Dat was een verrassing: papa heeft de eerste ochtend dat ik thuis sliep mij gewekt met een ontbijtje op bed. Hij had zelf croissants met chocolade gemaakt, een spiegeleitje met Turkey bacon, koffie en jus. Dat had ik nooit achter hem gezocht en het was allemaal nog lekker ook. Het is wel genieten. Heb heerlijk geslapen in het grote bed. Voor het slapen gaan nog tv gekeken, gelezen, gepraat en toen de ogen toe. Heb nog even geprobeerd om de nachtbraces af te houden, maar papa was jammer genoeg onvermurwbaar. Dat is misschien maar goed ook…
Learn More
Wow, na bijna 17 maanden gaat het dan gebeuren: ik ga eindelijk een nachtje thuis slapen. In het appartement van Dominique en papa, maar ben er dan wel alleen met hem omdat Do in Nederland zit. We zijn er helemaal klaar voor. Mijn braces gaan mee, mijn kleren, mijn medicijnen, de instructies en YES! Lekker slapen op de Alexander Road!
Learn More
Papa heeft weer wat gevonden: Evans Fine Foods. Het bestaat al sinds 1946 en er is sinds die tijd niks veranderd. De mensen zijn ouder geworden, alles is gedateerd (maar o zo leuk Amerikaans) en de bezoekers zijn bijna allemaal boven de 80. Papa voelt zich er dus erg thuis en dus moest ik ook een keer mee. Het is vlakbij in Decatur. En ik moet zeggen: het eten is helemaal geweldig. Tenminste, als je van echt Amerikaans diner food houdt. En laat dat nu net treffen…
Learn More
Deze week zijn papa en ik alleen samen in Atanta. Dat is best spannend, omdat ik een erg druk programma heb dat voor een deel op Shepherd Pathways zich afspeelt, voor een deel op het grote Shepherd Center en voor een deel thuis. En dat is waar papa een heel programma met mij moet doen. Oefeningen, lopen, hersenspelletjes, dagelijkse routines, lezen en nog veel meer. Papa moet mij cijfers geven maar ik ook hem. Ben benieuwd wie de hoogste punten krijgt (-;
Op de foto sta ik trouwens tijdens het concert van Paul McCartney waar ik vorige week was. Ik ben zo blij dat ik dat heb meegemaakt. Was echt om nooit te vergeten.
Vandaag is een thuisdag, maar dat speelt zich ook op beide Shepherd centers af. Vanochtend moest ik met het groene team de keuze maken met welke chili we mee gaan doen aan de Halloween competitie. Ik zette in op het recept van Dominique. Ik heb daar ook een beetje van bewaard, zodat de anderen konden proeven. En wat denk je: zelfs de Mexicanen in het team kozen unaniem voor de chili van Do. Ik heb het geheime recept (wat ik niet weg mag geven om de andere teams niet wijzer te maken) en ik coördineer het maken ervan op 30 oktober. Die bokaal gaan we pakken! De beste chili van Atlanta!
Vandaag allerlei hersenspelletjes met papa gedaan. En naar het Shepherd om te fietsen met elektroden. Maar ook oefeningen. Papa heeft thuis gekookt. Mongoolse bief met rijst en groenten. Ik stond ervan te kijken. Helemaal toen ik zag dat de Momngoolse bief uit een diepvrieszak kwam. Ik had het kunnen weten (-;.
Verder heb ik zelf heel veel mails verstuurd. Ik was misschien en beetje te laat met antwoorden, maar het komt allemaal goed.
En nu weer naar het Shepherd om te slapen. Nog even en ik slaap voor de eerste keer in het appartement!
Dinsdag was weer een dag boordevol hard werken. Ik heb zelfs met Brian zonder stok gelopen. Ik heb echt complimenten gekregen voor de manier waarop ik liep. Maar ik ben er nog niet! Ik wil eigenlijk pas weg als ik hier goed lopend vandaan kan. In elk geval blijf ik tot de tweede helft van januari.
Vanmiddag hebben we mijn dagbrace – die ik draag tijdens het lopen – versierd. Al met katjes. Niet alleen omdat ik Pimmetje Boyo – mijn kat – best begin te missen, maar ook omdat het bijna Halloween is. Lekker spooky en zwarte katten. Hoewel mijn brace gewoon lekker kleurig en fleurig is geworden hoor.
’s Middags een outing met de hele club van de residential gasten van Shepherd naar de Community BBQ: een restaurant vlakbij. Ik heb erg gelachen met een paar nieuwe gasten. Was gezellig. En daarna stond papa mij op te wachten om samen naar een pub te gaan die we nog niet kenden. Vklakbij de Brick Store, maar nu de Square Pub. Op een heel leuk pleintje met waanzinnig aardige restaurants in Decatur. Nog geen 3 mijl van het Shepherd vandaan. Dat vraagt om verder ontdekt te worden. In de pub een lekkere Becks alcoholvrij genomen. Gek eigenlijk dat je je in Amerika ook moet legitimeren voor een alcoholvrij biertje.
Woensdag weer een volle dag. Ik sta steeds vroeger op omdat het drukker is geworden op de afdeling en ik graag veel erg warm water gebruik bij het douchen. Papa was weer lekker op tijd met de cappuccino (dit keer een grote) en daarna het revalidatieprogramma in.
’s Middags samen met papa Atlanta onveilig gemaakt. Eerst samen naar de zoo even naar de wilde beesten. En toen lekker met z’n tweetjes uit eten gegaan. Ik mocht uitzoeken wat ik wilde omdat papa mij een held vond, zo hard heb ik gewerkt. Nou, dat heeft-ie geweten: ik heb een lekkere Maine kreeft besteld. Zo eentje die vers uit het water komt. Dat waas smikkelen. En toen heb ik ook nog lekker de krab van papa’s bord meegegeten. De aardappelen, maar ook een toetje, hoefde niet meer. Jammie.
En toen naar bed. Het is wel even wennen omdat de kamer naast mij nu ook in gebruik is. Daarmee deel ik de badkamer, die ik de hele tijd voor mezelf alleen heb gehad. Nog even. En dan heb ik in het appartement een slaapkamer en een badkamer helemaal voor mezelf.
Donderdag was spannend. Weer een thuisdag. Dat wil zoveel zeggen dat ik ’s ochtends vroeg wordt opgehaald door papa of Dominique en ik de hele dag met hen allerlei dingen moet doen. Ook naar het grote Shepherd voor gespecialiseerde therapie. Maar ook oefeningen, breinspelletjes en veel dagelijkse dingen. Vandaag zat er echter een breekpunt in tussen de middag. Ik heb toen op het Shepherd Pathways opgetreden met een geweldige band – die alleen geen nummers van The Beatles konden spelen. Maar het was een geweldig succes. De video volgt.
’s Middags na het Shepherd nog thuis allerlei dingen gedaan. Lezen, MacBook, eten en de was sorteren. Het is even nog een weekje een echt mannen huishouden, maar alles loopt goed. Het is ook beest fijn om weer eens uit een ziekenhuis of kliniek te komen. Ik ben er aan toe.
Vrijdag weer een volle agenda op het Pathways. Bij veel therapieën loopt papa ook mee – net als Dominique vorige week – om te leren hoe alles moet en welke oefeningen ik moet doen. Langzaam maar zeker moet ik me toch voor gaan bereiden op een leven thuis, hoewel ik nog lang veel therapieën zal moeten blijven volgen.
Met Barrett – die gelukkig weer een keer langs kwam – zijn we even op stap geweest. We hebben ook gegeten bij de Famous Pub, vlakbij het Shepherd. Met een erg aardige serveerster die me helemaal naar de wc heeft gebracht. Barrett jaloers natuurlijk, omdat het best een mooi meisje was.
Toen zijn we naar het appartement gegaan, papa en ik. Voor mijn eerste nachtje thuis. Geweldig. Ik had me er zo op verheugd. Lekker in een groot bed en gewoon thuis. Thuis. Papa en ik hebben lekker gepraat, wat gelezen, tv gekeken en toen zijn we in slaap gevallen. Ik heb nog wel geprobeerd of in de nachtbraces niet aan hoefde maar helaas.
Zaterdagochtend heeft papa me tegen elven wakker gemaakt. Met een zelfgemaakt ontbijtje. Chocolade croissants, spiegeleitje, jus, koffie. Heerlijk. En toen douchen en aankleden. Het ging allemaal goed. Om half drie zijn we naar een buurtfeest geweest bij Carter Ave, naast een mooie golfcliub waar ook Tiger Woods speelt. Lee gaat daar optreden als bassist van een gelegenheidsformatie. Nou, geweldig zoals hij speelt. Allemaal oude nummers en ook funk waar hij met zijn bas helemaal tot zijn recht kwam.
Dat buurtfeest was geweldig leuk. Het was mooi weer, er waren allemaal aardige mensen en er was drank, ijs en BBQ. Echt Amerikaans.
Daarna lekker thuis zal en asperges gegeten en vroeg naar bed.
Zondag weer wakker geworden met chocolade croissant (papa wordt steeds beter). Daarna douchen, aankleden en naar het zwembad. Het is een mooie dag vandaag. Ik neem mijn boek van dr. Seuss mee.
Wordt vervolgf
Learn More
Ik mocht van papa in het restaurant bestellen wat ik wilde omdat hij erg trots op me was. Nou dat heeft hij geweten! Ik heb de Masine lobster besteld. Een live lobster, die je zelf uit mag zoeken als je wilt. Met een stuffing, met lekkere aardappeltjes, mais en een warme botersaus. Nou: de aardappelen heb ik gelaten voor wat ze waren, want ik heb gesmikkeld. Het was lekker veel – ook al omdat ik de lekkere krab van papa’s bord heb meegegeten. Een kok is speciaal naar mijn tafel gekomen om de kreeft helemaal schoon te maken. Dat is handig als je anders met anderhalve hand een kreeft had moeten leeghalen. Toch best leuk om met twee mannen alleen even op pas te zijn. Voor één avond. Misschien twee.
PS Mijn gezicht is op de foto ook zo rood als een kreeft, maar dat is de opname hoor…
Learn More
Dat was nog eens driedubbel genieten. Kathy en Rick zijn weer thuis in Atlanta en ze hadden ons uitgenodigd (nou ja… Dominique en papa mochten ook mee, maar ik was, zoals Kathy zei, de guest of honor). Kathy had heel leuke andere vrienden en collega’s van Rick uitgenodigd en had dagen in de keuken staan zwoegen voor een echte rijsttafel. En ik kan je zeggen: die was erg goed gelukt. Ik was een beetje moe die avond, maar heb met volle teugen genoten. Zeker ook om Kathy en Rick weer te zien. De laatste keer dat ik bij hen weg ging zat in de hele tijd in een rolstoel. Nu ben ik lopend naar binnen gegaan en later ook weer naar buiten.
Learn More
Dat was even een verrassing. Toen ik vijf maanden geleden bij het Amerikaans consulaat was voor een visumaanvraag met Dominique en papa, herkende ik een schoolvriend van het Rijnlands Oegstgeest die daar ook was. Hij ging voor zijn studie naar Chicago. Vandaag stond Thomas voor het appartement. Samen met Clint, een vriend van hem van de TU die in Atlanta voor zijn studie is. Dat was supergezellig. We hebben lekker bijgepraat (en Thomas was erg verrast toen hij al mijn vorderingen zag – van lopen tot praten). Daarna hebben we buiten gegeten. Wiebe’s tonijncarpaccio vooraf. Daarna BBQ en Dominique had een pompoenbrood met icing gemaakt. Waanzinnig lekker toetje.
Thomas gaat morgen weer terug naar Chicago, maar we blijven bellen. En met Clint ga ik binnenkort een keertje Atlanta onveilig maken. Elke dag zit vol leuke verrassingen!
Learn More
Ik ben nu twee dagen per week ook in het Grote Shepherd. Daar krijg ik heel intensieve training met elektroden voor mijn been en mijn arm van twee erg leuke jonge therapeuten. Ze doen ook veel oefeningen voor mijn enkel. Het is een eerste stap naar een nieuw programma en naar het einde van mijn eerste therapiefase. Vanaf half november heb ik een heel nieuw programma en zal ik grotendeels ook thuis wonen aan de Alexander Road in Atlanta. Ik moet zeggen: ik kan niet wachten. Mijn bed is al gebracht.
Learn More
Goud, nee: platina! Nee, super platina! Dat was woensdagavond 15 oktober. Samen met papa ben ik in de Philips Arena naar Paul McCartney gegaan. Geweldig. Ook al is hij 72, Sir Paul is een superster. Hij zong oude Beatles nummers, nummers van Wings, nieuw werk. Hij memoreerde de andere Beatles en dan met name John en George. En zijn stem en optreden was hartstikke krachtig. Ruim twee-en-een-half uur achter elkaar.
Voor mij als recht geaarde Beatles fan is dit natuurlijk een droom die even werkelijkheid wordt. We werden keurig voorgereden, hoefden maar 50 meter van de ingang naar de plaatsen en werden voor de deur weer opgehaald omdat Robert een politieman ‘geregeld’ had die ons met de auto tot aan de deur heeft gebracht! Robert kan werkelijk alles regelen wat voor anderen onmogelijk is.
Super was het. Ik heb een boek gekregen en een T-shirt. Nou ja: twee T-shirts want wat bleek: zowel papa als Esther met Robert hadden precies hetzelfde T-shirt voor mij gekocht. Exact hetzelfde met keuze uit wel tien verschillende shirts. Dat is een om te dragen en een om in te lijsten.
En het optreden en de avond met papa samen bij het concert: dat was een hele dag om in te lijsten. Wow! Hoewel: ik heb bijna alles meegezongen en papa probeerde het soms. Maar hij kan echt niet zingen!
Learn More
Het gaat me een weekje worden. Veel therapie, training voor Dominique en papa ter voorbereiding op de volgende fase, veel nieuwe therapieën in dagelijkse dingen, de operatie aan de grote teen van mijn andere voet (ook daar heb ik een langdurige kleine ontsteking) op dinsdag en op woensdag het concert van Paul McCartney. Papa is er dinsdag weer en Esther en Robert blijven nog tot en met donderdag.
Vanochtend begint mijn programma-nieuwe-stijl. Met drie dagen in Shepherd Pathways en twee dagen in een gecombineerd programma in het grote Shepherd Center, thuis en met oefeningen op locatie.
Het was erg spannend om therapie van Dominique te krijgen. Hersenspelletjes, rekenen, taal, maar ook fysio- en ergotherapie. En huishoudelijk werken zoals de was doen. Ik moet zeggen: het was hard werken. Misschien wel harder dan in de Shepherd zelf.
Dinsdag begonnen met de opstart met Dominique en Robert. Leuk dat zij ook zien hoe goed alles geregeld is in de Shepherd. Ik heb de hele dag therapie, maar die gaat langzaam veranderen. Met ook meer aandacht voor mijn linker enkel (die kan nog sterker), voor lopen, mijn arm en hand en natuurlijk hoe alles in de praktijk te gebruiken en verbeteren.
’s Middags moest ik weer naar de voetendokter. Dit keer voor mijn andere voet. Ook de grote teennagel daar is niet helemaal in orde. Misschien moet die er ook af, dus ik zat best in mijn rats. Gelukkig hoeft dat niet, maar er zit wel een oude ontsteeking. Die moet met medicijnen weg gaan. Dus daar ga ik voor. Wel een opluchting natuurlijk.
’s Avonds lekker gegeten met het hele stel bij de Mexicaan. Iedereen moest wel op tijd weg om papa op het vliegveld op te halen.
Woensdagochtend was papa er bij de opstart. Samen met ook Dominique en Esther. De hele dag therapie op het Shepherd tot kwart voor twee. Toen moest ik weer naar de dermatoloog voor controle van mijn rug. Ze wilden alles weten over de moedervlekjes en een paar rode plekken. Maar gelukkig ook nu: het kan allemaal met een zalfje worden opgelost en de moedervlekken zijn in orde.
En toen een power nap. Want ’s avonds staat eindelijk Sir Paul McCartney op het programma. We zijn eerst met z’n allen bij Hooters gaan eten (daar ben ik nu klaar mee, want de service en het eten is gewoon slecht) en daarna naar de Philips Arena. Geweldig. We zaten goed en toen Paul McCartney begon wist ik meteen weer waarom de Beatles de besten zijn. Helaas geen John Lennon meer, maar McCartney was geweldig. Met oude nummers, Wings nummers, nieuwe nummers. Boordevol energie kwam prachtmuziek de zaal in. Wat een sfeer, wat een geweldenaar. Zo’n twee-en-een-half uur heeft hij opgetreden.
Rond kwart voor elf zijn we de zaal uitgegaan om de grote uitloop net even voor te zijn. Dominique stond met Robert en Esther bijna voor de deur.Dat had Robert geregeld met een agent die onze auto begeleidde. Hoe hij alles voor elkaar krijgt! Daar kan menigeen een voorbeeld aan nemen kan ik je zeggen.
Toen naar bed.
Donderdag ben ik met papa en Dominique naar The Clubhouse geweest. Daar kan ik vanaf half november een of twee dagen per week gaan werken aan mijn verdere toekomst. Met ongeveer 25 mensen met hersenletsel wordt er gewerkt aan weer terugkeren naar het leven dat je had. Studie of werk. Er zijn drie groepen: onderhoud, keuken en bedrijfsbureau. Ik ga dat laatste doen. Met computers, communicatie, telefoon, administratie en veel regelen en managen. Het is er erg leuk lijkt me. De andere dagen ga ik dan naar de Shepherd en zal ook thuis trainen.
Het wordt allemaal wat spannender. Donderdagmiddag naar het grote Shepherd voor extra armtherapie. En daarna een power nap thuis en toen lekker uit eten met Esther, Robert, Dominique en papa. Ik had iedereen uitgenodigd voor een etentje bij de Cheesecake Factory. Betaald met mijn eigen credit card! Het was weer heerlijk. Maar morgen gaan Esther en Robert weer terug naar Amsterdam. Ik zal ze missen. Heel erg.
Vrijdag is begonnen met de opstart met iedereen erbij. Papa loopt de hele dag mee om zoveel mogelijk te leren van de therapeuten. Dominique brengt Robert en Esther naar het vliegveld. Gelukkig heb ik een mooie ochtend. eerst muziektherapie, dan fysio, dan spraaktherapie en dan occupational therapy. Reena is wel erg streng met me, maar weet daarmee wel het uiterste uit me te halen. Ik moest in de keuken met mijn rechterhand een mok pakken uit een keukenkastje. Met dezelfde rechterhand de koelkastdeur open doen, een fles melk eruit pakken, de fles op de aanrecht zetten, de dop eraf, inschenken, weer dichtdoen, terug in de koelkast… Dat vraagt echt alles van mijn rechterarm, rechterhand en mijn hersenen die alles aan moeten sturen. Het is wel een beetje trillen, maar het lukte. Wel is de melkfles twee keer gevallen (gelukkig was-ie van plastic) en moet ik die ook zelf van de grond oppakken. Op dit soort momenten ben ik best een beetje opstandig, maar net Reena valt niet te spotten. Als ik even mijn linkerhand erbij haal, dan moet ik weer helemaal opnieuw beginnen.
Leuk is wel dat we ons gaan voorbereiden op Halloween. Ik ga als Pim de kat. We hebben ook een chili competitie. Het team dat de lekkerste chili makt wint. Nu maakt Dominique een werkelijk geweldige chili. Met pepers en kaas en banaan. Dat hebben we meteen maar geoefend diezelfde avond. Oefenen en meteen lekker eten!
Samen met papa heb ik een leuk spel gespeeld. CatchPhrase! Dan moet je een woord omschrijven en de ander moet het raden. En omgekeerd. En wat denk je? Ik heb papa verslagen! Maar ik ben dan ook een stuk slimmer dan hij (-;
Toen terug naar Shepherd en op naar zaterdag. Even uitslapen en dan naar het appartement. Thomas, een vriend uit Oegstgeest die in Chicago voor zijn studie is, komt langs voor de BBQ. Waanzinnig leuk. Ik verheugde me er erg op en het was inderdaad supergezellig. Thomas was met Clint gekomen, een vriend van hem van de TU Delft. Clint woont op dit moment nog in Atlanta en we hebben afgesproken binnenkort een keertje samen de stad onveilig te maken.
Het was erg leuk dat Thomas langs kwam. We hebben elkaar voor het laatste een paar maanden geleden gezien op het Amerikaans consulaat toen we tegelijkertijd een visum aanvroegen.
Vanavond nog even bowlen op de wii met Lucius (ik speel tegenwoordig staand!). Over de uitslag wordt nu even niet gecorrespondeerd… (maar ik heb dit keer wel weer gewonnen!).
Zondag was ik best een beetje moe na de hele drukke week. Ik heb even uitgeslapen, toen naar Starbucks voor mijn zondagsbrunch en naar het appartement. Samen met Dominique heb ik het schema voor papa opgesteld. Er is veel werk aan de winkel volgende week. En Dominique is – helaas – voor tien dagen even teruggevlogen naar Amsterdam.
’s Middags zijn we naar Kathy en Rick gegaan. Zij zijn de zomer veel weggeweest uit Atlanta, maar nu ze weer even op honk zijn, hebben ze een waanzinnig lekkere rijsttafel gemaakt. Wij waren hiervoor uitgenodigd en Kathy had nog een aantal andere leuke mensen gevraagd. Het was een waanzinnig leuke en lekkere avond.
En toen naar huis via het vliegveld om Dominique af te zetten. snik. Maar over tien dagen is ze gelukkig weer terug. Dan komen ook René en Yvonne.
Learn More
Het is zo leuk als je mensen om je heen hebt waar je echt samen mee van het leven kunt genieten. Het is heel hard werken elke dag en dat vergeten mensen vaak. Maar heel gemakkelijke dingen voor de een zijn super inspannend voor mij. Maar ik begin steeds meer mijn gewone leven terug te krijgen. Dat is zo fijn en ik ben zo blij dat ik daarbij zoveel lieve steun krijg van vrienden en familie. Plus natuurlijk alle therapeuten. Soms is het moeilijk. Heel af en toe zelfs heel erg moeilijk. Maar gelukkig staat dat in de schaduw van alle mooie momenten en de vooruitgang!
Learn More
Twee dagen per week werk ik nu vanaf huis in Atlanta. Dan wordt ik in het Shepherd ’s ochtends helemaal aangekleed en gedoucht door Dominique of papa, ga mee naar het appartement waar ik een vast programma volg en voor een ander deel naar het grote Shepherd voor fysieke therapie. Thuis doe ik hersenoefeningen, moet ik meedoen in het dagelijks leven, stretchen, lezen, oefeningen doen en veel meer. Het is leuk, maar om eerlijk te zijn wel erg druk en inspannend. Gelukkig eten we daarna ook altijd met z’n allen. Zoals met Esther en Robert erbij in onze tuin. Robert en Esther hadden saté gemaakt naar Meitie’s recept met ook invloeden uit de familie van Esther. Jammie!
Learn More
Vlakbij het Shepherd heb je een erg leuk Mexicaans restaurant. Daar hebben we best vaak gegeten, maar met Dominique, Esther en Robert erbij is het toch even anders. Voor je het weet heb je Mexicaanse hoeden op en is het feest aan tafel.
Learn More
Kijk, je verwacht natuurlijk alles als Esther en Robert op bezoek zijn, maar ook een bezoek aan de Jimmy Carter Library verwacht je niet meteen. Toch was het een geweldige ervaring. Met een kopie van de Oval Office van presidetn Carter, staatsgeschenken. veel documenten en waanzinnige documenten. Echt voor elk wat wils. En dat merk je meteen als Robert erg enthousiast begint te worden (-;
Learn More
Elke ochtend begin ik de dag met een cappuccino, maar vrijdagmiddag en zaterdag en zondag is het voor mij echt een klein Starbucks feestje. In het weekend brunch ik daar. Met een capo-tje, een chocolade croissant en een yoghurt met honing. Ik kan daar al de hele week naar uit kijken. Zo lekker. En natuurlijk ga ik er (vanaf de auto) lopend naar toe. Ze kennen me daar dan ook allemaal. Maar ja, ik heb dan ook een gouden kaart van Starbucks!
Learn More
Recente reacties