Mijn huis is deze week klaar. Het is een paleisje geworden. Maar voordat ik er in kan, moet alles natuurlijk nog wel mooi worden ingericht. D0minique en Yvonne (op de foto) helpen mij daarbij en ik ben met ze de afgelopen dagen winkel in-winkel uit geweest. En volgende week vrijdag komt het eerste al binnen: een heerlijk bed. een loungebank, een recliner, een eettafel met stoelen, een zitje voor in de serre, een logeerbed en meer. Ook heb ik het servies al uitgezocht. Lekker kleurig allemaal.
Vandaag komt de mevrouw van de gordijnen en dan begint het echt mijn thuis te worden. Ik kan niet wachten!
Learn More
Zondag was ik op een te gek feest van Evert en Robert. Daar waren veel leuke mensen die ik ken, maar ook mensen die ‘nieuw’ voor mij waren. Zoals Bridget. En ik kan zeggen: ze is echt heel leuk! We hebben heel veel gepraat en gedanst. Ik denk dat het voor het eerst is dat ik een beetje gedanst heb in bijna twee jaar. En het leuke is dat Bridget beloofd heeft met me mee te gaan lopen als ik de Marathon van New York ga rennen. Dat staat!
Learn More
Dat was een leuke zaterdag! Om 12 uur haalde René mij op om met Yvonne en hem lekker koffie en yoghurt te gaan eten bij de trendy zaak waar Jip werkt op de Albert Cuyp: de Yoghurt Barn. Superlekker. Maar daarna nog even lekker mensen kijken op het Leidseplein, haring en tonijn halen bij Wiebe, schaken met Mees bij hen thuis en daarna lekker eten. Zo mag het van mij wel elke dag even zaterdag zijn (-;
O ja: het schaken met Mees ging best goed.
Learn More
Voor het eerst na Atlanta had ik een afspraak met ‘mijn’ neurochirurg dr. Peerdeman. Ik was er met Dominique, papa en Evelien (rechts op de foto). Nou, dr. Peerdeman was diep onder de indruk van mij. Zo zelfs dat ze me vroeg of ik in 2016 samen met haar een groep studenten toe wil spreken over wat er allemaal met mij gedaan is, wat ik zelf gedaan heb en hoe ik teruggevochten heb en teruggekomen ben. Nou, dat vraagt ze me niet als ze niet trots op me is. Natuurlijk heb ik ja gezegd.
Learn More
Dat was een heel bijzonder moment woensdag toen ik in het VUmc was. En wat bijzonder dat zoveel mensen mij nog herkenden. De dames van het restaurant, de verpleegkundigen van de afdeling 2C en de artsen van de Intensive Care waar ik toen 7 weken heb gelegen. Niet dat ik me iets van de IC kon herinneren, maar het was wel heel bijzonder om te zien waar ik lag en de arts mevrouw Spoelstra die mij heeft ‘ingenomen’ toen ik met de ambulance bij het VUmc werd binnengebracht. Het voelde goed en iedereen was erg onder de indruk van hoe ik er uit zag en wat ik allemaal weer kan. Een opsteker! En dankjewel iedereen bij het VUmc die mij zo heeft geholpen!
Op de foto een aantal heel lieve verpleegkundigen van de afdeling 2C. Rechts staat Annette. Haar voetmassages mis ik nog elke dag (-; Maar ze heeft me beloofd dat ik er binnenkort weer een krijg!
Learn More
Pimmetje is weer erg aan mij aan het wennen na een kleine twee jaar. Mijn kat komt nu weer spontaan naar me toe en springt zelfs op mijn schoot. Toegegeven, dat doet hij bij Evelien ook, maar hij laat zich weer lekker knuffelen, aaien en vraagt mij om eten.
Vandaag ook even met papa gepraat over hoe geweldig ik het doe in zijn ogen. Toen we naar Atlanta gingen had hij het gevoel dat we in de Olympiastraat het beneden helemaal aan moesten passen. Met een bed beneden, beugels bij de wc, de kleden uit de kamers, sommige deuren er uit. Maar ja: dat is dus helemaal niet nodig. Ik loop gewoon overal naar toe, loop de trappen op, ga onder de douche (wel nog met een krukje en een klein greepje) en slaap in mijn oude kamer in mijn eigen bed.
Tsja… papa kan wel eens te snel zijn. Net als met de auto die hij gekocht had omdat daar de rolstoel dan gemakkelijk in mee kon en ik gemakkelijk in kon stappen. Nou, als het aan mij ligt kan die ingeruild worden (-;
Learn More
Recente reacties