Op 1 september 2012 trouwden (tante) Priscilla Hart Nibbrig en (oom) Frank van Meeuwen. Een prachtig feest, waar ik – als altijd strak in het pak – bijna net zo straalde als het bruidspaar.
Kerst is elk jaar een hoogtepunt. Met Oma Joke, Dominique en papa en de andere kerstdag met Oma Cecile en mijn ooms, tantes, neven en nichten. Het afgelopen jaar was een topjaar – ook qua cadeaus. Zoals deze Kever die sprekend op mijn echte Lucy uit 1960 lijkt. Dominique had hem voor mij gevonden in Parijs. Van mij mag het wel drie keer Kerstmis per jaar zijn!
Het was opa’s voorlaatste verjaardag. Het ging al even iets minder met opa, maar elk bezoek aan hem was een klein feestje. Op de foto sta ik met hem en papa in het verzorgingshuis waar opa de laatste jaren woonde. Opa was echt een held en voorbeeld voor mij. Hij stond altijd voor iedereen klaar, was erg altruïstisch en zo waanzinnig lief. Opa Huub was stamhouder, papa is stamhouder en ik ben het. Wij zijn alledrie de enige jongens in de gezinnen....
Het was een lange papa-en-zoon reis in de zomer van 2005. We gingen eerst naar Washington DC. Van daarduit vlogen we naar Los Angeles, toen naar Mexico City en van daar uit gingen we onder meer naar Oaxaca en de piramides van Teotihucan. Waanzinnig! En toen nog terug via Los Angeles, Grand Canyon, Hoover dam, Las Vegas, Phoenix (route 66), Palm Springs en uiteindelijk weer Amsterdam. Vreemd eigenlijk dat de Maya een balspel hadden waarbij een stenen bal...
Wat kan de natuur overweldigend zijn en jij als men dan een klein wezentje. Dat gevoel bekruipt je als je over de Grand Canyon uit kijkt. Geweldig. Indrukwekkend.
Oma Cecile is in 2013 maar liefst 85 geworden en heeft ons allemaal meegenomen naar Istanboel. Voor ons – neven en nichten – dan ook de allerbeste reden om een speciaal lied te schrijven en te zingen. Compleet met danspasjes – hoewel die niet altijd synchroon gingen. Het lied: Oma Cecile op de muziek van Oh Champs Élysées….
Max werd dit jaar 21 en dus hadden we een spetterend 21 diner in Den Haag. Het zijn leuke jongens, maar om dan allemaal ook meteen met een ADO strik op de foto te gaan, zou normaal gesproken iets te ver gaan. Maar voor goede vrienden heb je iets over. Vandaar eenmalig maar met verve: in smoking met strik in ADO kleuren!
Het was nog voor mijn oude kamer op de Olympiakade. Dominique, kater Pim en ik. Pim is de afgelopen tijd met mij mee verhuisd, maar heeft in mei nieuw onderdak gevonden bij Dominique en papa. Het wonen op een etage zonder tuin was voor Pim net iets teveel van het goede. Nu maakt Pim nog steeds mijn oude buurt onveilig met collega-kater Ginger van de buren. Twee vrienden die onafscheidelijk zijn geworden.
Met papa mijn eerste scheerspullen gekocht bij Flris in Londen, maar daarna is het wel tijd voor de eerste scheerbeurt. Met zeep en mes. Op deze foto kun je zien dat ik daarbij zelfs de neus heb ingezeept. Beter te veel dan te weinig toch?
Best een goed idee van mij: een profielwerkstuk maken over John Lennon en papa zeggen dat het wel erg goed zou zijn voor de kwaliteit van het werkstuk als ik (samen) met hem naar Liverpool zou gaan. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, dus het volgende weekend vlogen wij al. Een topweekend werd het. Met bezoek aan alle ‘heilige’ plekken. Maar ook gesprekken met mensen die John Lennon ook echt gekend hebben. En het eindcijfer voor het...
Tsja het is een foto van mij, maar om nu afgebeeld te worden als een soort Swim Magazine onderwaterduikertje met natte haren gaat misschien iets te ver. Maar toegegeven: het is een mooie foto en ik sta er op.
Elk jaar ga ik met papa in principe naar de Conventie van Franchise Services in Amerika. Die wordt steeds in andere Amerikaanse steden gehouden. In 2012 was het in Baltimore. Op de foto sta ik met Dominique en papa tussen de presidents en CEO van Franchise Services Inc. Don Lowe (rechts) en Jim Rogers, de baas van KOA – Kampgrounds of America (links). Mannen die me heel wat tips hebben gegeven voor mijn studietijd in de VS.
On ne subit pas l'avenir, on le fait.
Men ondergaat de toekomst niet, men maakt haar. (Georges Bernanos)
Dat is nou zo leuk aan Disney: zelfs bij de whirlpool is een lift, zodat ik er gemakkelijker in kan komen – en eruit kan gaan. Samen met Dominique en Charlotte was het lekker chillen in het water in Californië. Met een hoedje op tegen de zon, zag ik er lekker Amerikaans uit (-; Maar wel genieten kan ik zeggen. Jammer dat we maar een paar dagen vakantie hebben in Disneyland.
Learn More
Ik wil eigenlijk mijn gezicht niet meer wassen: ik ben gekust door de enig echte Mini Mouse. In het echte Disneyland in Anaheim. We hadden een prachtig feest met FSI en daar waren ze ineens. Tijdens het Awards Dinner, waar ik elke keer aan tafel ben opgestaan als er weer een belangrijke Award werd uitgereikt. Als je het kunt, moet je het ook doen heeft Charlotte tegen me gezegd. En ze heeft gelijk!
Learn More
Mijn eerste vakantie sinds april 2013: samen met Charlotte, Dominique en papa in Disneyland in Anaheim. Het oer-Disneyland dat in 1955 werd geopend. Nou… het is genieten. Zeker met al mijn vrienden van FSI die er zijn. De eerste avond hadden we al meteen een welkomstparty. Met echt erg lekkere happen en drankjes. En bovenal veel lol, vriendschap en onbekommerd genieten!
PS: De man met de puntmuts: dat ben ik. En het prinsesje met flapoortjes rechts, dat is Charlotte.
Learn More
De week is begonnen. Maandag was het weer een lekker drukke dag. Veel therapie, maar iedereen was blij verrast toen Dominique de therapeuten vertelde over hoe ik in de ogen van iedereen vooruit ben gegaan. Dit weekend heb ik de rolstoel vaak in de auto of naast de bank gelaten. Ik wilde gewoon zelf lopen. Wel met de vierpoot – hoewel ik even dacht dat ik het ook zonder kon proberen, maar zo ver ben ik nog niet.
Natuurlijk was er weer de ochtend cappuccino en iedereen vindt dat ik nog gemotiveerder dan ooit ben. Misschien komt dat wel omdat ik woensdag even een paar dagen op vakantie ga naar Disneyland in Californië. Het eerste park. Ik ken Parijs, Hong Kong, maar nog niet the Original. Papa is er al voor zijn werk en ik vlieg dan samen met Dominique en Charlotte in. Het is nog wel een vlucht van vier-en-een-half uur.
Vanavond heb ik weer lekker in het appartement gegeten. Gevulde groente. Lekker en gezond. En daarna terug naar Shepherd voor een rustige nacht slapen.
Dinsdag was mijn laatste revalidatiedag van de week. Heb een geweldig goed gesprek gehad met de therapeuten die er erg in geloven dat ik nog heel veel verder kan komen. Binnenkort komen ze daar officieel op terug maar het ziet er naar uit dat ik nog langer in het Shepherd kan blijven. Daar ben ik zo blij om omdat ik het hier nu een beetje als thuis voel. Ik voel me hier lekker. Met echt heel aardige mensen om me heen die samen met mij werken aan mijn toekomst. En die wordt mooi kan ik beloven!
Ik ben nog met mijn collega revalidanten uit gaan eten. Het was een mooie dag op dit gebied. ‘S Ochtends waren we ook met zijn allen erop iit gegaan naar Starbucks. Kon iedereen zien hoe ik zonder rolstoel me redde.
Woensdag vroeg opgestaan. Samen met Charlotte en Dominique op weg naar het vliegveld vior een korte vakantie in Disneyland in Anaheim in California. Het eerste echte Disneyland dat net zou oud is als papa.
Het was best een lange vlucht naar Los Angeles. Bijna vier-en-een half uur, we werden opgehaald door een grote auto die ons naar het Disneyland Hotel bracht. Daar is de FSI Conventie. Bijna iedereen kent mij en het was een hel warm welkom. Even uitgerust en vanaf zes uur begon een prachtige cocktailparty. Met lekker eten en veel bekenden. Don, Richard, Carolyn, John, Mary, Lee-Ann en natuurlijk Gerard, Jackie en de kids.
We hebben ons allemaal een beetje verkleed en overal was het Disney.
Donderdag moesten we vroeg opstaan omdat de opening van de Conventie al om acht uur begon en eerst moesten we ontbijten. Het was erg interessant, maar na de lunch toch weer lekker gaan rusten en genieten van Disneyland. ’s Avonds hadden we een speciale avond in Big Thunder. Erg leuk met ook een paar Disney figuren, zoals Woody, heerlijke buffetten en veel meer.
Vrijdag hadden we een dag voor ons zelf. Charlotte en ik hebben samen met Dominique en de Slotjes lekker aan hert zwembad gelegen en we zijn ook Disneyland in gegaan. Wel erg druk, maar toch met Charlotte een paar attracties gedaan. Om vier uur kwamen oom Harold en Dana uit Los Angeles. Die heb ik zelf twee keer bezocht toen ik met papa in Amerika was. De eerste keer toen ik vijftien was. Ze zijn speciaal voor mij gekomen en we hebben lekker gegeten en gepraat. Hun zoon Nand(je) werkt bij CSI Los Angeles en komt binnenkort mij opzoeken.
Zaterdag was het de laatste dag van de Conventie. Ik denk dat ik wel met meer dan honderd mensen heb gesproken. Ik geef ze nu ook allemaal mijn rechterhand. Daar kan ik steeds meer mee – ook al moet is ’s nachts best een vervelende brace daarvoor dragen. Maar het is de moeite waard! We hebben lekker gechilled in het park en aan het zwembad. Er waren zelfs liften in de whirlpool. Ik moet zeggen: alles is wel erg goed geregeld in Amerika voor als je wat extra hulp nodig hebt.
’s Avonds een heel mooi programma in Disneyland met FSI. Met ook Awards. Elke keer als er een Award werd uitgegeven ben ik opgestaan om te klappen. Ik kan het, dus waarom zou ik het niet doen. Lekker eten en een waanzinnig lekker alcoholbrij biertje voor de feestelijkheden. Ik ben jog met Mickey en Mini zelf op de foto gegaan. Compleet met een kus van Mini!
Daarna de mooiste kleurenshow gezien die ik ken: de World of Colors. Zo mooi! Ik heb er samen met Charlotte naar gekeken en we waren allebei erg onder de indruk.
Zondagochtend werden we opgehaald door een superlimo-bus. Ik kan het niet anders noemen. Alles kon er in. Koffers, rolstoel, wij… En toen terugvliegen naar Atlanta. De vlucht duurde vier-en-een-half uur en ging erg goed. Nog even een salade bij Chipotle (we hadden weer drie uur tijdsverschil) en terug naar Shepherd. Mijn kamer was er helemaal klaar voor. Even uitslapen tot 8 uur en maandag weer therapie. Van mij had de vakantie nog wel een paar dagen langer mogen duren, maar er is werk aan de winkel!
Learn More
Kijk, dit is de tuin waarop we uitkijken vanuit ons appartement. Best lekker toch? Er is een fontein, een gym, een zwembad en een lekkere barbecue plek waar we regelmatig zitten te eten.
Learn More
Dat was leuk zaterdagavond. Samen met Barrett en Lucius van de verpleging ben ik naar een American football game geweest. Niet naar de eredivisie om het zo te zeggen, maar naar de lokale club van Lucius. Te leuk. Het gaat er stevig aan toe, maar de sfeer is helemaal te gek. Was een leuke avond. Zeker na het eten met Charlotte en Dominique bij Outback. Toch altijd lekker zo’n steak – zeker in prettig gezelschap!
Learn More
Zaterdag met Charlotte en Dominique naar de Starbucks. Een heerlijke cappuccino. Maar… ik pak hem nu wel op met mijn linker- en met mijn rechterhand. Mijn rechterarm en -hand beginnen steeds meer mee te doen in mijn dagelijkse leven. Oefening baart kunst. Zo fijn!
O ja… bij Starbucks hier om de hoek laat ik de rolstoel in de auto, loop naar mijn tafel met de vierpoot en zit gewoon lekker in een stoel.
Learn More
Na een lange vlucht stond Charlotte vrijdag voor mijn deur in het Shepherd. Zo leuk om haar weer te zien! We bellen vaak, maar het is veel leuker om in het echt met elkaar te praten. We gaan een heleboel leuke dingen doen de komende twee weken. Gelukkig kon ze nog net Hidde zien, die later die avond jammer genoeg weer terugvloog naar Amsterdam. Maar hij vliegt dan ook een dag later weer door naar Bali. De wereld wordt steeds kleiner lijkt het wel.
Learn More
Via de Hersenstichting heb ik recent een kaart gekregen van een heel lieve anonieme mevrouw. Zij had mij op tv gezien en we hebben een aantal overeenkomsten. Daniël is haar naamdag, haar man is overleden op de dertiende (de dag van mijn ongeluk) en zij heeft een warme band met de Hersenstichting. Het was een erg lieve kaart en zij wilde graag iets aan mij overmaken voor een persoonlijk cadeautje. Helemaal voor mijzelf. Deze week ben ik erg door haar verrast! Ik wil deze mevrouw heel graag bedanken. Zeggen hoe goed haar bericht mij heeft gedaan – en dat zo’n mooi geschenk natuurlijk echt niet hoeft. Maar ook om met haar te praten. Ik hoop van harte dat u dit bericht leest en met mij contact opneemt. En ik ben erg aan te nadenken om iets blijvends voor mezelf te kopen. Dan houd ik altijd de herinnering aan een erg lieve mevrouw die mij – zo uit het niets – een heel warm hart toe draagt. Dank u wel!
PS. De foto is een deel van de afbeelding op de kaart. Zonnebloemen. Warm, fier en hoopgevend!
Learn More
Donderdag een hele middag in het water van het zwembad van het grote Shepherd gelopen. Met Hidde en Dominique en de therapeut. Hidde heeft ook onderwateropnamen gemaakt. Die kun je zien op deze link: http://youtu.be/5aDYh4bdfu8 of door te kijken op de pagina video’s. Het is hard werken, maar het gaat wel gemakkelijker. Ook op een klein trapje lopen waardoor ik ook helemaal op mijn rechterbeen moet staan. Kijk maar.
Learn More
Het is zover! De stichting Het Daan Theeuwes Fonds is vanochtend officieel opgericht en de ANBI status is aangevraagd. Het fonds dat naar mij is vernoemd heeft als doel de behandeling van jongeren en jongvolwassenen met niet-aangeboren-hersenletsel in Nederland op een hoger niveau te brengen zodat iedereen een betere kans op herstel kan maken zonder naar gespecialiseerde klinieken in het buitenland te hoeven.
Het fonds stimuleert en steunt onderzoek naar de behandeling van jongeren met NAH, maar wil ook de resultaten en de conclusies daarvan in de praktijk (laten) brengen door bij te dragen bij de implementatie van de uitkomsten.
Het beleidsplan wordt nu geschreven en in het bestuur zitten Dominique als voorzitter, Pieter van Doorne als secretaris, papa als penningmeester en Martijn Broersma als bestuurslid. Er is nog een vacature voor een vijfde bestuurder. Er liggen heel veel plannen en ideeën. Het beleidsplan wordt nu geschreven. Binnenkort meer. Ook op een eigen website: www.daantheeuwesfonds.nl. Wordt dus zeker vervolgd.
Learn More
Na een consult van zo’n twee uur bij een erg gespecialiseerde oogarts in Roswell heb ik twee brillen aangemeten gekregen. Eén waarmee mijn ogen meer rust krijgen bij het lezen en één die ik moet dragen als ik loop waardoor mijn gezichtsveld iets anders wordt en daardoor meer balans en stabiliteit krijg tijdens het lopen. De oogarts was heel aardig en is helemaal gespecialiseerd in oogproblemen en -kansen bij mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Van dit soort specialisten zijn er niet veel op de wereld. Het goede nieuws is dat het me helpt bij de revalidatie en – zoals ze zei – hopelijk is het tijdelijk gedragen genoeg om de hersenen zelf weer al het werk te laten doen.
Learn More
Recente reacties