Op 1 september 2012 trouwden (tante) Priscilla Hart Nibbrig en (oom) Frank van Meeuwen. Een prachtig feest, waar ik – als altijd strak in het pak – bijna net zo straalde als het bruidspaar.
Kerst is elk jaar een hoogtepunt. Met Oma Joke, Dominique en papa en de andere kerstdag met Oma Cecile en mijn ooms, tantes, neven en nichten. Het afgelopen jaar was een topjaar – ook qua cadeaus. Zoals deze Kever die sprekend op mijn echte Lucy uit 1960 lijkt. Dominique had hem voor mij gevonden in Parijs. Van mij mag het wel drie keer Kerstmis per jaar zijn!
Het was opa’s voorlaatste verjaardag. Het ging al even iets minder met opa, maar elk bezoek aan hem was een klein feestje. Op de foto sta ik met hem en papa in het verzorgingshuis waar opa de laatste jaren woonde. Opa was echt een held en voorbeeld voor mij. Hij stond altijd voor iedereen klaar, was erg altruïstisch en zo waanzinnig lief. Opa Huub was stamhouder, papa is stamhouder en ik ben het. Wij zijn alledrie de enige jongens in de gezinnen....
Het was een lange papa-en-zoon reis in de zomer van 2005. We gingen eerst naar Washington DC. Van daarduit vlogen we naar Los Angeles, toen naar Mexico City en van daar uit gingen we onder meer naar Oaxaca en de piramides van Teotihucan. Waanzinnig! En toen nog terug via Los Angeles, Grand Canyon, Hoover dam, Las Vegas, Phoenix (route 66), Palm Springs en uiteindelijk weer Amsterdam. Vreemd eigenlijk dat de Maya een balspel hadden waarbij een stenen bal...
Wat kan de natuur overweldigend zijn en jij als men dan een klein wezentje. Dat gevoel bekruipt je als je over de Grand Canyon uit kijkt. Geweldig. Indrukwekkend.
Oma Cecile is in 2013 maar liefst 85 geworden en heeft ons allemaal meegenomen naar Istanboel. Voor ons – neven en nichten – dan ook de allerbeste reden om een speciaal lied te schrijven en te zingen. Compleet met danspasjes – hoewel die niet altijd synchroon gingen. Het lied: Oma Cecile op de muziek van Oh Champs Élysées….
Max werd dit jaar 21 en dus hadden we een spetterend 21 diner in Den Haag. Het zijn leuke jongens, maar om dan allemaal ook meteen met een ADO strik op de foto te gaan, zou normaal gesproken iets te ver gaan. Maar voor goede vrienden heb je iets over. Vandaar eenmalig maar met verve: in smoking met strik in ADO kleuren!
Het was nog voor mijn oude kamer op de Olympiakade. Dominique, kater Pim en ik. Pim is de afgelopen tijd met mij mee verhuisd, maar heeft in mei nieuw onderdak gevonden bij Dominique en papa. Het wonen op een etage zonder tuin was voor Pim net iets teveel van het goede. Nu maakt Pim nog steeds mijn oude buurt onveilig met collega-kater Ginger van de buren. Twee vrienden die onafscheidelijk zijn geworden.
Met papa mijn eerste scheerspullen gekocht bij Flris in Londen, maar daarna is het wel tijd voor de eerste scheerbeurt. Met zeep en mes. Op deze foto kun je zien dat ik daarbij zelfs de neus heb ingezeept. Beter te veel dan te weinig toch?
Best een goed idee van mij: een profielwerkstuk maken over John Lennon en papa zeggen dat het wel erg goed zou zijn voor de kwaliteit van het werkstuk als ik (samen) met hem naar Liverpool zou gaan. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, dus het volgende weekend vlogen wij al. Een topweekend werd het. Met bezoek aan alle ‘heilige’ plekken. Maar ook gesprekken met mensen die John Lennon ook echt gekend hebben. En het eindcijfer voor het...
Tsja het is een foto van mij, maar om nu afgebeeld te worden als een soort Swim Magazine onderwaterduikertje met natte haren gaat misschien iets te ver. Maar toegegeven: het is een mooie foto en ik sta er op.
Elk jaar ga ik met papa in principe naar de Conventie van Franchise Services in Amerika. Die wordt steeds in andere Amerikaanse steden gehouden. In 2012 was het in Baltimore. Op de foto sta ik met Dominique en papa tussen de presidents en CEO van Franchise Services Inc. Don Lowe (rechts) en Jim Rogers, de baas van KOA – Kampgrounds of America (links). Mannen die me heel wat tips hebben gegeven voor mijn studietijd in de VS.
On ne subit pas l'avenir, on le fait.
Men ondergaat de toekomst niet, men maakt haar. (Georges Bernanos)
Ik heb er weer één te pakken! Een van de (nog resterende) 11 grijze borstharen van papa. Ik had met hem afgesproken dat ik ze er allemaal, stuk-voor-stuk, uit mocht trekken met mijn rechterhand. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan en ik heb vandaag mezelf overtroffen. Met één beweging had ik een grijze haar tussen duim en wijsvinger van mijn rechterhand en ineens hoorde ik een gilletje. Tsja: ik had hem te pakken! Nu heeft papa nog maar 10 borstharen en ik kan je zeggen dat die ook snel zullen sneuvelen. Maar mijn rechterhand: die wordt steeds beter!
Learn More
In het februarinummer van het Tijdschrift voor de Revalidatiegeneeskunde (het vakblad voor revalidatieartsen) staat een interview met papa over onze ervaringen met de revalidatie bij hersenletsel. Papa vindt dat de patiënt niet echt centraal staat, maar veel meer de beperkingen die er zijn in revalidatiecentra. Zoals het budget, de beschikbaarheid van voldoende goede therapeuten, de kennis over effectieve behandeling van jongeren, de intensiteit van programma’s etc.
Toch is hij niet negatief, want hij zegt dat er heel veel talent in Nederland is. Maar ook dat artsen het medisch belang centraal moeten stellen en niet de kosten. Er kan nog heel wat verbeteren. Wat allemaal? Dat kun je zelf lezen in het interview. Als je hier klikt, komt het hele artikel van 4 pagina’s op je scherm.
Learn More
Het was feest in Roffa! Ik was bij de première van de Oase Bar in het Oude Luxor. Echt waanzinnig leuk. Met Joke Bruijs en Gerard Cox. Zulke lieve mensen met waanzinnige humor. Een programma met liedjes, met moppen, met rauwheid en tederheid tegelijkertijd. Ik heb erg genoten. Ook van het werk van Dominique die de kostuums heeft gedaan voor de show. Goed gelukt.
Na afloop heerlijk gefeest met iedereen. Dan merk je dat Rotterdam toch echt anders is dan Amsterdam. En ik moet zeggen: Roffa is bet okay. Meer dan okay. Het was er echt leuk!
Learn More
Professor Peerdeman heeft mij zes van de acht keer geopereerd, dus toen zij mij vroeg om haar te assisteren bij een college voor derdejaars geneeskunde studenten zei ik meteen ja. Vrijdag was het zo ver. Op naar de VU en alle vragen van haar en de studenten beantwoorden. Professor Peerdeman zei dat ze trots op me was. Veel studenten vroegen zich af hoe ik me nu na het ongeluk voel. Soms is het best moeilijk, maar ik ben blij dat het zo goed gaat – ook al duurt het mij te lang. Na afloop van het college ben ik met Hidde de stad in gegaan. Filmpje gepakt op het Leidseplein en lekker gegeten bij Sumo. Daar had ik erg veel zin in!
Learn More
Vrijdag 5 februari heb ik weer een boeking! Dan mag ik iets terugdoen voor de lieve professor Saskia Peerdeman die 6 van mijn 8 operaties heeft gedaan in het VUmc. Mevrouw Peerdeman is daarna professor geworden (zal toch niet door mij komen (-; ) en ze geeft die vrijdag een college over hersenletsel in de VU. Zij heeft mij gevraagd of ik ook wat wil zeggen tegen haar studenten. En natuurlijk heb ik ja tegen haar gezegd. Wel spannend, want het brengt me een stukje terug in de tijd toen ik nog maar net aan het bijkomen was uit mijn coma. Op de foto lig ik in het VUmc zo’n 10 maanden na mijn ongeluk voor de allerlaatste operatie.
Learn More
Het afgelopen weekend was het de conventie van Multicopy in Vianen. Erg leuk omdat ik er veel mensen ken. Ik zat tijdens het diner erg goed. Tussen Elizah Withaar en Daniëlle Kuypers. Had slechter gekund toch? Heel lekker gegeten, veel gelachen en… uiteindelijk zijn we ook nog wat gaan dansen. Nu dans ik nu niet als een kleine Noerejev maar ik kan wel behoorlijk ritmisch mee bewegen, meezingen en lol maken. En dat is goed gelukt!
Learn More
Kijk, dat klinkt nog eens. CIMT, dat is de nieuwe therapie die ik er de komende zes weken’ bij’ doe in Reade. Drie dagen van ’s ochtends vroeg tot ’s middags (bijna) laat. Want het is zelfs met huiswerk.
Wat is CIMT? Dat is een therapie waarbij mijn beste arm en hand (links dus) wordt uitgeschakeld met een handschoen waarmee je echt helemaal niks kunt doen. Dus moet ik alles met rechts doen. Pakken, eten, schrijven, schaven. En dat valt niet mee omdat mijn rechterarm en -hand nu eenmaal nog niet echt olympisch zijn. Met CIMT moet dat uiteindelijk wel veel beter worden.
Hoe frustrerend het ook is, hoe blij ik ben dat ik deze therapie kan volgen. Hopelijk gaat het snel goed, zodat ik iedereen in maart in Atlanta bij het Shepherd kan verrassen en verbazen. Want dan ga ik weer een aantal weken terug.
Learn More
Er waren maar liefst 550 bezoekers bij de Masterclass Hersenletsel waar ik
samen met prof. Erik Scherder heb gesproken. Iedereen vroeg me of ik niet zenuwachtig was, maar dat was ik helemaal niet. Professor Scherder (Erik voor mij) stelde me een heleboel vragen op het podium. Als ik sprak was het muisstil (tenminste dat twitterde een aantal bezoekers die erbij waren).
Ik vind het erg prettig dat ik mijn ervaringen en mening kan delen. Als dat goed is voor anderen met hersenletsel dan wil ik – bij wijze van spreken – wel elke dag optreden. Hoewel ik het gek blijf vinden dat iedereen mij als zo bijzonder ziet. Terwijl het niets meer (of minder was) dan gewoon hard werken bij de revalidatie.
Learn More
Met Do zondagmiddag even naar Chicago geweest. Het schijnt een klassieker onder musicals te zijn, maar ik heb erg genoten van de voorstelling. Prachtig. Ook de kostuums (-;
Dat is nou typisch New York. Elke dag lange rijen om binnen te komen. De kaartjes zijn best duur, maar alle voorstellingen lijken wel helemaal uitverkocht.
Learn More
We waren net op tijd een lekker lang weekend in New York. Een paar dagen later hadden we niet meer kunnen vertrekken door de sneeuwstorm (jammer eigenlijk). We zaten op Broadway, vlakbij Times Square. Lekker veel gedaan, gezien en gegeten.
Naar het Metropolitan geweest natuurlijk. Naar Chicago (de musical) maar ook naar People’s Improv Theatre. Naar het Ground Zero museum (indrukwekkend!), naar een paar winkels (ook een heel bijzondere snoepwinkel die uit 1850 lijkt te komen) en veel veel meer. Wat is New York een geweldige stad. Ik zou er in 2013 zijn gaan studeren en wonen – maar net ervoor kreeg ik mijn ongeluk. Ik wil er later werken. In 2018 ga ik er de marathon lopen. Nee, New York is echt mijn stad.
En dan het eten. Natuurlijk ook even bij Ted’s een bizonsteak, maar ook bij Beauty & Essex, Rue 57, de Met, een deli, Applejack Diner en veel meer. Het leven is er best goed kan ik je zeggen. Maar wel duur. Dat dan weer wel.
Learn More
Op 21 januari treedt ik op in Zwolle. Samen met prof. Erik Scherder en prof. Caroline van Heugten. Een Masterclass voor specialisten in hersenletsel. Centraal staat de vraag wat het perspectief is van mensen met hersenletsel als ze weer thuis zijn.
Prof. Scherder gaat daar samen met mij over vertellen. Over dat het niet altijd makkelijk is, over het belang van intensieve revalidatie, over vooruitgang, over hard werken, over… Tsja. Jammer dat er geen plaats meer vrij is. De organisator moest al naar een grotere zaal uiwijken omdat er meer dan 500 aanmeldingen zijn.
Wel spannend. En o ja… Artsen en zorgprofessionals krijgen drie studiepunten als ze naar ons verhaal komen luisteren.
Learn More
Ik ben er al helemaal klaar voor: donderdag ga ik met Dominique en papa voor een paar dagen naar New York. De stad waar ik zou gaan studeren, waar ik ooit wil wonen en waar ik in 2018 de marathon wil lopen.
Ik heb er erg veel zin in. We hebben al een leuk restaurant geboekt, we gaan naar het nieuwe 9/11 museum en voor de rest zien we wel. Ik was er drie jaar geleden nog met papa. Nu is het vast weer anders. Als iemand nog tips heeft: graag!
Learn More
Recente reacties