ondertussen wel overtuigd. En in Nederland lijken we tussen de wal en het schip te vallen.
Samen met mijn vader, Dominique en een paar goede vrienden gaan we daar wat aan doen. Van het stimuleren van onderzoek, kennisvergaring, cases, het lobbyen, het betrekken van relevante partijen en uiteindelijk de implementatie van betere behandelmethoden voor jongeren met NAH. Daarvoor hebben we de Stichting Het Daan Theeuwes Fonds opgericht. Het beleidsplan wordt nu gemaakt en iedereen zal nog veel van ons horen.
Inmiddels heb ik wel het eerste t-shirt met het logo van het Fonds. Een cadeautje van een lieve vriend. Wordt zeker vervolgd!
Learn More
Ik heb een bril! Een heel speciale die is voorgeschreven door een oogarts die helemaal gespecialiseerd is in zicht en niet-aangeboren-hersenletsel. Het was een onderzoek van twee uur en de bril moet helpen om mijn gezichtsveld te verbeteren en het zicht te stabiliseren. Dat zorgt voor een betere balans bij het staan en lopen.
De dames van de oogarts stonden me allemaal op te wachten toen ik de bril kwam halen. En ze vonden allemaal dat de bril me erg goed staat. Het maakt me nog volwassener (-; Gelukkig vindt Charlotte ook dat ik er goed uitzie met de bril. Ook al is die waarschijnlijk tijdelijk.
Learn More
Het is nog maar een paar maanden geleden dat een gespecialiseerde revalidatiearts in Nederland tegen mij zei dat ik er maar aan moest wennen dat mijn rechterarm het nooit meer zou doen…
Nu, na zo’n zeven weken in het Shepherd, kan ik zeggen dat die arts gelukkig ongelijk had. Kijk maar even naar dit filmpje: http://youtu.be/H1a3k2gztSQ. En volgens de specialisten hier in Atlanta is dit nog maar een beginnetje!
Learn More
Er zijn van die momenten dat je je rolstoel lekker in de auto laat. Dan pak je je vierpoot en loop je zo naar bijvoorbeeld Ted’s Montana Grill voor een lekker stukje bizonvlees. Met Charlotte aan je zij. Dat is één van die mooie momenten waarop je weet waarvoor je het allemaal doet.
Learn More
Weer terug in het Shepherd. Ze hebben mij gemist en iedereen is benieuwd naar wat ik allemaal heb meegemaakt. Thersita en papa hebben ervoor gezorgd dat ik het eerste uur nog even uit kon slapen, maar het drukke programma is begonnen. Met een zwaar schema, maar ook bezoek aan de dermatoloog en de oogarts voor mijn nieuwe brillen.
Natuurlijk is het jammer dat de vakantie voorbij is, maar het goede nieuws is dat ik daar zoveel complimenten heb gekregen van mensen die mij kennen, dat dat veel energie geeft om door te gaan. Ik weet waarvoor ik het doe.
Tot vier uur heb ik therapie gehad. Ging best goed. Ik heb iedereen met rechts een hand gegeven. Wenn schon, denn schon!
Vanavond met zijn viertjes weer bizon gegeten bij Ted’s Montana Grill. Erg lekker en ik ben er lopend van de auto naar toe gelopen en gewoon op een normale stoel zitten eten. Ik kan het!
Nog even Wii spelen met Charlotte en dan naar bed.
Dinsdagochtend kwam papa mijn hulpPiet met een Starbucks capo. Yammie. Ik ben al hard op weg om gold star member te worden bij Starbucks. Mag ook wel. De dag begon met Reena en Occupational Thersapy. Ze praten er al over dat ik binnenkort tussen de therapieën overdag moet lopen en dat de rolstoel dan in een hoek wordt gezet. Het lijken misschien kleine afstanden, maar toch! Iedereen is hier eigenlijk best trots op me. Ze vinden ook dat ik goed uitgerust en gemotiveerd ben teruggekomen van vakantie. Hopelijk dus snel weer (-;
Ik kreeg vandaag de bril te zien die ik tijdens het lopen op moet voor mijn balans en de correctie van mijn rechter gezichtsveld. Dat zijn echt jampotten waar ik niet blij van word. Grote prisma’s. Maar gelukkig hoef ik die alleen maar op tijdens bepaalde therapiesessies. ’s Middags heb ik wel mijn ‘gewone’ brul gekregen. Die ziet er tenminste normaal uit. De brillen zijn aangemeten door een erg gespecialiseerde oogarts die alles weet van ogen en niet-aangeboren-hersenletsel. De bril moet mij helpen om versneld beter te kunnen lopen. Ik ben benieuwd. Over vier weken moet ik terug voor controle. De bril is waarschijnlijk tijdelijk. Toen ik de bril in Roswell ophaalde stonden alle drie de dames op mij te wachten. (-;
’s Avonds Libanees gegeten met Charlotte, Dominique en papa. Was weer erg lekker!
Woensdag was weer een ouderwets drukke therapiedag. Met ook elektrostimulatie als extraatje, het aanpassen van mijn armbrace en een bezoek aan de dermatoloog omdat op mijn rug wat rode vlekken waren gekomen. Dat bleek gelukkig niets ernstigs maar heb er wel medicatie voor gekregen zodat het over een paar weken weg moet zijn.
s Middags naar het appartement en daar lekker met Charlotte, Dominique en lekkere groenten en turkey burgers van de BBQ gegeten in de tuin. Daarna terug naar de Shepherd waar laat Barrett ook weer terug komt.
Donderdag begonnen met een lekkere capo van Dominique en Charlotte. Vanmiddag na de therapie gaan zwemmen. Heerlijk deze oefeningen omdat je zoveel meer kunt in het water. Daarna naar de Cheesecake Factory waar Charlotte ons op een heerlijk diner heeft getrakteerd.
Vrijdag was een moeilijke dag voor mij. Wel gezellig begonnen, veel therapie en lekker met z’n viertjes eten in de Landmark Diner. Echt Amerikaans. Met meatloaf, ribs, Rueben sandwich en meer van dat lekkers op de kaart. Maar toen kwam het moment dat er twee weken al aan zat te komen: Charlotte ging terug naar Nederland,. Dat was voor ons beiden best een emotioneel afscheid in het Shepherd. Maar het geode nieuws is dat Charlotte in September terug wil komen.
Dominique en papa zijn me nog even welterusten komen wensen en morgen gaan we er weer voor.
Zaterdag was Lucius er weer. Opgestaan, daarna met Dominique en papa naar de Starbucks voor een capootje, een broodje mozzarella, tomaat en pesto en daarna even naar Lenox mall voor een paar cadeautjes die Dominique voor mij mee naar Nederland moet nemen.
Even lekker chillen in het appartement, oma Joke gesproken, eten bij Outback en dan afscheid genomen van Dominique. Ze is even een paar dagen terug in Nederland, maar is er gelukkig zondag weer. Dat wordt wat de komende week met papa en mij.
Zondag lekker samen met papa gechilled in het appartement. Even lekker bijkomen en toen om vijf uur waanzinnig lekker gegeten met Kathy en Rick. Ze zijn (eindelijk) even terug in Atlanta omdat ze in de zomer vaak in hun huis in Californië zitten. Rick is een groot surfer.
We hebben gegeten bij Fogo de Chão. Een Braziliaans restaurant met waanzinnige saladebuffetten en mannen met spiesen vlees die aan tafel komen en er een stuk voor je afsnijden. Topvlees en je ze snijden precies af hoe je het wilt. Rare, medium of medium-rare (wat ik het lekkerst vind).
Een mooie afsluiting van de week.
Wordt vervolgd.
Learn More
Aan het eind van de Conventie hebben Charlotte en ik samen de World of Colors van Disney gezien. Een prachtige show. Met veel water, licht, kleur en geweldige effecten. Alle hoogtepunten van Disney komen voorbij. Erg indrukwekkend en een mooie afsluiting van een korte vakantie. Ik heb zo genoten en weer veel energie voor de komende week. Want dan begint mijn gewone werkweek weer. )-:
Learn More
We hebben familie in Amerika en dat merken we ook! Oom Nand en Sandra waren al vanuit Washington naar Atlanta gekomen om mij te bezoeken en nu kwamen oom Harold en Dana op bezoek. Ze waren erg onder de indruk van mij – en ik van hen want Dana was pas een paar dagen ervoor geopereerd aan haar hart. Zo lief dat ze kwamen. We hebben lekker gegeten in New Orléans stijl in Disneyland. Volgend jaar komen ze naar Nederland, maar voor die tijd ga ik ze zeker nog zien. Ook mijn neef Nandje, die bij CSI Los Angeles werkt. Nandje en Harald heb ik vaak met papa in Los Angeles bezocht. En altijd was het erg leuk!
Learn More
Recente reacties