Ruim een jaar geleden was ik op tv in het programma ‘Geef om je Hersenen’. Dat was aan het eind van mijn behandeling in een Nederlands revalidatiecentrum. En precies voor het moment dat we besloten hadden om naar Amerika te gaan, naar het Shepherd Center, omdat we wisten dat ik veel verder zou komen als ik gespecialiseerde intensieve revalidatie zou krijgen.
Natuurlijk wilden ze me dat ook geven in het revalidatiecentrum in Nederland, maar hier zijn de mogelijkheden er niet voor. Dat heeft te maken met organisatie, met het feit dat centra hetzelfde budget krijgen voor de revalidatie van een 95-jarige met een herseninfarct als voor een 18-jarige met zwaar traumatisch hersenletsel en met heel veel andere politieke zaken. Daar ga ik me dan ook sterk voor maken dat dat moet veranderen. En omdat iedereen graag wil en inziet dat dat nodig is en wat voor resultaten behaald kunnen worden, voel ik gewoon dat dat gaat gebeuren.
Iedereen moet dezelfde kansen krijgen als ik. Gewoon in Nederland. Daar gaan we voor! Het filmpje laat duidelijk zien hoe ik een jaar geleden was en hoe ik nu bent. En ik kan je zeggen: ik ben er nog lang niet. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar die zal ik af gaan leggen. Met veel lieve mensen om me heen.
Learn More
Het moet allemaal niet gekker worden. Zit ik net weer in de collegebanken van de UvA, sta
ik ineens bij de grote collegezaal van de VU voor de studenten. Samen met mijn vriend prof. Erik Scherder heb ik college gegeven. Over intensieve neurorevalidatie, de zorg in Nederland, hoe ik me heb ontwikkeld, waar kansen liggen, wat belangrijk is en hoe lang het soms kan duren om ver vooruit te komen.
Het was hartstikke interessant voor mij, maar ook voor de studenten. Ik kreeg in elk geval veel applaus en volgens prof. Scherder hebben veel studenten ook een traantje weggepinkt. 
Dat is nergens voor nodig. Ze moeten alleen als ze afgestudeerd zijn ervoor zorgen dat iedereen de allerbeste zorg krijgt om weer sterk in de maatschappij terug te komen.
Nou, als ze les krijgen van Erik – en vooral als ze ook goed naar hem luisteren – dan komt het uiteindelijk best erg goed met de zorg voor jongeren met traumatisch hersenletsel.
Ik hoop dit vaker te doen. En ja… er zaten ook veel leuke meisjes studenten in de zaal. Want blind ben ik niet (-;
Learn More
Esther Roord is gewoon een van mijn beste vriendinnen. Ze was ook op de verjaardag van oma en we hebben heel veel zitten te kletsen en vooral ook hebben we veel gelachen. We spelen veel QuizDuel via de iPhone en ik moet zeggen: soms wint zij, maar vaak ook ik. Dat laatste vind ik natuurlijk wel leuker (-;
Learn More
Voor het eerst in drie jaar heb ik – maar dit keer helemaal broodje nuchter – een kleine kapsalon gegeten bij Coja. Coja zit om de hoek en mijn oude huisgenoten en ik hebben er wat gesnackt tussen al het gezonde eten in natuurlijk. Ik moet zeggen: de kapsalon smaakte goed. Ook zonder drank op. Ik kan er nu weer een tijdje tegen!
Learn More
Mijn oma Joke is vrijdag 88 geworden! Dat hebben we gevierd met veel familie, vriendinnen van oma en natuurlijk Esther en oom Peter. We zijn allemaal naar Dongen gegaan en hebben bij Jansen en Jansen haar verjaardag goed gevierd. Oma is 88 geworden! Wat best een beetje vervelend is, is dat oma steeds vergeetachtiger begint te worden en soms ook angsten heeft. Ik hoop dat ze nog lang op zichzelf in het verzorgingshuis kan wonen.
Ik heb voor oma ook gezongen op haar feestje. Daar was iedereen best onder de indruk van, maar om eerlijk te zijn: ik heb betere uitvoeringen gehad. Volgend jaar beter oma! Dikke kus
Learn More
Het gaat lekker op de UvA. Met mijn studie buddies Saar en Thomas (die mij nu naast Saar ook komt helpen). Het is wel best moeilijk voor mij om per week zo’n dikke honderd pagina’s te lezen, te onthouden, essays te schrijven en me de hele tijd te concentreren. Maar het gaat me lukken. Dat is zeker.
Dinsdag kwam Emma van der Meulen (de dochter van Klaas en Ellen) even op bezoek in de collegezaal. Zij is al met haar master bezig. Samen worden we heel slim!
Soms denken mensen dat ik een lekker lui leven heb, maar niets is minder waar. Twee dagen UvA, elke dag studeren, bijna elke dag 3 tot 4 uur therapie, thuisoefeningen en nog veel meer. Het is best veel en ik ga dan over het algemeen ook best vroeg naar bed, zo rond een uur of half negen. Maar ook al gaat alles een beetje langzaam naar mijn idee, ik merk wel dat ik steeds vooruit ga.
Learn More
Recente reacties