Ik stond er een beetje van te kijken toen papa vroeg of ik zin had om met hem naar de sportschool te gaan. Die kans meteen gepakt. Maar wat bleek: we gingen een broodje eten bij de sportschool! Niks rennen, squatten, duwen. Gewoon: eten! Nu heeft hij wel een fiets gekocht, maar had er toch even iets meer van verwacht.
Learn More
Vrijdag zijn we weer vertrokken uit Atlanta. Altijd klein verdriet. We hebben dan ook met z’n drietjes werkelijk heel lekker 
gegeten bij Chama Gaucho. Een Braziliaans vleesrestaurant waar mannen met spiesen achter elkaar aan komen zetten met werkelijk verrukkelijk vlees. En er is een topsaladebar. En… natuurlijk een waanzinnig Amerikaans toetje dat je gewoon met z’n drieën kunt delen en er dan nog overblijft.
Daarna naar het vliegveld met 6 koffers en een heleboel handbagage, waaronder mijn nieuwe backpacker gitaar waar ik mee kan spelen. Iedereen vond het maar vreemd dat ik zelf een karretje met drie grote koffers duwde. Maar ja, je moet toch laten zien dat je vooruit gaat! Ook al was het erg prettig toen er nog voor mij geduwd werd.
Learn More
Nancy Miller is voor mij heel belangrijk. Met haar kan ik over alles praten. Ze is echt mijn counselor – samen met Lia hier in Nederland. Het voordeel van Nancy is dat ze heel veel jongeren kent met ernstig hersenletsel zoals ik en weet precies wat er allemaal door ons – en mij – heen gaat. Ik ben zo blij dat ik haar in Atlanta weer twee keer per week heb kunnen spreken. Maar jammer genoeg houdt het bij haar niet op ‘bij een goed gesprek’. Ik heb dit keer heel veel huiswerk van haar meegekregen! Ik zal het maken Nancy!
Learn More
Aan alles komt een eind, hoewel ik het vreselijk vind om weer te vertrekken uit Atlanta. Ik heb er zoveel goede vrienden en de therapie die ik er krijg is echt geweldig. Niet dat mijn Nederlandse therapeuten minder zijn – 
zeker niet – maar het is hier toch anders. Door de sfeer, de aanpak, de collega’s onder elkaar. Dat geldt zeker ook voor Pathways, wat een kleine familie van me is geworden.
Ik ga iedereen missen, maar kom in de herfst weer terug. Maar gelukkig houd ik met de meeste therapeuten contact via FaceTime, Facebook en mail, See yo’ll soon again – zoals ze dat hier zeggen.
Learn More
Het is bijna de laatste avond in Atlanta en we hebben een geweldige avond gehad bij Sarah en Lee. Howard en Meiers waren er, maar ook vriendinnen van Lee en Sarah.
Voor het eerst hebben we de homemade pizza’s van Lee geproefd. Nou: die waren geweldig. Hij maakt ze van scratch en bakt ze met verschillende toppings in een snel tempo achter elkaar. Echt superlekker. Papa heb ik gevraagd of hij bij Lee op cursus kan.
En dan was er nog een verrassing. Anne had een superlekkere taart gemaakt en Howard moest ineens ‘even naar buiten’. Daar stond 
Trav, de man achter Leaping Cow ice cream. De advocaat die alles heeft wat Ben en Jerry ook hebben. En hij bracht zijn signature ice cream: de pistachio. Met verse, hele pistache noten uit het Midden Oosten. En een versie die ik niet kende: American Peppermint.
Wat een geweldige avond. Met lieve mensen, waanzinnig eten en heel veel gezelligheid. Ik ga Atlanta weer missen. Maar ik ben snel weer terug!
Learn More
Het is een typisch Amerikaans toetje: strawberry short cake. Maar wel erg lekker. Helemaal bij Ted’s Montana Grill (de mannen van de bizon steak).
Hij is allesbehalve short, maar superhoog. Je kunt er met vier man van eten en bestaat uit een speciaal soort cake, veel ijs en verse aardbeien. Yammie.
Learn More
Recente reacties