Op 1 september 2012 trouwden (tante) Priscilla Hart Nibbrig en (oom) Frank van Meeuwen. Een prachtig feest, waar ik – als altijd strak in het pak – bijna net zo straalde als het bruidspaar.
Kerst is elk jaar een hoogtepunt. Met Oma Joke, Dominique en papa en de andere kerstdag met Oma Cecile en mijn ooms, tantes, neven en nichten. Het afgelopen jaar was een topjaar – ook qua cadeaus. Zoals deze Kever die sprekend op mijn echte Lucy uit 1960 lijkt. Dominique had hem voor mij gevonden in Parijs. Van mij mag het wel drie keer Kerstmis per jaar zijn!
Het was opa’s voorlaatste verjaardag. Het ging al even iets minder met opa, maar elk bezoek aan hem was een klein feestje. Op de foto sta ik met hem en papa in het verzorgingshuis waar opa de laatste jaren woonde. Opa was echt een held en voorbeeld voor mij. Hij stond altijd voor iedereen klaar, was erg altruïstisch en zo waanzinnig lief. Opa Huub was stamhouder, papa is stamhouder en ik ben het. Wij zijn alledrie de enige jongens in de gezinnen....
Het was een lange papa-en-zoon reis in de zomer van 2005. We gingen eerst naar Washington DC. Van daarduit vlogen we naar Los Angeles, toen naar Mexico City en van daar uit gingen we onder meer naar Oaxaca en de piramides van Teotihucan. Waanzinnig! En toen nog terug via Los Angeles, Grand Canyon, Hoover dam, Las Vegas, Phoenix (route 66), Palm Springs en uiteindelijk weer Amsterdam. Vreemd eigenlijk dat de Maya een balspel hadden waarbij een stenen bal...
Wat kan de natuur overweldigend zijn en jij als men dan een klein wezentje. Dat gevoel bekruipt je als je over de Grand Canyon uit kijkt. Geweldig. Indrukwekkend.
Oma Cecile is in 2013 maar liefst 85 geworden en heeft ons allemaal meegenomen naar Istanboel. Voor ons – neven en nichten – dan ook de allerbeste reden om een speciaal lied te schrijven en te zingen. Compleet met danspasjes – hoewel die niet altijd synchroon gingen. Het lied: Oma Cecile op de muziek van Oh Champs Élysées….
Max werd dit jaar 21 en dus hadden we een spetterend 21 diner in Den Haag. Het zijn leuke jongens, maar om dan allemaal ook meteen met een ADO strik op de foto te gaan, zou normaal gesproken iets te ver gaan. Maar voor goede vrienden heb je iets over. Vandaar eenmalig maar met verve: in smoking met strik in ADO kleuren!
Het was nog voor mijn oude kamer op de Olympiakade. Dominique, kater Pim en ik. Pim is de afgelopen tijd met mij mee verhuisd, maar heeft in mei nieuw onderdak gevonden bij Dominique en papa. Het wonen op een etage zonder tuin was voor Pim net iets teveel van het goede. Nu maakt Pim nog steeds mijn oude buurt onveilig met collega-kater Ginger van de buren. Twee vrienden die onafscheidelijk zijn geworden.
Met papa mijn eerste scheerspullen gekocht bij Flris in Londen, maar daarna is het wel tijd voor de eerste scheerbeurt. Met zeep en mes. Op deze foto kun je zien dat ik daarbij zelfs de neus heb ingezeept. Beter te veel dan te weinig toch?
Best een goed idee van mij: een profielwerkstuk maken over John Lennon en papa zeggen dat het wel erg goed zou zijn voor de kwaliteit van het werkstuk als ik (samen) met hem naar Liverpool zou gaan. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, dus het volgende weekend vlogen wij al. Een topweekend werd het. Met bezoek aan alle ‘heilige’ plekken. Maar ook gesprekken met mensen die John Lennon ook echt gekend hebben. En het eindcijfer voor het...
Tsja het is een foto van mij, maar om nu afgebeeld te worden als een soort Swim Magazine onderwaterduikertje met natte haren gaat misschien iets te ver. Maar toegegeven: het is een mooie foto en ik sta er op.
Elk jaar ga ik met papa in principe naar de Conventie van Franchise Services in Amerika. Die wordt steeds in andere Amerikaanse steden gehouden. In 2012 was het in Baltimore. Op de foto sta ik met Dominique en papa tussen de presidents en CEO van Franchise Services Inc. Don Lowe (rechts) en Jim Rogers, de baas van KOA – Kampgrounds of America (links). Mannen die me heel wat tips hebben gegeven voor mijn studietijd in de VS.
On ne subit pas l'avenir, on le fait.
Men ondergaat de toekomst niet, men maakt haar. (Georges Bernanos)
Het zit er op: de uitzending Geef om je Hersenen. Bijna 900.000 mensen hebben gekeken en bijna 12.000 nieuwe donateurs hebben zich opgegeven voor de Hersenstichting. Prachtig! En wat goed om ook andere mensen te ontmoeten die boordevol hoop omgaan met een hersenprobleem.
Ik was er gelukkig met Charlotte, Martijn en Johan. Plus Dominique en papa. En al die lieve mensen van het programma en omroep Max. Er moet veel gebeuren en er kan ook veel gebeuren voor mensen met een hersenprobleem. Voor mij ligt de nabije toekomst in Amerika waar ze – in tegenstelling tot in Nederland – heel gespecialiseerde mogelijkheden hebben voor jong volwassenen zoals ik. Die moeten er ook in Nederland komen en daar zal ik me heel hard voor gaan maken. Iedereen moet goede kansen hebben op een mooi en zinvol leven.
Gelukkig hebben we wel specialisten als dr. Henk Eilander, professor Erik Scherder en dr. Peerdeman die hun uiterste best doen om dit allemaal mee mogelijk te maken.
Wil je de uitzending zien? Klik dan hier: Uitzending Geef om je Hersenen. Mijn reportage start rond 15:30′
Learn More
Woensdag 2 april: voor het eerst in bijna een jaar weer naar het zwembad! Wat was dat geweldig! Je voelt je vrij, je drijft lekker in het warme water en je je voelt je helemaal het mannetje. Papa is met mij meegegaan en we hebben samen heel wat rondjes gemaakt in het zwembad van Reade. Aan het eind hebben we in twee kleine teams van elk vier man nog waterkorfbal gespeeld. Mijn team heeft niet gewonnen en niet verloren. het werd 3-3. En zonder op te willen scheppen (maar toch): twee doelpunten zijn door mij gemaakt!
Learn More
Wat is dat lekker: fietsen in het Vondelpark e3n dat met het eerste lentezonnetje in maart. Samen met de sportleraar van Reade fiets ik een heel rondje – bijna vier kilometer. En als het aan mij lag, zouden het ook zo twee rondjes kunnen worden. Heerlijk dat gevoel van vrijheid! Kijk onder het kopje video’s en zie mij live in actie!
Learn More
Dat was even wennen: Dominique die zondagochtend met de schaar van kapper Geert binnenkwam om mijn ‘matje’ weg te halen en mijn kapsel – na alle operaties – weer een beetje te fatsoeneren. Ik moet zeggen: het is goed gelukt. Hoewel het natuurlijk even wachten is tot alles weer goed is aangegroeid en de ‘echte’ kapper langs komt. Dan ben ik weer helemaal de oude. Kan niet wachten…
Learn More
Daan gaat goed. Heel erg goed! Nu de botlap weer op zijn plek is, ziet Daan er niet alleen top uit, hij spreekt ook veel beter. De woordenschat van Daan lijkt al wel verdriedubbeld. De zinnen zijn beter, de antwoorden alerter en de humor is – als altijd – onverslaanbaar. Wat we allemaal hoopten – maar niet zeker wisten – is gelukkig dit keer uitgekomen. Nu dr. Peerdeman en haar team de schedel van Daan weer helemaal op orde hebben, staat Daan weer aan het begin van een nieuwe periode waarin hij weer grote sprongen gaat maken. Daan is er klaar voor en ook de mensen om hem heen. Vrienden, familie, therapeuten, artsen, verpleegkundigen… iedereen! Daan is in high spirits. Nog even het verband – wat hem tot de Sultan van het VUmc maakt – en dan nog even een beschermende helm en dan op naar de toekomst!
Learn More
Zaterdag was een prachtdag. Nevil, Martijn, Johan en Hidde kwamen ’s middags en we hebben heerlijk in het Vondelpark thee gedronken. Ik was helemaal ‘high spirits’. Zeker ook toen we daarna nog een klein hapje hebben gegeten bij Peper en Zout. Deze week heb ik ook te horen gekregen dat ik helemaal klaar ben voor mijn volgende – en hopelijk laatste – operatie. Die zal begin februari worden gedaan door dr Peerdeman. Iedereen verwacht er veel van. Ik ook natuurlijk. Want het zou wel fijn zijn als ik in elk geval de operatiekamer in het ziekenhuis voor altijd achter me dicht kan laten trekken… Op de foto sta ik met Martijn. Iedereen zegt dat ik er goed uitzie en wie ben ik om dat te ontkennen (-;
Learn More
En ja hoor… voor de elfde keer in rij heb ik de boon gevonden in de Driekoningentaart. Geluk? Misschien, maar ze zeggen ook wel dat de boon de Koning zelf opzoekt. Dus op 6 januari 2014 heb ik weer de gouden kroon gekregen. Jammer voor alle anderen die wel de taart, maar niet de kroon hebben mogen proeven… PS Ik houd er niet minder om van jullie hoor!
Learn More
Tweeduizendveertien wordt helemaal mijn jaar! Dat voel ik aan alles. Het afgelopen jaar was dat in veel opzichten niet, maar tegelijkertijd ook weer wel. Het was het jaar van de mooie, krachtige vriendschappen. Daar ben ik zo blij mee. Oud en Nieuw heb ik in Reade gevierd met Dominique en papa, met Esther, Evert, Robert en oom Peter. We hadden lekkere hapjes, een gigantische fles prosecco voor de oudjes en voor mij die altijd zo lekkere Champomy – waar ik wel twee flessen van heb leeggedronken!
Natuurlijk wens ik iedereen een heel mooi 2014 toe! Vol met leuke, lieve, mooie, ontroerende, ontdekkende momenten. Maar ook met kleine en grotere wondertjes. Ik ga er voor! Jij ook? Alles liefs, Daan.
Learn More
Tweede Kerstdag, 13:00 uur. Ik ga voor het eerst sinds ruim een half jaar even terug naar huis. Een rolstoeltaxi komt me ophalen, samen met Dominique. En dan ben ik tien minuten later weer in de Olympiastraat. Oma en papa wachten me op. De kerstboom staat er als altijd. Er liggen pakjes onder voor ons allemaal. We lunchen samen, lachen en voelen het echte gevoel van Kerst. Zoals we dat al 20 jaar samen vieren. Het is zo bijzonder. Om 16:00 uur gaan we weer terug naar Reade. Maar wel met een heel vette glimlach op mijn gezicht.
Learn More
Dat was smikkelen met Kerst thuis. Omdat ik even licht moet eten had papa bij Wiebe een kanjer van een kreeft gehaald. Toen Wiebe hoorde dat-ie voor mij was, heb ik hem van Wiebe gekregen (dankjewel Wiebe). Hij was voor ons viertjes bedoeld, maar heel eerlijk: ik heb alletwee de poten en de scharen zelf opgesmikkeld. Jammie!
Learn More
Eindelijk waren we weer even bij elkaar: mijn zwarte kater Pim en ik. Hij heeft een goed huis bij Dominique en papa want hij is best een beetje aangekomen. Maar gelukkig herkende Pim mij als zijn échte baasje. Zo lekker om hem weer even te kunnen knuffelen. Ik heb hem maar niet verteld van mijn vis Vissa op Reade (-;
Learn More
Dat was even schrikken toen mijn ‘Haagse’ vriemnden met een heftig zwaar cadeau op mijn verjaardagsfeest aan kwamen zetten. Eenmaal uitgepakt bleek het een aquarium te zijn met een prachtige vis. Een beauty. Hij – of zij – is mijn nieuwste vriend. Hij staat in de woonkamer op mijn afdeling in Reade. Elke dag krijgt hij eten van mij en mijn vrienden hebben beloofd hem regelmatig te verschonen. Ben zo blij met mijn vis! Ik vertel je graag hoe hij heet.
Learn More
Recente reacties