Het Shepherd Center is opgericht door familie Shepherd in Atlanta toen zij geen goede behandeling konden vinden voor hun zoon James. Zij richtten toen zelf een kliniek op voor jongeren met niet-aangeboren hersenletsel of een dwarslaesie. Nu is het een van de beste, super gespecialiseerde klinieken. In Europa zijn die (jammer genoeg) niet te vinden. Revalidatiecentra richten zich op het probleem, niet op de leeftijd. En jongeren hebben een heel andere therapie nodig dan ouderen. Foutloos (bijna) alles opnieuw leren en dat met een zeer frequente herhaling
In het Shepherd heb ik erg jonge therapeuten om me heen, die elke dag minstens vijf uur met me in de weer zijn (hard werken voor hen, maar zeker ook voor mij). Er worden duidelijke doelen gesteld, maar ze lokken me ook uit de tent. Zo laten ze met basketbal spelen, maar baal ik dat ik nog niet scoor. Ik krijg muziektherapie met zang, maar ook met gitaarspelen zodat ik mijn rechterarm meer moet stimuleren. Ik moet rekenen met bankbiljetten en munten die ik zelf moet pakken met mijn rechterhand.
Ze willen dat ik met meer dan twee woorden spreek, dat ik rechtop sta, een goede balans krijg, zelf kan koken en wassen (waarom eigenlijk?), dat ik mijn rolstoel steeds vaker vervang door de vierpoot. Ook al staan hier veel looprobots (Lokomats), ze willen liever dat ik op een loopband loop met geen zwaartekracht. Dan moet ik harder werken en zien ze beter wat goed gaat en wat niet. Maar ik ga ook de buurt in, moet mezelf sterk en weerbaar maken, boodschappen doen en gesprekken aangaan.
Ik vind het hier heerlijk. Leuke mensen, strak programma, hoopvolle doelen, lekker weer en goed eten. Mooie kamer, grote tv en een hoop menen om me heen waarvan ik houd. Ik blijf hier nog wel even (-;. Hoop ik.
O ja, weet je wat de familie Shepherd zelf zegt: In a time of crisis, it may be reassuring to know that there is another family that’s been in your shoes: the Shepherds. Dat stimuleert papa, Dominique en mij weer om ook wat te gaan doen in Nederland. Wordt vervolgd kan ik zeggen!
Learn More
Samen met papa heb ik het restaurant uitgezocht waar we de verjaardag van Dominique hebben gevierd: The Optimist. Een heerlijk visrestaurant in Atlanta. Trendy en erg leuk. Maar het leukst is natuurlijk de naam: The Optimist. Misschien is het wel naar mij vernoemd (-;
Learn More
Echt zin om mee naar de Walmart te gaan had ik niet totdat papa vertelde over de elektrische boodschappenwagentjes. Geweldige dingen. Je kunt lekker door de supermarkt scheuren. Maar… het is wel even wennen. Ik ben zo tegen een display met honderden muesli repen geknald. Alles op de grond. Oma, Dominique en papa gebben alles opgeruimd. Kon het niet laten om te lachen. Volgende keer weer maar ik mag van papa niet bij de glazen flessen. Beetje flauw!
Learn More
Altijd lekker: een goede kop cappuccino bij Starbucks. Vlakbij is een goede Starbucks waar je ook buiten kunt zitten. We rijden dan voor en met de vierpoot loop ik dan naar een tafel om daar lekker aan te schuiven. Even lekker zonder rolstoel. Jammie!
Learn More
Zondag de 15e was het Vaderdag en dat is voor mij ook hulpPietendag, want papa is mijn hulpPiet. Zo noem ik hem al een aantal maanden en hij doet ook echt zijn best – ook al is hij niet altijd even handig. Ik heb een paar cadeautjes voor hem gekocht, want vorig jaar lag ik op Vaderdag in het ziekenhuis. Hij was zo blij met mijn kaart en cadeautjes dat hij er rode oogjes van kreeg. Maar desondanks heb ik zijn contract voor volgend jaar verlengd!
Learn More
Precies een week nadat ik met papa naar Atlanta was gevlogen, is Dominique aangekomen. Daar heb ik zo naar uitgekeken. Ik heb haar best gemist, maar gelukkig blijft ze bijna de hele tijd van de revalidatie bij me. Ook al gaat ze – afwisselend met papa – soms even terg naar Nederland om haar werk te doen. En er komen veel vrienden over. Never a dull moment zeggen ze hier!
Learn More
Recente reacties