Vandaag – woensdag 17 december – was ik om 17:40 op tv in Tijd voor Max. Het programma ging helemaal over hersenletsel door een ongeval. Ik zag ook Even terug, die ik nog ken uit de Leijpark. Hij was veel verder dan ik en ik hoopte toen dat ik ooit zo ver zou komen als hij. Als je op deze link klikt zie je een stukje over papa en mij: Max uitzending. Er hebben bijna 490.000 mensen gekeken!
Gelukkig vinden steeds meer professionals in Nederland dat er andere mogelijkheden moeten komen om – vooral ook jongeren – beter en succesvoller te behandelen. Niet iedereen heeft de kans zoals ik om naar Amerika te gaan en we zijn het verplicht aan iedereen om ervoor te zorgen dat iedereen de maximale herstelmogelijkheden krijgt.
Op de website van Tijd voor Max staat letterlijk: “Soms is er meer mogeljk dan we denken, dat bewijst Daan. Daan heeft hersenletsel en heeft een revalidatie op maat gekregen. Het werkt voor hem en dat moet voor iedereen in Nederland beschikbaar zijn. Maar hoe is dat te realiseren?”
Nu heb ik de revalidatie op maat beslist niet “gekregen” maar actief gezocht en gevonden. Maar het klopt: in Nederland was ik al uitbehandeld en in de afgelopen zes maanden heb ik waanzinnige stappen vooruit gemaakt. In elk opzicht. Spraak, geheugen, lopen, rechterarm… Natuurlijk ben ik (nog) niet de oude, maar wel veel verder dan iedereen voor mogelijk hield. Heel veel verder. Dat komt omdat we zelf de beste mogelijkheden zijn gaan zoeken en die gevonden hebben. In Atlanta bij het Shepherd Center.
Maar ik heel erg blij dat de Hersenstichting de missie omarmt dat er wat moet en kan gebeuren. Op hun website http://www.hersenstichting.nl/daan/ staat het helder omschreven. En natuurlijk ook op mijn fonds: www.daantheeuwesfonds.nl. Daar staan ook de activiteiten op die wij ondernemen. Want als het aan mij ligt mag het niet te lang duren voordat iedere jongere met hersenletsel dezelfde kansen krijgt als ik.
Learn More
Ze hebben hier jammer genoeg geen respect voor de ouderdom. Het was maandag, de dag voor mijn verjaardag, gewoon bikkelhard werken in het Shepherd. Keihard. En daarna nog even boodschappen doen, uit eten dan en papa ophalen op het vliegveld. Hij had wel een koffer vol met cadeautjes van vrienden en familie bij zich. Kijk, daar verheug ik me nu al op.
Neef Nand en Sandra zijn al in Atlanta. Zij zijn uit Washington speciaal voor mijn verjaardag gekomen. Gisteren hebben we al met ze geheten en vanavond zijn we met zijn viertjes naar de Cheesecake Factory gegaan. Zo lief, omdat ze weten dat dit echt mijn favoriete restaurant in Atlanta is. Het is de tweede keer dat ze voor mij zijn overgekomen. Maar neef Nand, een gepensioneerde professor, is dan ook altijd mijn studiekeuze klankbord op de achtergrond geweest.
Op het vliegveld daarna was ik best moe, dus zijn we snel naar huis gegaan en ben ik mijn mandje ingedoken. Mijn laatste nacht als 24-jarige, hoewel ik door het tijdsverschil in Nederland al 25 geweest zou zijn.
Ik heb net even stiekem gekeken naar de ontbijttafel voor morgen. Alles is versierd en Dominique heeft een pompoentaart voor mij gebakken voor ’s ochtends. Want er staat heel wat op het programma voor dinsdag. Vijf uur therapie, maar ook een party met 29 man!
Het is nu dinsdag. Nog erg vroeg in Atlanta, maar ik ben toch best een beetje opgewonden. Het wordt een feestdag, maar tegelijkertijd realiseer ik me ook dat ik al 25 ben en me af vraag hoe de rest van mijn leven gaat worden. Daarover praat ik – ook vandaag – met Nancy, mijn counselor op het Shepherd. En natuurlijk met Dominique en papa. Alles is toch anders, maar er zijn gelukkig heel veel kansen voor mij. Er liggen zoveel uitdagingen en zaken waarin ik een verschil kan maken. Daar ga ik voor.
Zo, nu eerst onder de douche om fris mijn nieuwe levensjaar te beginnen! En dat is goed gelukt. Voordat ik naar Pathways ging hebben we een heerlijk ontbijt gehad met z’n drietjes. Met veel kaarten en cadeautjes. Teveel om op te noemen. Ik ga iedereen persoonlijk bedanken per mail, Whatsapp of sms.
Om half vijf was ik thuis en ik had bijna niet eens de tijd om me om te kleden. Barrett was er, neef Nand en Sandra, Clint en zijn vrienden Gerald en Martijn die op Georgia Tech onderzoek doen, Sarah en Lee, Howard en Roelien, Kail en zijn vader Graig, Jan, bijna alle therapeuten van het Green Team van Pathways, heel veel therapeuten van het Shepherd Center.
Dominique had zichzelf echt overtroffen met lekkere happen. Meat loafs, quiches, mozzarella sticks, kippetjes, eigengemaakt corn bread, taart en natuurlijk (dank je) de enig echte tonijn carpaccio van Wiebe uit Amsterdam. Zo waanzinnig lekker! En papa had wijnen meegenomen uit mijn geboortejaar 1989.
Ik ben erg verwend. Heel erg. Maar dat mag ook wel een keertje toch?! Ik heb dan ook heel lekker geslapen!
Woensdag was weer een erg volle dag. Met veel therapie op beide Shepherd locaties, maar ook een consult bij de oogarts dr. Iyer. Zij is gespecialiseerd in ogen van mensen met neurologische problemen. De vorige keer zei ze dat ik erg vooruit was gegaan. En: nu zei ze hert weer. Ik krijg daardoor steeds een betere balans en een breder gezichtsveld!
Op de terugweg hebben we sushi gegeten in Roswell. Dat is daar dan erg lekker en super goedkoop. We hebben met z’n drietjes samen voor nog geen 40 euro heel veel sushi en sashimi gegeten. Met de drankjes erbij. Dat is toch wel supergoedkoop – maar alleen op maandag t/m donderdag. Dan eet je daar voor half geld.
De uitzending op tv heeft heel veel reacties opgeleverd. De telefoon stond roodgloeiend hier en ook veel mailtjes, appjes en sms-jes. Als je mijn stukje niet gezien hebt, dan is dit de link: Daan op Max.
Donderdag was misschien wel de drukste dag van de maand. Van negen tot vijf non-stop gewerkt. Inclusief het aanmeten van een nieuwe gipsen arm die ik ’s nachts moet dragen om mijn rechterarm rechter te krijgen. Dan rekken de spieren uit. Het is geen pretje om die aan te hebben, maar het werkt wel.
Lekker de restjes gegeten van mijn feestje, zoals Dominique’s meat loaf en chocolade taart toe. Lekker vroeg naar bed vandaag. Iedereen in huis is best moe.
Vrijdagochtend om negen uur weer begonnen in het Shepherd. Twee uur op de grond, een uur in het zwembad. En dan meteen weer door naar Pathways. Begrijp je dat ik vaak met weemoed terugdenk aan hoe relaxt het was op de UvA? Ook hard werken een studie, maar ik kan je zeggen: dat valt in het niets met hier. Vrijdagavond lekker thuis gegeten.
Zaterdag thuis veel geoefend. Ook met lezen. ’s Middags zijn we naar de Botanic Gardens gegaan. Daar hebben ze een prachtige lichtshow. Ik geloof met anderhalf miljoen lampjes. In de tuinen heb je ook een heel mooi restaurant waar we met z’n drietjes heerlijk hebben gegeten. Een beetje op chique. En toen weer lekker door de tuinen gegaan. Wel in de rolstoel omdat het best heuvelachtig is. Maar daarna snel weer op de been.
Zondag was het oefendag. Het huiswerk van Aunie gemaakt, stretchen, schrijven… En natuurlijk ook nog even naar Lenox Mall om de laatste kerstcadeautjes te kopen. Het was erg druk daar. Maar ik ben nu wel helemaal klaar voor de Kerst.
Learn More
Dat uis leuk ontbijten. Met roerei, kalkoenspek, jus en heel veel lieve wensen van net zo lieve mensen. Ik ben erg verwend – en dan moet mijn feest nog beginnen. Rituals, tijdschriften, mooie sokken, spellen, een scratch wereldkaart, lekkere geurtjes, een reisschaakspel en heel veel lieve kaarten. Van de Hersenstichting heb ik ook een kaart gekregen met een mooie theaterbon om in Nederland snel weer eens iets leuks te doen. Maar ook met de wensen van heel veel mensen die er werken.
Het wordt, nee: het is voor mij een heel bijzondere dag. Het is zo fijn om lieve vrienden en vrienden om je heen te hebben. Ik ga nu met Dominique naar Pathways en straks met papa naar het Shepherd. Met kleine cupcakes. Want je bent jarig in Amerika of je bent het niet.
Learn More
Zo lief en leuk: mijn eerste echte handgemaakte gingerbread huisje. En wat voor één. Het is echt een beauty van een huis. Met alles er op en er aan en helemaal
met de hand gemaakt door Sarah Nunn. Zo lief. Ook al moet ik me erg inhouden om er niet van te eten. Heerlijk ook als eye candy om naar te kijken. Dat is nog eens een verjaardagscadeau!.
Dominique is mijn aller, allergrootste steun. Ze is altijd bij me, staat altijd voor me klaar en zorgt er voor dat altijd alles goed geregeld is. Dank je wel superlieve Do.
Learn More
Ik vind zelf dat ik dat wel af en toe heb verdiend: even uitrusten na het werk. Als ik dan – sporadisch – mijn lichtgewicht rolstoel bij me heb in het Shepherd, dan ga ik even lekker zitten, mijn stol naast me op de steun en mijn voeten lekker over elkaar. Heerlijk. Maar er weer uit opstaan is eigenlijk een nog lekkerder gevoel!
Learn More
Recente reacties