Bij ons appartement in Atlanta is een parkeergarage waar we een vaste plek hebben. Die ligt zeker 100 meter van de lift. Dan nog eens naar de hal, de lift in, de lift uit en dan is het maar twintig meter naar de voordeur. Normaal een afstand waar ik toch graag de rolstoel voor pakte. Maar die tijd is voorbij. Ik wil nu het liefst zoveel mogelijk lopen. Met papa met een lege rolstoel achter me aan (-; Een lekker gevoel!
Learn More
Wow, wat een vlees serveren ze bij Fogo de Chão. Samen met Kathy, Rick en papa heb ik daar zondag gegeten en het was goud! Een lekker saladebuffet met artisjok, palmharten, asperges en tientallen andere groenten. Maar het mooist waren de mannen die steeds langs je tafel kwamen met spiesen en zwaarden met het allerlekkerste Braziliaanse vlees. Als je je kaartje op groen had gedraaid kwamen ze bij jou en sneden een lekker stukje af. Precies zoals je het hebben wou.
Maar het gezelligst was natuurlijk dat ik Kathy en Rick weer zag. Dat maakte de avond helemaal compleet!
Learn More
De laatste dag dat Charlotte in Atlanta was, heeft ze me verslagen met Wii bowling. Ik moet er wel bij zeggen dat ik haar ook een beetje heb laten winnen hoor – maar ze was erg goed. Ik vind het heel erg jammer dat Charlotte nu weg is. We hebben twee heel mooie weken gehad. In Atlanta en in Disneyland.
Maar gelukkig komt ze in september weer een keertje terug. Ik kan niet wachten (-;
Ik ben erg blij dat ik hier in het Shepherd in Atlanta kan revalideren. Ik merk zelf dat ik erg vooruit ga. Met alles. Met spreken, met lopen, met mijn rechterarm… Maar ik vind dat iedere jongere in Nederland met niet-aangeboren-hersenletsel dezelfde kansen moet hebben dan ik hier nu in Amerika. Er is – terecht – veel aandacht voor de revalidatie van ouderen, maar wij jongeren hebben nu eenmaal een andere aanpak nodig. Daarvan ben ik ondertussen wel overtuigd. En in Nederland lijken we tussen de wal en het schip te vallen.
Samen met mijn vader, Dominique en een paar goede vrienden gaan we daar wat aan doen. Van het stimuleren van onderzoek, kennisvergaring, cases, het lobbyen, het betrekken van relevante partijen en uiteindelijk de implementatie van betere behandelmethoden voor jongeren met NAH. Daarvoor hebben we de Stichting Het Daan Theeuwes Fonds opgericht. Het beleidsplan wordt nu gemaakt en iedereen zal nog veel van ons horen.
Inmiddels heb ik wel het eerste t-shirt met het logo van het Fonds. Een cadeautje van een lieve vriend. Wordt zeker vervolgd!
Learn More
Ik heb een bril! Een heel speciale die is voorgeschreven door een oogarts die helemaal gespecialiseerd is in zicht en niet-aangeboren-hersenletsel. Het was een onderzoek van twee uur en de bril moet helpen om mijn gezichtsveld te verbeteren en het zicht te stabiliseren. Dat zorgt voor een betere balans bij het staan en lopen.
De dames van de oogarts stonden me allemaal op te wachten toen ik de bril kwam halen. En ze vonden allemaal dat de bril me erg goed staat. Het maakt me nog volwassener (-; Gelukkig vindt Charlotte ook dat ik er goed uitzie met de bril. Ook al is die waarschijnlijk tijdelijk.
Learn More
Het is nog maar een paar maanden geleden dat een gespecialiseerde revalidatiearts in Nederland tegen mij zei dat ik er maar aan moest wennen dat mijn rechterarm het nooit meer zou doen…
Nu, na zo’n zeven weken in het Shepherd, kan ik zeggen dat die arts gelukkig ongelijk had. Kijk maar even naar dit filmpje: http://youtu.be/H1a3k2gztSQ. En volgens de specialisten hier in Atlanta is dit nog maar een beginnetje!
Learn More
Recente reacties