Dat was nog eens een verrassing! Wiebe had papa een groot stuk tonijncarpaccio meegegeven met zeewier. In een koeltas met ijszakken was het meegekomen. Net als een paar pakjes gerookte zalm. Meteen na aankomst heb ik er al lekker van gesmikkeld samen met Martijn. Zo zelfs dat toen Martijn even niet keek, ik een extra plakje van zijn bord heb gepikt (-;. De lieve mensen in Shepherd die er zondag waren vonden het ook heel lekker. Maar ik heb ook voor de komende dagen nog genoeg om van te genieten. Dank je wel Wiebe!
Learn More
Dat is genieten… Komen Evert en Robert in een knalrode Mustang bij het appartement van papa en Dominique aanrijden. Dan kan het niet anders dan dat ik ook een ritje ga maken. In dit geval uiteindelijk helemaal naar The Green Manor (het spookhuis) in Union City. Is toch een klein uurtje rijden met de mannen (-; Het filmpje staat hier: http://youtu.be/evjBbI8zyNs
Learn More
Twee nieuwe talenten in de CNN studio’s in Atlanta. Rechts Daan Theeuwes met links zijn side kick en hulpPiet. Het was best leuk die studiorondleiding bij CNN. Nooit geweten dat het zo groot en zo imposant is. Maar CNN kan dan ook door bijna 2 miljard mensen op de wereld worden ontvangen. Dus al ben je maar anchorman voor een minuut… je voelt je echt even belangrijk in de wereld van het nieuws!
Learn More
Het was weer vroeg opstaan en dat is nooit leuk als het weekend net achter je ligt. Vandaag weer veel therapie met ook extra aandacht voor mijn brace (daar schijnt mijn hiel bij elke stap iets uit te komen) en mijn rolstoel. Ik zit te vaak iets onderuit en dat moet veranderen om een goede houding te krijgen en te houden.
Deze week is er ook veel aandacht voor mijn rechterarm, mijn balans bij het staan, het lopen en het antwoorden in volle zinnen. Ik moet zeggen dat ik er zin in heb. Zeker omdat vrijdag de doelen zijn geformuleerd voor de komende periode. Die zijn erg hoopgevend en stimulerend op alle terreinen. Zoals mijn rechterarm in 25% van de situaties gebruiken, binnenshuis lopen met een vierpoot en steeds beter spreken. Ik teken er voor. En dan te bedenken dat het daar niet bij gaat stoppen!
Vandaag (maandag) vliegt papa voor een paar dagen terug naar Amsterdam, maar het blijft hier gelukkig erg druk. Met familie en vrienden die om me heen zijn. En er komen er deze week nog veel binnenvliegen. Christiaan, Nand, Sandra, Evert en Robert. En aan het eind van de week is papa ook weer terug.
Door mijn strakke agenda van vandaag kan ik niet naar Nederland-Chili kijken. Maar heb wel een oranje onderbroek aan voor het geluk! Na de therapiesessie met de hele bubs naar CNN. In Atlanta heeft CNN haar hoofdkwartier met 4.000 mensen. Een mooie privé rondleiding gehad omdat we de enigen waren die van de liften gebruik maakten. Janice, onze gids, is normaal VJ. Zij regelt alles van teleprompters tot deadlines en instarts. Was erg boeiend. Zeker ook de nieuwe technieken, de manier waarop het nieuws wordt verzameld en gecontroleerd, de nieuwste studio’s met robotcamera’s en de wereldwijde redactiezaal. Daar worden 20 talen gesproken! Overigens was Janice erg onder de indruk van mijn wereldreis! Ze staat rechts op de foto.
Dinsdag was het therapie met een extra. Dominique moest namelijk mee om ook zelf getraind te worden in transfers. Ze is vlak voordat ze ’s ochtends vroeg aankwam gestoken door een insect. Vlak boven haar oog. Dat is geen pretje, maar ze heeft zich dapper gehouden. Ze heeft voor haar training in Daan van mij een dikke 10 gekregen!
Bij de therapie heb ik mijn eerste elektrostimulatie gekregen voor mijn rechterarm. Dat ging goed, maar ik heb even iets te enthousiast met mijn armen bewogen waardoor het apparaat bijgesteld moest worden. Was erg spannend. Deze week krijg ik het weer. Allemaal gericht op het stimuleren van mijn rechterarm. Voor mij dus superbelangrijk!
‘s Middags met Johan, oma en Do een capo gedronken bij Starbucks. Was welverdiend. Voor allemaal eigenlijk.
Woensdag was een mooie therapiedag. Met veel afwisseling, maar ook een bezoek van de specialist in rolstoelen,. Die van mij moet worden aangepast en gelukkig is papa in Nederland., Hij heeft meteen alle onderdelen opgehaald bij Harting Bank in Weesp. Geweldig hoe je daar wordt geholpen. Reserve banden, bekleding voor mijn collegetafel op de stoel, wielblokkers en zelfs een nieuwe rugleuning. Hij neemt het allemaal zondag mee naar Atlanta. Gezellige dag verder gehad met Johan. Ook Wii gespeeld en andere spelletjes.
Donderdag was het even schrikken omdat een slotje op mijn tanden los was gaan zitten en het tandvlees raakte. Met spoed een orthodontist gevonden die alles weer vast kon zetten. Niet goedkoop, maar gelukkig wel een vakman gevonden zo vlak voor de feestweek van de 4th of July. Mijn rolstoel had een klapband en die is gemaakt door Brian. Aan Johan heb je veel, maar hij heeft nog noot een band geplakt laat staan gewisseld. Donderdag is ook de laatste avond met Johan. Een bonte avond.
Vrijdag is een heel drukke dag geworden. ’s Ochtends kwamen Evert en Robert aan uit San Francisco. Ze hadden een knalrode Mustang cabrio gehuurd! Ook oom Nand en Sandra uit Washington waren de avond ervoor aangekomen. Iedereen wilde zien wat ik allemaal al had bijgeleerd, hoe ik woonde en wat ik allemaal deed. Gelukkig was er heel wat te zien. Zo kon ik met elektrostimulatie heel goed fietsen vanuit de rolstoel. Maar ook andere trainingen deed ik enthousiast. Ik heb ook een gips aangemeten gekregen om mijn arm en krijg er ook nog een aan mijn been. Dat is tijdelijk voor ’s nachts om alles beter in evenwicht te krijgen. Ik heb geen krimp gegeven. Leuk is het niet, maar het is goed voor de toekomst. En daar gaat het om. Ik ben supergemotiveerd.
’s Middags is Johan teruggevlogen naar Nederland. Ik mis hem wel, want het was supergezellig. Vanavond is Martijn aangekomen die de komende tijd blijft. Met Dominique, Evert, Robert, Nand en Sandra hebben we ’s avonds in het spookhuis gegeten., Echt mijn favoriet omdat het zo lekker en leuk is. Iedereen heeft genoten. Het was een erg gezellige avond. Genieten!
Zaterdag zijn we naar het nieuwe museum over gelijkheid en mensenrechten gegaan. Oom Nand wil het graag zien, maar ik ook. En de rest van de groep. Ik ben benieuwd. We zitten per slot van rekening in de stad van Auburn Avenue, Martin Luther King en iedereen die een groot verschil heeft gemaakt in de gelijkheid. Gek eigenlijk dat nog geen 50 jaar geleden zelfs in het vrije Amerika rassen gescheiden moeten leven.
Zaterdag was een mooie dag, maar ook één van afscheid. Evert en Robert vertrekken zondag naar Dallas en oom Nand en Sandra gaan terug naar Washington. Het werd dus de bonte avond.Met z’n allen naar de Cheesecake Factory en toen naar bed. Oh what a week!
Zondag kam papa weer terug uit Amsterdam. Met koffers vol met onderdelen voor de rolstoel en andere zaken die voor mij belangrijk zijn. ’s Middags kwam hij aan en hij had een extra verrassing voor mij: tonijncarpaccio van Wiebe en zijn lekkere zal. Dat was smikkelen! We hebben met z’n allen bij Outback gegeten en toen was het afscheid nemen van Dominique en oma Cecile die terug naar Nederland gingen. Dominique gelukkig maar kort. Ik mis hun beiden nu al. Maar gelukkig kan ik bellen een zijn papa en Martijn bij me.
Het was me een weekje wel.
Wordt vervolgd
Learn More
Nu Johan bij me in Atlanta is, zijn er eigenlijk ineens vier, vijf vrienden. Want niemand heeft zoveel namen als Johan. Wammes, Steve, Jokie, Lucas… En het leuke is, hij reageert op allemaal. Gelukkig had hij een flesje cola met één van zijn namen er op: Steve! Nu maar wachten op flessen met al die andere namen….
Learn More
Het Shepherd Center is opgericht door familie Shepherd in Atlanta toen zij geen goede behandeling konden vinden voor hun zoon James. Zij richtten toen zelf een kliniek op voor jongeren met niet-aangeboren hersenletsel of een dwarslaesie. Nu is het een van de beste, super gespecialiseerde klinieken. In Europa zijn die (jammer genoeg) niet te vinden. Revalidatiecentra richten zich op het probleem, niet op de leeftijd. En jongeren hebben een heel andere therapie nodig dan ouderen. Foutloos (bijna) alles opnieuw leren en dat met een zeer frequente herhaling
In het Shepherd heb ik erg jonge therapeuten om me heen, die elke dag minstens vijf uur met me in de weer zijn (hard werken voor hen, maar zeker ook voor mij). Er worden duidelijke doelen gesteld, maar ze lokken me ook uit de tent. Zo laten ze met basketbal spelen, maar baal ik dat ik nog niet scoor. Ik krijg muziektherapie met zang, maar ook met gitaarspelen zodat ik mijn rechterarm meer moet stimuleren. Ik moet rekenen met bankbiljetten en munten die ik zelf moet pakken met mijn rechterhand.
Ze willen dat ik met meer dan twee woorden spreek, dat ik rechtop sta, een goede balans krijg, zelf kan koken en wassen (waarom eigenlijk?), dat ik mijn rolstoel steeds vaker vervang door de vierpoot. Ook al staan hier veel looprobots (Lokomats), ze willen liever dat ik op een loopband loop met geen zwaartekracht. Dan moet ik harder werken en zien ze beter wat goed gaat en wat niet. Maar ik ga ook de buurt in, moet mezelf sterk en weerbaar maken, boodschappen doen en gesprekken aangaan.
Ik vind het hier heerlijk. Leuke mensen, strak programma, hoopvolle doelen, lekker weer en goed eten. Mooie kamer, grote tv en een hoop menen om me heen waarvan ik houd. Ik blijf hier nog wel even (-;. Hoop ik.
O ja, weet je wat de familie Shepherd zelf zegt: In a time of crisis, it may be reassuring to know that there is another family that’s been in your shoes: the Shepherds. Dat stimuleert papa, Dominique en mij weer om ook wat te gaan doen in Nederland. Wordt vervolgd kan ik zeggen!
Learn More
Recente reacties