In 2002 werd in het Brabantse Rijen het Theeuwespad officieel geopend. Vernoemd naar mijn overgrootvader die een echte Rijenaar was en in 1920 Olympisch goud had gewonnen. Hier sta ik met mijn opa bij het bordje. Toegegeven: ik vind dat mijn overgrootvader best een Theeuweslaan of een Theeuwespark heeft verdiend. Maar het mooie van het Theeuwespad is dat het kilometers lang is. En ja: het komt uit de lengte of de breedte.
Learn More
Samen met mijn twee neven Pieter en Steijn. Op de mooie nazomerdag. Gelukkig zie ik ze heel vaak in Reade.
Learn More
We bespaarden op hotels, maar niet op transport deze vakantie met papa. Dus toen we bij de Grand Canyon aankwamen boekten we meteen een helicopter ‘voor ons zelf’ zodat we in elk geval top uitzicht hadden. Dit was de helicopter. Best een spannende ervaring, maar het mooiste was het overweldigende uitzicht!
Learn More
Tijdens de vakantie in Ascona ben ik met Dominique en papa in Milaan gaan shoppen. Ik had een nieuwe overjas nodig en waar vind je die als 13-jarige jongen beter dan in de modestad Milaan. Sterker: waar beter dan in de Via Monte Napoleone? Met winkels van Valentino en Armani. Maar gelukkig: ook met een H&M. En die kende ik! Daar heb ik deze groene overjas gescoord. Een jas die ik tot mijn 21ste bijna dagelijks heb gedragen. Toegegeven: de jas werd wel korter omdat ik langer werd. Maar het bleef mijn favoriete topjas! En dat zou nu nog het geval zijn als hij niet gestolen was. Jammer. Maar gelukkig hebben we de foto’s nog!
Learn More
Op 1 september 2012 trouwden (tante) Priscilla Hart Nibbrig en (oom) Frank van Meeuwen. Een prachtig feest, waar ik – als altijd strak in het pak – bijna net zo straalde als het bruidspaar.
Learn More
Op een jacht varen over de Bosporus in Istanboel. Eén van de vele hoogtepunten van de familiereis in april 2013 ter gelegenheid van de 85ste verjaardag van Oma Cecile. We waren met oma, tantes, ooms, neven en nichten vier dagen samen. Met volop uitstapjes, mooie lunches en diners en verblijf in één van de mooiste hotels daar: het Ciragan Palace: een oud Ottomaans paleis met het allermooiste uitzicht van Istanboel.
Learn More
In 2010 ben ik op wereldreis gegaan. Daarover meer onder ‘mijn avonturen’. Vlak voor vertrek had ik nog een (tijdelijk) afscheidsfeestje. Met vrienden en vriendinnen, zoals Vincent en Iris hier op de foto.
Learn More
Kerst is elk jaar een hoogtepunt. Met Oma Joke, Dominique en papa en de andere kerstdag met Oma Cecile en mijn ooms, tantes, neven en nichten. Het afgelopen jaar was een topjaar – ook qua cadeaus. Zoals deze Kever die sprekend op mijn echte Lucy uit 1960 lijkt. Dominique had hem voor mij gevonden in Parijs. Van mij mag het wel drie keer Kerstmis per jaar zijn!
Learn More
Twee handen op één buik: Daan en Dominique. In de zomer van 2012 gingen we met papa en Dominique naar Baltimore en Washington. In Washington ook Georgetown bezocht waar ik dolgraag Politcal Sciences wil gaan studeren. Met die Master op zak ben ik dan klaar bij een baan bij de Verenigde Naties. Tijdens diezelfde reis ben ik alleen met papa doorgegaan naar onder andere New York waar ik de universiteit heb bezocht waar ik in augustus 2013 in het exchange programma met de UvA naar toe zou gaan. Alles geregeld. Van woonruimte tot studentenvisa en meer. Die reis – en alles wat we daar samen hebben gedaan – kan niemand ons meer afpakken. Op de foto sta ik samen met Dominique voor het Witte Huis. Daar heb ik nog heel wat keren langs gelopen tijdens looptrainingen. Met mijn Nike Fuel Band – die toen net in de VS te koop was.
Learn More
Het was opa’s voorlaatste verjaardag. Het ging al even iets minder met opa, maar elk bezoek aan hem was een klein feestje. Op de foto sta ik met hem en papa in het verzorgingshuis waar opa de laatste jaren woonde.
Opa was echt een held en voorbeeld voor mij. Hij stond altijd voor iedereen klaar, was erg altruïstisch en zo waanzinnig lief. Opa Huub was stamhouder, papa is stamhouder en ik ben het. Wij zijn alledrie de enige jongens in de gezinnen. Mijn overgrootvader (Adriaan Theeuwes) heeft in 1920 olympisch goud gewonnen met boogschieten in Antwerpen. Zijn naam staat in marmer gebeiteld bij de ingang van het Olympisch Stadion in Amsterdam.
Toen opa overleed heb ik gesproken. Ik heb hem beloofd dat als ik ooit zelf een zoon krijg, ik hem Huub zal noemen. En ik hoop dat hij dan net zo bijzonder zal zijn als opa.
Learn More
Ik was dertien-en-een-half toen Oma Cecile, Dominique, papa en ik naar Aruba gingen. Willem-Geert ging mee. We hebben echt alles gedaan. Maar een heel bijzondere ervaring was wel het bezoek aan Hooters. Willem-Geert is met ieder meisje op de foto gegaan en op zijn verjaardag dat jaar heb ik hem 8 lijstjes gegeven met in elk een foto van hem met een Hooterette. Als ik deze foto nu zie, moet ik wel zeggen dat WG en ik angstiger kijken dan de meisjes (-;
Learn More
Twee keer hebben we hem gelopen: de High Line van New York. Je hebt er rust, je ziet veel, en elke trap naar beneden brengt je naar waanzinnige terrasjes, winkeltjes en vooral interessante mensen. New York is écht mijn stad. Bruisend, never a dull moment, mondain kosmopolitisch, cultureel… NYC heeft het allemaal. Ik had me dan ook goed voorbereid op mijn half jaar studie, maar dat is nu uitgesteld. Zodra ik kan heeft papa beloofd dat we met z’n drietjes naar New York gaan. Ik kan niet wachten.
Learn More
Het was even zoeken in Hollywood, maar uiteindelijk hebben we de letters gevonden op een plek waar we gefotografeerd konden worden: papa en ik. Ik was 15 en wist toen nog niet dat ik een paar jaar mijn eerste (en laatste) kleine filmrol zou krijgen. In de film Bloedbroeders over de Baarnse moordzaak. Als jonkheer De Beaufort. Toegegeven: een superkleine rol, maar wel op de aftiteling!
Learn More
Het was een lange papa-en-zoon reis in de zomer van 2005. We gingen eerst naar Washington DC. Van daarduit vlogen we naar Los Angeles, toen naar Mexico City en van daar uit gingen we onder meer naar Oaxaca en de piramides van Teotihucan. Waanzinnig! En toen nog terug via Los Angeles, Grand Canyon, Hoover dam, Las Vegas, Phoenix (route 66), Palm Springs en uiteindelijk weer Amsterdam. Vreemd eigenlijk dat de Maya een balspel hadden waarbij een stenen bal door een soort basket geworpen moest worden. Als je dacht dat je als winnaar gevierd werd, dan kwam je bedrogen uit. Verliezers bleven leven; winnaars werden geofferd. Want het beste was voor de goden niet goed genoeg.
Learn More
Wat kan de natuur overweldigend zijn en jij als men dan een klein wezentje. Dat gevoel bekruipt je als je over de Grand Canyon uit kijkt. Geweldig. Indrukwekkend.
Learn More
Recente reacties