Allemaal afstemmen op Tijd voor Max op woensdag 17 december. Op NPO 2 en het begint al om 17:40 uur. Het programma gaat voor een groot deel over jongeren met hersenletsel en wat er allemaal gedaan kan worden. Het programma wordt mede mogelijk gemaakt door de Hersenstichting die dit onderwerp inmiddels (gelukkig) hoog op de agenda heeft gezet.
In het programma kom ook ik aan bod. Samen met papa. We kijken terug naar de vorige aflevering van Geef om je Hersenen in het voorjaar en laten zien wat er allemaal mogelijk is na een half jaartje gespecialiseerde therapie zoals ik hier in Atlanta heb.
Kijken zou ik willen zeggen!
O ja… hier is alvast een voorproefje:
Learn More
Het is echt hard werken. Vroeg op en dan meestal drie uur achter elkaar fysieke therapie. Ik kan uit het diepst van mijn hart zeggen dat dat erg vermoeiend is. Veel lange loopoefeningen, stretchen, speciale fietsen voor armen en benen met elektrostimulatie, zwemmen, lopen zonder hulpmiddelen, werken aan de balans, krachtoefeningen, arm- en handoefeningen… de hele bups.
Maar ik doe het allemaal lachend en met veel plezier. Want niet alleen zijn de mensen leuk die mij begeleiden – het levert ook geweldige resultaten op. Dat merk ik natuurlijk niet van de een op de andere dag, maar wat mij erg goed doet is als mensen mij zeggen hoe ik vooruit ben gegaan. Of dat ik de rolstoel lekker in de auto laat en lopend mijn dingen doe. Of met mijn rechterhand de liftknop indruk, het licht aan doe, een paar toetsen van de laptop bedien en natuurlijk iedereen een hand geef.
Ik weet dat ik nog een lange weg moet gaan, maar dat doe ik graag. Heel graag. Ik ben dan ook zo blij dat er zoveel goede mensen om me heen zijn die mij begeleiden en stimuleren!
O ja… ik begin ook weer te werken aan de buikspieren (-;
Learn More
Mijn vader is nog niet weg of Dominique en ik zijn lekker gaan shoppen! Voor mij lekker een nieuw dik jack van Abercrombie. Zit heerlijk en is ook lekker warm. Hier in Atlanta kan het de ene dag 20 graden zijn, maar een dag later weer 10 graden of zelfs kouder. Maar dan ook weer omgekeerd. Vandaga lekker in mijn nieuwe jack na de therapie een koffie drinken bij Starbucks. Wat kan het leven mooi zijn!
Learn More
Alles is back to normal. De week is weer begonnen met een druk programma op zowel Shepherd Center als Shepherd Pathways. We gaan er nog strikter tegen aan. Met veel therapiesessies, veel oefeningen en ook thuis veel doen. Ik wil op mijn verjaardag echt iedereen verbazen dat ik weer een paar stappen verder ben gekomen.
Op dit moment ben ik met Dominique ook al bezig met de voorbereidingen voor mijn verjaardag. Ik weet in elk geval ook dat neef Nand en Sandra uit Washington over komen. Maar ook dat veel vrienden uit Atlanta komen en een aantal van mijn therapeuten. Ik kan niet wachten. Nog even en ik ben een kwart eeuw!
Vandaag lekker een koffie gedronken met Dominique in de Starbucks nadat we terugkwamen van de Shepherd. Was hard werken en dan is een capootje altijd lekker. Op naar huis en dan breinspelletjes doen.
Dinsdag een mooie dag in Pathways met Aunie en Nancy. Nancy is mijn counselor en met haar heb ik lange gesprekken over zaken die mij bezig houden. Daar heb ik heel veel aan omdat ik natuurlijk best wel wat te verwerken heb. En Aunie: dat is gewoon de leukste speech therapist van de hele wereld. Zij vindt dat ik erg vooruit ga. Elke dag opnieuw. Dat is natuurlijk erg leuk om te horen en daar ben ik dan ook best trots op. Dominique in ik zijn mijn verjaardag aan het voorbereiden. Er komen dan best veel mensen hoop ik.
Woensdag weer veel therapie. Met aan het eind van de dag weer lekker zwemmen. Het is meer lopen, maar de therapeut vindt dat ik ook weer moet leren zwemmen omdat dan mijn rechterarm wordt gedwongen om mee te doen. En mijn rechterbeen. Hij vindt het niet erg als het een beetje stuntelig gaat en ook met drijvers, maar het gaat gebeuren.
Wat lekker is van zwemmen op woensdag is dat ze die dag het water extra warm maken. Dat is lekker.
Met Do bizon steak gegeten (eindelijk weer eens) en veel in huis gedaan. Er is een lijstje van wat ik allemaal moet doen van de Shepherd. Van was opvouwen tot zelf ook dingen klaar maken om te eten. Ik ben ook de laatste hand aan het leggen aan een plafondtegel voor de Shepherd met daarop de Nederlandse vlag en een leuke tekst. Daar zal ik een foto van posten.
En nu is het al weer donderdag. De tijd vliegt als je iets ouder begint te worden (-; Na de therapiesessies ben ik samen met Dominique boodschappen gaan doen voor mijn verjaardag. We maken er ‘drinks and snacks’ van. En die snacks die ben ik nu allemaal aan het uitzoeken. Lekkere hapjes. Vis, vlees, quiches, groentetjes, kaasjes… de hele mikmak. Ik mag alleen niet alles voorproeven van Dominique en ik ben best blij dat papa past maandag invliegt, zodat ik zeker weet dat alle hapjes er dinsdag op mijn verjaardag nog zijn.
Vrijdag is als het goed is de mailing van de Hersenstichting verstuurd aan de donateurs die helemaal over mijn verhaal gaat. Ik ben zo blij dat er nu veel aandacht komt voor de kansen van jongeren en jongvolwassenen met hersenletsel. Dat werd tijd! Zeker omdat we weten dat er zoveel meer kan dan nu in Nederland gebeurt. Ik heb nu de kansen, maar die moet iedere jongere krijgen. Dat zijn we verplicht! Ik hoop dat iedereen gul blijft steunen.
Vrijdag heb ik een zware therapiedag gehad. Twee uur op het Shepherd, drie uur op Pathways. Daar had ik speech, muziek en de cognitiegroep. Ik ben best bevoorrecht dat ze me zo lang willen houden in Shepherd Pathways. Dat doen ze alleen omdat ze zien hoeveel ik nog vooruit ga. Gek eigenlijk dat ze dat in Nederland niet zo zagen.
Met Dominique lekker op stap geweest en thuis gegeten. Lekker tv kijken en dan naar bed. Ik ben best moe na al die therapie en het lopen. Wat dat betreft had een rolstoel toch voordelen. Maar lioever de stok. Of beter: helemaal niks. En dat gaat komen voorspelt iedereen me.
Zaterdag een lekker dagje gehad. Met veel spelletjes, er even op uit (lekker koffie gedronken bij Starbucks) en veel praatoefeningen gedaan. Je merkt wel dat je na zo’n week best even bij wilt komen en uit wil rusten. We hebben inmiddels al toezeggingen van ongeveer 20 mensen die op mijn verjaardag komen. Ik ben er klaar voor!
Zondag ook nog lekker op stap gegaan. Met Howard wilden we naar de Botanic Gardens, maar het was zo druk, dat we bij vrienden van hem thee zijn gaan drinken. Was een erg gezellige dag. Morgen komt papa weer. Kan ik hem weer lekker plagen…
Learn More
Mijn ‘”vaste” rolstoel is terug naar Nederland! Ik heb hem eigenlijk niet meer nodig. Voor de lange afstanden (en shoppen) heb ik een lichtgewicht stoel, maar eigenlijk loop ik alleen maar. Toen zaterdagavond papa op Atlanta met de rolstoel incheckte was dat eigenlijk een erg emotioneel moment. Daar stond die dan. De rolstoel. Met zijblad, voetensteun,. speciale zitting, aangepaste rug… Symbool van een periode die nu gelukkig voor een groot deel achter me ligt.
Het inchecken ging alleen niet zonder slag of stoot. De KLM in Atlanta vond dat we extra moesten betalen voor de rolstoel. En dat terwijl we als veelvliegers extra bagage mee mogen nemen, rolstoelen sowieso vrij zijn en de KLM in het afgelopen half jaar al ruim 35 dikbetaalde tickets dankzij mij heeft mogen verkopen. Gelukkig is na veel vijven en zessen de rolstoel toch meegegaan. En toen kwam nog een verrassing: een parkeerbon. Omdat we net iets te lang bij de incheckbalie hebben gestaan. Zo zie je maar, de rolstoel gaf zich niet zonder slag of stoot gewonnen. Maar ik heb er dan ook heel lang lekker in gezeten en ben er in op veel plekken geweest!
Learn More
We hebben hier in Atlanta voor een deel andere feestdagen dan in Nederland. Sinterklaas kennen we hier niet. Groot was dan ook mijn verrassing toen we na het avondeten ineens allerlei Sinterklaas lekkernijen op tafel kregen. Van pepernoten tot banketstaaf; van marsepein tot chocoPieten. En… er stonden pakjes in de schoenen! Zo lief en leuk. Van een heleboel verschillende Sinten. Met rijmpjes en leuke wensen. Een klein pillendoosje met mijn naam met pepermunstjes erin; een paar sokken, een CD, een kraslot, een trui, een paar kerstsokken… Zo lief allemaal. Ook per mail kwamen gedichten van SInt en Piet.
Vanuit Atlanta roep ik dan ook hard door de schoorsteen: dank u Sinterklaasjes!
Learn More
Recente reacties